Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Het blijft vreemd om met genoegen te kijken naar foto's van oorlogen, conflicten en andere ellende. Het genoegen zit dan ook niet in de onderwerpen. Maar wel in de wijze waarop het fotografisch verbeeld is. Het juiste standpunt, de goede compositie en goed gebruik van het aanwezige licht. Daarmee kun je het verhaal zeer indringend vertellen. Waardoor je gegrepen wordt, je begrijpt de boodschap. Dat soort fotografie voor mij iets idealistisch, het willen verbeteren van de wereld. Noem het naïef, het is toch een beetje waar mijn streven ligt. Frazer Dryden raakt in ieder geval een gevoelige snaar met zijn fotografie. Alle ingrediënten zijn aanwezig. Indringende beelden, met een goede timing. Daar bovenop maakt hij ook nog gebruik van zwart-wit foto's. Waar toch de boodschap vaak duidelijker naar voren komt, niet afgeleid door kleuren. Daarvoor moet je wel met zwart-wit om kunnen gaan en dat kan Dryden.
1 belichting
Bibliotheken lijken vaak saai. Plekken waar rijen boeken staan en waar je heel stil moet zijn. Die enorme rijen documenten zijn ook vaak indrukwekkend. Statig zo u wilt. Niets voor niets worden er vaak ook portretfoto's gemaakt in een bibliotheek om de persoon wat meer aanzien te geven. De Duitse fotografe Candida Höfer fotografeerde de Nederlandse bibliotheken. De foto's worden gecompleteerd met portretfoto's van bibliotecarissen, gemaakt door Bert Nienhuis. Samen vormen ze de tentoonstelling Hier groeien boeken uit de grond, die tot en met 23 mei te zien is in Huis Marseille.
Met een bibliothecaris als vader en oudste broer, ben ik wel benieuwd naar de foto's.
0 belichtingen
Verlaten gebouwen zijn geweldig interessant om te fotograferen. Als je er tenminste mee om weet te gaan. Rob Dobi kan dat wel. Allerlei oude en verlaten stukjes zijn gefotografeerd met dikwijls heerlijk licht dat door kapotte daken en ramen naar binnen komt. Stille getuigenissen van wat ooit eens door mensen is gebruikt.
5 belichtingen
Een beetje laat om het nog te noemen, maar het kon simpelweg niet eerder. Afgelopen weekend waren de World Press Photo Awards Days. Een weekend lang presenteren de prijswinnende fotografen hun werk aan de collega's en andere geïnteresseerden. Voor mij was het de eerste keer dat ik het evenement meemaakte. En het smaakt naar meer. Het was wel jammer dat veel fotografen niet verder kwamen dan te zeggen waar de series over gingen en voor de rest niets vertelden. Nu spreken foto's voor zich als het goed is, maar wat extra informatie over de omstandigheden had ik wel interessant gevonden. Zoals Stephanie Sinclair, Mary Ellen Mark en Jan Banning wel deden. De laatste was gewoonweg humoristisch. Toch heb ik enorm genoten. Wat een apart gevoel om tussen de top van de fotojournalisten te lopen. En vooral wat een mooi werk vaak. Het aantal afgerukte ledematen, onthoofdingen en andere ellendige zaken waren niet te tellen. Gelukkig afgewisseld met heel andere beelden. Zoals de prachtige sportbeelden van Tim Clayton, de gezichten bij geboorte en dood van Walters Schels en de tweelingen van Mary Ellen Mark. Ik zit weer vol inspiratie en vooral ook weer vol ambitie.
Tijdens de World Press Photo Awards Days in Amsterdam worden naast presentaties van de winnende fotografen ook een lezing gehouden. Ditmaal over de invloed van digitale fotografie in de fotojournalistiek. Fred Ritchin was de spreker en liet uiteraard de nodige bewerkingen zien. Zowel analoog als digitaal. Volgens hem was de term digitale fotografie momenteel niet meer dan hoe men een auto ooit pleegde de noemen, een wagen zonder paard. Dat is een foute benadering stelt hij. Want digitale fotografie kent veel mogelijkheden. En dan niet zozeer de bewerking, waar fotojournalisten zich niet mee moeten bezigen, maar aanvullende informatie. Zeker online kun je als fotograaf veel meer kwijt in een foto. Ga je ergens op de foto staan, dan zie je bijoorbeeld het onderschrift. Of links naar meer informatie, de mening van de gefotografeerde of het standpunt van de fotograaf. Best wel een interessant onderwerp. Bij Pixelpress, waar Ritchin de baas is, staan enkele voorbeelden. En die site is overigens ook alleen al de moeite vanwege de fotografie zelf.
1 belichting
Iedere week een straatfoto, dat is de bedoeling van Nils Vermaning. En iedere foto in zwart-wit. Een lekkere eenvoudige formule die goed is uitgewerkt.
0 belichtingen
Je hebt een digitale camera aangeschaft, of bent van plan er een aan te schaffen, en je wil graag meer weten over digitale fotografie en de mogelijkheden van de camera. Dan kun je het internet afstruinen en in forums heel veel informatie vinden. Of je volgt een cursus, waarbij je direct een terugkoppeling hebt. Dat is het meest interessant. Zeker als de fotografen die de cursus geven Henk Braam en Geert van de Ven zijn. Twee uitstekende fotografen en alleen daarom al de moeite om de cursus digitale fotografie bij hun te volgen. De cursus start op zaterdag 8 mei en woensdagavond 12 mei. Drie avonden voor 75 euro. Dat is een mooi bedrag voor zo te zien een heel interessante cursus.
1 belichting
Toto Frima, Wanda Michalak en Paula van Ameijde laten tot en met 16 mei 2004 hun zelfportretten zien in de Melkweg Gallerie in Amsterdam. Zelfportretten zijn vaak erg interessant, en de genoemde fotografen zijn specialisten bij uitstek. Niet omdat ze zichzelf zo graag op de foto zien. Een zelfportret is gewoon voor hun de beste, zo niet enige, manier om de foto de juiste lading te geven. Drie totaal verschillende soorten zelfportretten, dat moet een boeiende expositie geven.
Als je overigens toch in de Melkweg bent, dan kun je ook een kijkje nemen bij het werk van Martijn van de Griendt. Hij exposeert er zijn popfoto's.
0 belichtingen
In de kunstbijlage van de Volkskrant van vandaag staat een alleraardigst artikel over Erik Refner, de winnaar van de World Press Photo vorig jaar. Die ook dit jaar weer in de prijzen is gevallen overigens. Een artikel waarin Refner uitlegt dat hij eigenlijk alles bereikt wat hij wil bereiken ("Op het gebied van fotojournalistiek kan ik mezelf niet meer overtreffen", zegt hij). Afgezien 1 ding dan. Refner blijkt een man met passie, dat merk je ook aan zijn fotowerk. Dat is van een bijzonder hoog niveau.
1 belichting
Met surfen kom je nog wel eens op een sites terecht, waar je ander materiaal aantreft dan je had gedacht. Bij Terry Richardson, een fotograaf, werd ik nogal geconfronteerd door expliciete foto's. Geslachtsdelen en sexuele handelingen zijn ruim vertegenwoordigd. Ben verder niet vies van naakt, maar de wijze waarop alles gefotografeerd was deed mij eerder denken aan een sexsite dan een portfolio van een fotograaf. Desondanks wel boeiend werk. En niet alleen naakt overigens, bij celebrities zie je onder andere Leonardo di Caprio, Pink en Kylie Minogue. Geen mensen die zich zo erg pornografisch zullen laten fotograferen. De stijl en een verwijzing naar sex hebben de foto's wel. De foto's zijn zeer direct, met dikwijls hard flitslicht. Ze hebben wat weg van het werk van Jürgen Teller. Ook die heeft overigens vaak van die expliciete foto's. Je moet echt verder (kunnen en willen) kijken dan wat er sec gefotografeerd is. Wie niet van blote piemels houdt kan de foto's beter niet bekijken. Ow ja, de foto's zijn 'not safe for work'.
5 belichtingen
Voor Foam breken spannende tijden aan. De Raad voor Cultuur heeft de aanbeveling gedaan om geen subsidie te verstrekken. "FOAM voegt artistiek-inhoudelijk en functioneel te weinig toe aan de bestaande landelijke infrastructuur voor de fotografie." aldus de Raad. Ook andere fotografische instellingen hebben een negatief advies gekregen, waaronder de World Press Photo. Noorderlicht en het Nederlands Fotomuseum zijn wel positief door de Raad beoordeeld.
Hopelijk kan Foam toch blijven voortbestaan. De Raad mag dan van mening zijn dat het museum te weinig toevoegt en geen leemte opvult, voor mij is Foam het museum geworden. Vooral omdat daar veel documentaire fotografie getoond wordt. Waar het Nederlands Fotomuseum juist doordraait in het kunstzinnige. Met de mede door hun georganiseerde FBR afgelopen jaar nog in mijn geheugen. Een fotofestival met bijna alleen maar video.
Het werk van Pascal Renoux kenmerkt zich door de sfeer in de foto's. Of het nu portretten, naaktfoto's, landschappen of stillevens betreft; ze hebben allemaal een bijzondere sfeer. Een sfeer die zich niet makkelijk laat omschrijven. Zeker niet als je de portfolio in zijn geheel wil benoemen. Er zit romantiek in, angst, humor. Dat laatste zeker ook bij de serie waarin de fotograaf zichzelf letterlijk blootgeeft. Maar wellicht is het werk vooral te beschrijven als droombeelden. Het zorgt er wel voor dat je steeds weer blijft kijken en je misschien wel laat betoveren. De beelden zijn vaak verrassend, er wordt heel goed gebruik gemaakt van het licht en de modellen spelen hun rol goed. Heerlijke fotografie.
2 belichtingen
De tango is een mooie dans. Voor zover ik verstand heb van dansen dan. Het oogt allemaal heel sierlijk en vooral vol passie. En passie is mooi. Het is wel moeilijk te fotograferen. Bewegingen zijn snel, en je moet ook nog de juiste blik hebben. Guillermo Monteleone uit Argentinië beheerst die techniek. Tot in de finesses. Op Mirade de Tango zijn zeer bijzondere foto's te vinden. Waarbij alles klopt. Houding, timing, compositie, belichting. Het zijn volgens mij wel foto's die je in het groot moet zien. Op een heerlijk glanzend oppervlak. Zeker die foto met het dansend paar bij de Eiffeltoren.
2 belichtingen
Een van de doelstellingen van de World Press Photo (WPP) is het verbeteren van fotojournalistiek. Daartoe organiseren ze al een aantal jaar in niet Westerse landen seminars. Vanaf 24 april tot en met 26 april zijn foto's van de deelnemende fotografen te zien voor het stadhuis in Amsterdam. Ook 's avonds en 's nachts. De tentoonstelling Inside/Outsight bestaat uit een selectie van de negentig fotografen die deelgenomen hebben, met als thema's gender en environment. Met de echte WPP tentoonstelling (dat weekend ook van start) heeft het overigens niets te maken. Later gaat de tentoonstelling ook naar andere plaatsen: Den Haag, Utrecht, Groningen, Maastricht en Nijmegen.
Cecilia Järdemar maakt interessente series over mensen. Hoe je bij de kapper zit, of van marionettes bijvoorbeeld. Het zijn voornamelijk documentaires door middel van portretten. Geen uitgebreide entourage, maar het gezicht centraal.
0 belichtingen
Vandaag was ik op bezoek bij Aernout Overbeeke, een toonaangevende reclamefotograaf. En ik was helemaal onder de indruk. Niet alleen door de sfeer in zijn huis. Het is een en al fotografie met hele fraaie foto's van andere fotografen aan de muur. Ook niet alleen door zijn opvattingen over fotografie, waar ik me wel in kon vinden. Maar vooral door zijn fotografie. Overbeeke weet met hele kleine dingen een atmosfeer te creëeren die betoverend is. Gevoel leidt de fotografie. Met mijn mond bijna open van bewondering (het staat zo slordig zo'n open mond) bekeek ik de afdrukken. Prachtige lithprints, mooie kleurendrukken. Heerlijk, maar wat voelde ik me ineens erg klein worden. Klein duimpje op bezoek bij de grote reus.
0 belichtingen
Verhalen vertellen door middel van foto's, dat is wel een passende omschrijving voor het werk van Chloe Potter. Zeker in het vrijere artwork zie de verhalen. Geen vrolijke verhalen, gebaseerd op horror zegt ze zelf. Door goed gebruik te maken van het licht en compositie weet Chloe het goed weer te geven. Je voelt je even in een sprookjeswereld. Een niet heel vrolijke wereld dus. En ik vraag me altijd af in hoeverre dit soort foto's iets zeggen over de fotograaf zelf.
1 belichting
Naakt kan heel gauw plat worden. Goede naaktfotografie is dan ook een specialisme. Eentje waar je wel veel kanten mee op kunt. Het meest boeiend zijn de foto's waar het eigenlijk op het randje is. Een vluchtige beschouwing kan het pornografisch laten lijken, kijk je verder dan is het naakt eigenlijk alleen maar nodig om de foto meer diepgang te geven. Leslie Lyons beheerst die kunst. Het bloot dient niet om het blote lijf te laten zien. En dat is toch altijd weer knap. Eenzelfde effect hebben de foto's in de serie Life. Wat lijkt op een snapshot, een gewoon willekeurige foto blijkt meer te vertellen dan je zou denken. Fotografie met een lading. Of een spanning. Iets dat volgens Leslie in een foto niet mag ontbreken.
Zelf houd ik erg van lekkere ruwe fotografie. Op z'n Van der Elsken zeg maar. Niet dat ik het zelf vaak extreem doordruk etcetera. Toch heeft dat ruwe wel wat, het wordt tijd dat ik weer met Tri-X ga werken. Zeker nadat ik de foto's van Paal Audestad heb gezien. De Noorse fotograaf weet een mooie dramatiek in de foto's te leggen, heerlijke donkere luchten. Mooie uitdrukkingen op de gezichten ook. Het past bij de fotografie, die lang niet altijd vrolijk van toon is.
Hoe je het wendt of keert, Paul Huf is van grote betekenis geweest voor de Nederlandse fotografie. Eigenlijk besefte ik dat pas echt toen ik de overzichtstentoonstelling in Foam zag. Ik begon toen pas zijn fotografie te begrijpen. Zijn vrouw Bonny begrijpt de foto's van Paul Huf ongetwijfeld als geen ander (nou ja, Paul zou zijn foto's zelf beter begrijpen). Zij heeft uit de foto's een selectie samengesteld. Die hangt onder de noemer Paul Huf, een persoonlijke keuze van Bonny Huf van 10 april tot en met 5 juni 2004 in Arteria in Groningen. De keuze voor de foto's is erg persoonlijk. Ook de verhalen achter de foto en de herinneringen speelden een belangrijke rol bij de keuze. En dat terwijl ze in Metro aangeeft direct na het overlijden van Paul Huf de foto's het liefst had weggegooid. Gelukkig is dat niet gebeurd!
Voor de verzamelaar onder ons: de foto's zijn te koop.
1 belichting
Bij de eindexamententoonstelling van de HKU vorig jaar viel het werk van Merel Maissan mij op. Toen had ze nog geen site, nu wel. Het werk van Merel lijkt als je oppervlakkig kijkt niet heel boeiend. Een groot deel lijkt op een doodnormale snapshot. Er gebeurt echter meer op de foto's en zeker gepresenteerd als serie hebben ze een meerwaarde. Het zijn vaak net vluchtig gemaakte beelden. Juist dat geeft haar fotografie de nodige charme mee.
0 belichtingen
Foto's moet je zien. Zeker ook oude foto's. Die vertellen zoveel over de geschiedenis van een land. Ook over de geschiedenis van fotografie, wat minstens zo interessant is. Het Nationaal Archief heeft heel veel foto's online gezet. Zodat we allemaal kunnen kijken naar onze geschiedenis in beelden. Heerlijk!
1 belichting
Heerlijke creatieve panoramafoto's maakt Joachim Wasserthal. Niet door middel van stitching op de computer, maar door een echte panoramacamera. En niet de geijkte landschappen, maar meer creatieve beelden. Het formaat wordt goed benut. Alleen had het spelen met de kleuren wel wat minder gemogen.
2 belichtingen
Foto's zijn niet altijd gelijk duidelijk. Ze lijken eerst weinig bijzonder, maar ze blijven je wel vasthouden. Een leuk detail, humor. Gecamoufleerde schoonheid wellicht. Bij Livia Corona kom ik het tegen.
1 belichting
Interviews worden meestal in woorden weergegeven. Sh1ft.org bedacht dat een interview met foto's ook erg leuk kan zijn. Je krijgt twintig vragen en op iedere vraag antwoord je dus met een foto. Een leuk idee.
5 belichtingen
Albert is het middelste kind van Gagik en Olga. Het gezin, bestaande uit beide ouders en drie kinderen, zijn een half jaar geleden uitgeprocedeerd en kunnen door de verschillende nationaliteiten geen kant op. Het gezin woont ondertussen al vier jaar in Nederland. Na een half jaar opgevangen te zijn in een vakantiehuis, moeten zij nu op straat verder leven. Het vakantiehuisje is verhuurd.
5 belichtingen
De Nederlandse alpinisten Bob de Kort en Menno Boermans trainden deze week in het hooggebergte van het Zwitserse Wallis. In juni van dit jaar gaan zij samen met Rozemarijn Janssen en Frits Vrijlandt naar de Himalaya om een poging te wagen voor het eerst de Hollandse driekleur op de top van de Broad Peak te zetten. Met een hoogte van 8047 meter een van de hoogste bergen op aarde.
Het Parool volgt de verrichtingen van de Amsterdamse expeditie op de voet.
In Wallis was het overigens flink afzien voor de twee jonge bergbeklimmers. Het weer was niet al te best, drie dagen zagen zij geen hand voor ogen door zware sneeuwval en beiden raakten tijdens een ski afdaling licht geblesseerd. Dan is het een verlichting om op het moment dat het zonnetje zich even laat zien, Het Parool uit de rugzak te kunnen halen en de geest te verzetten.
De overgang naar tabloid klinkt de klimmers als muziek in de oren, want dit handzame formaat past veel beter in de rugzak. "bij deze zware beklimmingen let je op de omvang en het gewicht van je rugzak. Iedere gram telt".