Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Papu is een mooie Indiase vrouw die in de woestijn van Rajasthan woont. Ze is bijzonder vaak gefotografeerd, door professionals en hobbyisten. Voor het Papu Photo Project stellen een aantal fotografen hun werk ter beschikking. Het project is opgezet door de stichting Nagwa en heeft als doel aandacht te vragen voor de verminking van Indiase vrouwen. Vrouwen worden daar omwille van een bruidsschat ernstig verminkt door de man of schoonfamilie. Bij de World Press Photo zijn er geregeld reportages van te zien en die zijn zeer aangrijpend. Ook bij stichting Nagwa zijn enkele schokkende voorbeelden te zien. Onbegrijpelijk dat het gebeurt.
De meest dikke boom is nog leniger dan ik ben. Als danser ben ik dan ook totaal ongeschikt. Als ik dan foto's zie van dansers, sta ik altijd versteld hoe lenig iemand kan zijn. Yian fotografeerde een groep dansers op een fraaie manier. De serie heet fly for me en de geportretteerden lijken dan ook daadwerkelijk te vliegen. Een mooi gevoel voor compositie, timing en licht. Heerlijk om naar te kijken. Soms zou ik ook wel eens willen vliegen.
Overigens is Yian Huang ook een uitstekend fotojournalist. Over verschillende stijlen gesproken...
3 belichtingen
Afgelopen vrijdag liep ik met Ellen per ongeluk de workshop in Las Palmas van Seeing the unseen binnen. Eigenlijk om foto's te kijken. Ik was blij verrast. Door de bijzonder fraaie foto's die ik zag, maar ook door de sfeer die er hing. En dus besloot ik om vandaag de workshop in Arnhem te volgen, waar gelukkig nog plaats was. Gelukkig inderdaad, want dit was een van de meest bijzondere workshops die ik ooit gehad heb. Schilderen met licht, dat gebeurt wel vaker. Door fotografen met voldoende zicht meestal, de techniek is niet nieuw. Wel dat ook blinden en slechtzienden de techniek toepassen om iets te kunnen zien of een gevoel over te kunnen dragen. Al voor de workshop daadwerkelijk begon had ik al de nodige gesprekken met de deelnemers en workshopleiders gehad. Wat mij veel meer inzicht gaf over het niet of slecht kunnen zien. Maar ook dat je nog veel kunt doen en dat fotografie daar een hulpmiddel in kan zijn. Zo vertelde een van de deelnemers door te fotograferen ze naderhand rustig kan zien wat er is gebeurd. Dat is natuurlijk fantastisch. Op je gemak de situatie bekijken. Wat geweldig dat fotografie je zo een zicht kan geven.
De workshop zelf was minstens zo interessant. Na wat instructies moesten we zelf aan de slag. Geblinddoekt, zodat je echt niets zag. Een rare gewaarwording. Je moet hele andere zintuigen gebruiken en vooral heel erg op je emotie afgaan. Dat geeft een enorme intense belevenis. Echt puur op je gevoel werken. Hoe anders dan het snapshooten wat ik doorgaans doe. Het is lastig om zo te werken, het kost ook veel energie. De ervaring van het fotograferen op deze manier is onbeschrijfbaar. Vandaag was absoluut een hele mooie en vooral bijzonder leerzame dag. Niet alleen in fotografisch inzicht, maar vooral ook in het begrijpelijke. Blind of slechtziend betekent niet het einde, je gaat alleen anders met je zintuigen om. En je kan ook nog steeds fotograferen, als zul je het resultaat misschien niet zelf kunnen zien. Als anderen het voor je omschrijven hoeft het wellicht ook niet. Dan maak je aan de hand van het door jouw gemaakte beeld weer een eigen beeld.
Volgend jaar komen er zeer waarschijnlijk weer workshops. En ik raad iedereen aan het te gaan beleven. Voor je eigen ontwikkeling. Fotografisch en persoonlijk. Je steunt bovendien een geweldige groep mensen. Dit zal ik niet snel vergeten. De bovenstaande Polaroid is door mij bedacht en door mij, de workshopleider Steven en deelnemer Leonard belicht. Ik zag niets en het is ongeveer wat ik in gedachte had 3 belichtingen
Het werk van Ângela Berlinde (Ângela M. Ferreira)was mij bij Fotomatic al opgevallen. Foto's die uit een andere wereld lijken te komen soms. Toen ik al surfend op haar site kwam wist ik eerst niet dat het dezelfde was als op Fotomatic. Maar was wel betoverd door de foto's. Zeker, maar niet alleen, de travel diary is van een bijzondere schoonheid. Er zit zo'n prachtige sfeer in, dat je gaat zweven. Heerlijk vliegend door de steden als een vogel. Ook door de andere series begeef je je soms in hogere sferen. Ik ben echt helemaal betoverd, zeker als ik dan ook nog lees bij haar informatie: "I am addicted to photography to the point of obsession. I am thinking about photography when I go to sleep, and when I wake". Ik moet weer even terug naar de aarde.
1 belichting
De meest gemaakte foto is de snapshot. Christian Skrein Bumballa, een Oostenrijkse zakenman, verzamelt ze. Al vanaf 1969 struint hij rommelmarkten en dergelijke af op zoek naar de snapshot. In het Nederlands Fotomuseum zijn vanaf morgen tot en met 12 september 2004 ongeveer 750 snapshots te zien. Op de tentoonstelling, Snapshot. The eye of the century, moet duidelijk worden hoe ook amateurfotografie beïnvloed wordt door de grotere namen.
Ter gelegenheid van de tentoonstelling organiseert het Fotomuseum ook een aantal workshops voor kinderen.
3 belichtingen
Contrast in een foto is vaak wel mooi, een lekker pittig beeld. En hoewel fotografie schrijven met licht is, is weinig licht in een foto ook vaak boeiend. Beide elementen vind je terug in het werk van Jesse Diamond, waarbij de donkere series mij het meest aanspreken. Lekker schimmig, sfeer boven perfectie. Vage beelden die vooral je gevoel aanspreken. Ik ben er wel een liefhebber van.
3 belichtingen
Een van de ergste dingen die mij zou kunnen overkomen is dat ik blind word. Het is niet het einde van de wereld, maar hoe moet het dan met de fotografie? Blind of slechtziend zijn betekent echter niet dat je niets meer met fotografie kunt doen. Dat bewijst Anja Ligtenberg met haar project Seeing the unseen. Door middel van workshops laat ze blinden en slechtzienden kennis maken met de fotografie. Centraal staat het 'schilderen met licht'. Je maakt de beelden meer in je hoofd dan met je ogen. Alles draait om gevoel en je gebruikt andere zintuigen en factoren. De workshops zijn daarom niet alleen zinvol en interessant voor de blinden en slechtzienden.
Afgelopen zondag was de eerste workshop in Arnhem. Deze week volgen er nog een aantal in Eindhoven, Rotterdam en Arnhem. Foto's van eerdere workshops zijn tot en met 1 juli te zien in de Openbare bibliotheek in Arnhem en vanaf 25 juni tot en met 4 juli in Las Palmas in Rotterdam.
0 belichtingen
Canon Europe had vorig jaar een aantal bekende mensen gevraagd foto's te maken om zo aandacht te vragen voor de jeugdprojecten van het Rode Kruis. Het resulteerde in de tentoonstelling en boek On the other side of the lens. Dat idee heeft Canon Nederland als basis gebruikt voor eenzelfde project. Doel is aandacht genereren voor de hulpverlenende projecten van het Rode Kruis in oorlogsgebieden. En dan met name de regels die in een oorlog gelden. Onder de noemer The right focus | Let us play maakten twintig bekende Nederlanders, onder wie Eddy Posthuma de Boer, Erwin Olaf, Ilse De Lange, Kees Prins en Fabienne de Vries, foto's met als opdracht 'vanzelfsprekendheid van de rechten van onze kinderen' in beeld te brengen. Het resultaat is in juli te zien in het voormalig TPG gebouw aan de Oosterdokkade in Amsterdam. Er verschijnt ook een boek, die in beperkte oplage bij De Bijenkorf te koop is.
Lopend door Amsterdam viel een witte tent op het Beursplein onmiddelijk op. In de tent was een foto-expositie, beyond compare oftewel vergelijk voorbij, ingericht. Gesponsord door Dove. 67 vrouwelijke fotografen geven door middel van een foto hun visie op de schoonheid van de vrouw weer. In een mooie entourage worden de werken gepresenteerd en de verscheidenheid is groot. Er zitten bekende foto's tussen van Margi Geerlinks, Desiree Dolron, Veronique Vial en Lauren Greenfield. Maar ook veel voor mij onbekend werk. De opzet en de kwaliteit is goed. Een aantal jongeren snappen de tentoonstelling niet en zijn vooral onder de indruk van twee bloot zonnende vrouwen.
Van de expositie is ook een, meertalige, catalogus te koop. De opbrengsten van de verkoop gaat naar het kenniscentrum eetstoornissen. Ik denk gelijk aan de serie van Sybille Fendt die ze maakte over anorexia voor de World Press Photo Masterclass.
Het is alleen jammer dat bij het binnentreden van de tent gelijk gesnauwd wordt dat ik niet mag fotograferen daar. Welkom... De foto's maken het in ieder geval goed. De tentoonstelling is tot en met 4 juli gratis te bezichtigen op het Beursplein. Vanaf 9 juli zijn de foto's in de Beurs van Berlage te zien tot en met 29 augustus.
7 belichtingen
Het zal niet de eerste film worden over een oorlogsfotografe, maar wel een met een erg mooie actrice. Jennifer Aniston is bezig met een film over oorlogsfotografe Dickey Chapelle. Hoe de film gaat heten en wanneer die uitkomt is nog onbekend.
1 belichting
Op zijn zestiende startte de carriere van Nitin Vadukul. Zijn specialisme is portretfotografie, met name voor popsterren. Hij heeft al weet wat sterren voor zijn camera gehad en de meeste foto's ogen erg hip. Toch zijn de meest pure foto's die het meest tot de verbeelding spreken. Zoals die van Moby. Ieder filmformaat wordt ingezet, alles is analoog opgenomen.
1 belichting
Aleksey Lapkovsky en Katya Evdokimova presenteren hun werk op Begemotfoto.com. Het is heerlijke fotografie om naar te kijken. Katya heeft veel hard werk, veel cross. Dat mag misschien 'uit' zijn, het werkt nog steeds. En ze heeft originele standpunten. Dat geldt ook voor Aleksey, wiens portfolio uitsluitend uit zwart-witbeelden bestaat. Ook hier genieten. Alleen wil ik de foto's wel graag groter zien. Daar vragen, herstel schreeuwen, ze om!
2 belichtingen
Adriënne M. Norman is een portretfotograaf in de brede zins des woords. Trouwerijen worden niet geschuwd, maar haar kracht zit in de documentaire portretten. Series portretten die inzicht moeten geven in de mens. Over de relatie tussen vader en dochter of over huidaandoeningen. De fotografie is vrij basaal, wat veel ruimte overlaat tot een eigen interpretatie.
0 belichtingen
Pieter de Vries en Claudi besloten een jaar in het buitenland te gaan wonen. Het werd Buenos Aires en een van de doelen is, zoals Pieter zelf zegt, om 'fotografisch de diepte in te gaan'. Heel vaak zijn dit soort verslagen nou niet de meest hoogstaande fotografie (eufemistisch gezegd). Niet dat het erg is, het gaat immers om het vastleggen van je herinnering. Pieter had een hoger doel en dat zie je ook aan de fotografie. Die is op zijn zachtst gezegd heel aardig om naar te kijken. Lekker dynamisch en afwisselend.
0 belichtingen
Naomi Harris is een van de uitverkorenen voor de World Press Photo Joop Swart Masterclass. En dat lijkt me een goede keuze, want ze weet op een eigen manier fotojournalistiek te bedrijven. Mijns inziens een veelbelovend talente. Voor haar serie over Florida woonde ze in het Haddon Hall Hotel. Een plaats waar normaliter alleen wordt bewoond door gepensioneerden die hun dagen in het zonnige Miami slijten. Door daar te wonen wist ze het vertrouwen te winnen van de mensen, wat haar in staat stelde om een bijzondere serie te maken. Zonder de mensen te ridiculiseren. Wat snel kan gebeuren. Vaak zit Harris dicht op de mensen, met direct flitslicht. Ja, dat doet een een bekende fotograaf ook, maar daar houden de vergelijkingen wel op. Niet alleen in haar serie over Haddon Hall Hotel doet ze dat. Ook bij de andere series weet zij dicht op de huid te zitten. Zonder dat je ze de camera in zien turen. Volgens mij gaan we nog veel van deze fotografe zien en horen.
1 belichting
Mensen zijn nog wel eens verbaasd dat ik ook met boodschappen doen een camera bij me heb. Voor mij is daar niets raars aan, ik weet immers nooit wat ik tegenkom. Alleen naar de supermarkt tegenover mijn flat en op de racefiets heb ik geen camera bij me. Vandaag was ik weer in het gelijk. Eigenlijk zou ik naar België gaan, maar dat werd vanmorgen afgebeld. Ik had voor de rest niet gekeken wat er vandaag te gebeuren stond. De 15e Nationale Straatspeeldag was ik dan ook vergeten. Tot ik boodschappen ging doen in het centrum. Blij dat ik de camera bij me had. Of ik het verkoop weet ik niet, maar ik heb in ieder geval foto's.
(Als ik het had geweten was ik er eerder op uit getrokken en echt mn tijd ervoor genomen, nu was het even snel om het nog door te kunnen sturen)
6 belichtingen
Ongetwijfeld is het allemaal geënsceneerd, maar de sfeer is bijzonder bij de foto's van Franco Vogt. De aparte kleuren helpen daar zeker aan mee. En een aantal foto's is heerlijk humoristisch.
7 belichtingen
Als de oorlog officieel voorbij is, trekken de buitenlandse troepen en het legioen journalisten vaak weg. Voor de inwoners van een land begint dan pas echt het werken aan de vrede. Fotojournaliste Sara Terry volgde dat proces in Bosnië. Het project, Aftermath of War in Bosnia, is een goed verslag van de wederopbouw. Met een mooi gevoel voor lichtval en compositie weet Terry het verhaal goed op te zetten. Dit is fotojournalistiek waar ik veel waardering voor heb.
0 belichtingen