Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Geregeld loop ik er langs, maar ik was er nog nooit binnen geweest. Ik wist zelf niet eens dat er een fototentoonstelling was. De woorden Images trokken mij het Aboriginal Art Museum Utrecht in. Acht Aboriginal kunstenaars presenteren zich met fotowerk. Fotografie is bij de aborginals relatief nieuw, iets van de laatste decennia. Opvallend bij het werk wat getoond werd is dat ze heel vaak zichzelf op de foto zetten. Het is een zoektocht naar hun eigen identiteit en die van Aborginals in het algemeen. Een aantal heeft nog te maken gehad met de zogenaamde Stolen Generation, waarbij Aboriginal kinderen in blanke gezinnen geplaatst werden. Dat is niet iets van heel lang geleden, ongeveer rond 1970 werd het gestopt. Je vindt het dus duidelijk terug in het werk van de kunstenaars.
Haar foto's hebben een bijzondere sfeer. Ongetwijfeld dankzij wat bewerkingen, maar wat is daarop tegen bij dit soort fotografie? Veel belangrijker is de sfeer die Elena Getzieh wil overbrengen. Daar slaagt ze mijns inziens uitstekend in. Zeker haar zelfportretten mogen er zijn. Je maakt kennis met een mooie jonge vrouw die tegelijk onzeker als zelfbewust is.
0 belichtingen
Absurdistisch, dat is misschien wel de beste omschrijving voor het werk van Margot Quan Knight. Foto's die een hele andere wereld afspelen, maar tegelijk heel realistisch kunnen zijn. Volgens de fotografe zijn het conclusies van haar eigen absurde hypotheses. Mensen die uit elkaar liggen, of vreemde onderdelen hebben. Een kleine link met Margi Geerlinks is gauw gelegd. En toch is het anders. Het boeiende aan het werk van Knight vind ik dat het vragen stelt. Over hoe maakbaar de wereld is. In hoeverre de mens kan, mag en zal gaan. En tegelijk geven de foto's een vreemde droom weer. Foto's die soms in eerste instantie heel echt zijn, maar dan blijkt er iets niet te kunnen. Heerlijke beelden om over na te denken.
2 belichtingen
De Slowaakse fotografe Lucia Nimcová is een van de deelnemers aan de Joop Swart Masterclass van 2004. Al vroeg besloot ze om fotograaf te worden. Haar domein is de documentaire fotografie. Zeker haar latere series zijn goed en interessant. Met de nodige variatie en betrokkenheid. Het is gewoon eerlijke fotografie, waar weinig op aan te merken is.
0 belichtingen
Eigenlijk leven we best wel in een goed land. Het is niet optimaal en ook hier wordt de pers wel eens tegengewerkt. Of loopt een proces niet helemaal eerlijk. Maar als je dan leest over de zaak van de Canadese fotografe Zahra Kazemi, die vermoord is in Iran, dan prijs ik me wel gelukkig in dit land. Het proces tegen de verdachte van de moord is vandaag onverwacht gestaakt. Het zou volgens het advocatenteam van Kazemi, met onder andere Nobelprijswinnaar Shirin Ebadi, niet de echte dader zijn die terecht staat. En buitenlandse waarnemers en pers worden geweerd bij het proces. Dat klinkt niet helemaal lekker.
Update: Nu lees ik ook dat twee Iraanse kranten (tijdelijk) verboden zijn, waarschijnlijk omdat zij veel berichtten over de zaak.
Het kunstprogramma RAM van de VPRO heeft afgelopen seizoen in een aantal afleveringen aandacht besteed aan fotografie. Zondagavond 11 juli om 19:30 is een compilatie te zien van de afleveringen. Voor wie het gemist heeft.
Een vrijmarkt op konginnedag is de manier om van je oude spullen af te komen. Soms zitten er wel spullen tussen die je eigenlijk liever niet wilt verkopen. Fotograaf Geert van de Ven en tekstschrijver Erwin Bosch gingen in het Goffertpark op zoek naar mensen die iets hadden liggen dat ze eigenlijk liever niet verkochten. Maar waarom ligt het daar dan?
Het resultaat is de leuke serie Portret van een vrijmarkt, die vanaf vandaag in de kringloopwinkel Het Goed in Nijmegen te zien is.
3 belichtingen
Net als Geert vind ik dat ik een mooi vak heb. Het mooiste vak van de wereld zelfs. Ik kom op plekken die voor anderen gesloten zijn. Best wel een aparte ervaring. Afgelopen dagen was ik de officiele fotograaf bij een EU conferentie in Rotterdam. Fotografisch misschien niet het meest boeiend, pratende (en etende) mensen vastleggen. Maar het circus eromheen is erg leuk om te zien. De organisatie, de beveiliging en de mensen die zich belangrijk vinden of zijn. Met een pasje om mn nek kon ik overal komen waar ik maar wilde, reisde mee in een karavaan met zware politiebeveiliging en hoorde allerlei talen. Een erg leuke ervaring. Maar wel hard werken. Laat naar bed, vroeg op en vooral ook weinig zitten. Toch had ik het niet willen missen.
7 belichtingen
Met behulp van röntgenstralen kun je zichtbaar maken wat je met het blote oog niet zomaar kunt zien. De ziekenhuisfoto's zijn daar wel het meest bekend van uiteraard, maar ook vrachtwagens worden geregeld gecontroleerd met deze techniek om ze te controleren op illegale vluchtelingen en dergelijke. Nick Veasey voegt een nieuwe toepassing aan het rijtje toe. Hij gebruikt het als een gewone foto, zodat hij iets unieks heeft. En het is meer dan alleen een trucje. Bij toeval ontstaan, hij wilde een colafles met een speciale ring vinden in een vrachtwagen, is het nu een specialiteit. Voor een belangrijk deel is hij aangewezen op Photoshop, waar hij de deelbeelden kan combineren. Of de röntgenfoto's combineren met gewone foto's. De resultaten zijn verrassend en origineel. Het is niet voor iedereen weggelegd. Niet alleen niet vanwege de speciale apparatuur, maar ook vanwege de tijd. Voor een foto van een Boeing 777 had hij 500 beelden en zes maanden nodig. Ga er maar aanstaan!
4 belichtingen
Vijf jaar geleden vluchtte ze met haar moeder naar Nederland. In die vijf jaar heeft Adelaïd de Nederlandse taal eigen gemaakt en haar VWO diploma gehaald. Nu ze klaar is kan ze niets doen, omdat ze officieel geen status heeft. Het liefst wil ze internationale betrekkingen gaan studeren in Groningen, maar dat mag ze niet. 4 belichtingen
Het is deze zomer druk met sportevenementen. Het EK voetbal en Wimbledon zijn bijna achter de rug. Maar we hebben nog de Tour de France en de Olympische Spelen. De NOS heeft een wedstrijd georganiseerd voor de beste foto die te maken heeft met een van de grote sportevenementen. Het beperkt zich zeker niet tot de actie zelf, maar ook alle randgebeurtenissen. Zoals de versierde huizen bijvoorbeeld. Bezoekers kunnen stemmen op de meest favouriete foto en voor zover ik nu kan terug vinden gaat het vooral om de eer. De beste foto's worden prominent geplaatst.
Vakantie- en familiefoto's zijn meestal niet de meest interessante foto's voor buitenstaanders om naar te kijken. Het is vooral de herinnering voor degenen die erbij waren en dat is uitstekend. Jaren later kunnen die foto's wel een bredere betekenis krijgen. Omdat ze een tijdsbeeld weergeven, of omdat er bepaalde mensen op staan met een historische betekenis. Dat laatste is het geval met de foto's die Otto Frank maakte van zijn gezin. We zien Anne Frank en haar zus Margot opgroeien. Als een doodgewoon gezin uit die tijd. Niets spectaculairs eigenlijk, hoewel Otto Frank duidelijk wel oog had voor fotografie. De foto's stralen een heerlijke onbezorgdheid uit. Niets verwijst naar de oorlog. Toch zie je de foto's wel met de oorlog in je achterhoofd. Je weet de afloop en dat geeft het bekijken van de foto's een aparte lading. Het is haast onwezenlijk dat van het gezin van wie je de foto's bekijkt slechts een persoon een natuurlijke dood is gestorven. De rest is omgebracht.
De tentoonstelling Anne Frank en familie - 'foto's van Otto Frank' is tot en met 12 september te zien in Foam.