Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Terwijl ik alweer op een oor lag, zond de VPRO het programma Nachtpodium uit, afgelopen zondag ging het over jonge fotografen. Gelukkig bestaat er internet, waarbij je de uitzending nog kunt zien. Het is een leuk programma, waarbij je veel beelden ziet en de fotografen daarover hoort praten. De keuze van de fotografen is afwisselend. Alleen Sania Medic kende ik nog niet. De andere fotografen zijn Aysel Bodur, Johannes Abeling, Rob Hornstra, Femke Reijerman, Fleur Boonman en Charlotte Dumas.
En nu toch nog even aan het Google-en was, ontdekte ik een andere liefhebber van Ed van der Elsken. Mi ti heeft in haar webstreepjelogperiode een beknopte biografie geschreven. Leuk om te lezen.
Het wordt ook hoog tijd om mijn tribute eens aan te passen.
Een van mijn zwakke plekken is een enorm gapend gat in mijn hand. Zeker als het op fotografie aankomt. Gewoon een beetje surfend op internet kwam ik tegen een paar boeken tegen die ik wel wilde hebben. En dus heb ik geboden. Voor vier boeken heb ik een deal kunnen sluiten, gelukkig tegen hele mooie prijzen. Boeken die ik ook niet zo snel meer tegenkom. Het gaat dan om Dans Theater, Nederlands Dans Theater, Avonturen op het land en Vrouwen van Amsterdam. Allemaal boeken met Ed van der Elsken. De eerste samen met Eddy Posthuma de Boer, de laatste met een heel rijtje fotografen. En daarmee komt het aantal boeken van Van der Elsken op 18 te staan. Poe, en ik heb nog een bieding op twee andere boeken staan (Are you Famous en Sweet Life). Denk dat ik nu maar heel snel van internet afga voor vandaag...
Zondag 20 februari wijdt het programma RAM een item aan de Britse fotograaf Martin Parr. Hij praat daarin niet zozeer over zijn eigen werk, maar over Ed van der Elsken. Vanaf 22 juni is in Foam namelijk een tentoonstelling te zien over Ed van der Elsken, de foto's daarvoor zijn geselecteerd door Martin Parr. Het thema van de tentoonstelling is Amsterdam. Beide fotografen zijn echte mensenfotografen. Niet bang voor de confrontatie tussen hun en de geportretteerde.
In 'The Photobook: A History Volume 1' noemt Parr overigens drie boeken van Van der Elsken. Het boek van Martin Parr behandelt invloedrijke fotoboeken.
De winnaar van World Press Photo 2004 is Arko Datta uit India. Het is een zeer indrukwekkende foto over de gevolgen van de tsunami. Niet geheel verbazingwekkend dat een foto over deze enorme ramp in de prijzen is gevallen.
Relatief veel Nederlanders zijn in de prijzen gevallen. Een ervan is wel opmerkelijk. Inez van Lamsweerde & Vinoodh Matadin, 2e prijs portretten enkel, zou je niet snel verwachten bij de World Press Photo. Jurysecretaris Stephen Mayes benadrukte dat het Press in de naam niet per se staat voor fotojournalistiek. De foto is in de pers, de gedrukte media, gebruikt. Niet geheel onverwacht vind ik de prijs die Geert van Kesteren heeft gekregen. Hij maakt al jaren uitstekende reportages. Zijn derde prijs in de categorie Hard Nieuws series, met een reportage over de Bravo Compagnie 1/8 infanterie in Irak, is dan ook zeker terecht. Paul Vreeker maakte een zeer indrukwekkend portret van de asielzoeker die in 2004 als protest zijn lippen en ogen had dichtgenaaid. Erg Nederlands nieuws eigenlijk. En goed voor de tweede prijs enkelbeelden bij Mensen in het nieuws. Bij algemeen nieuws won de half Nederlandse Paolo Woods met een serie over Irak.
Dit jaar deed een recordaantal fotografen mee, 4266 uit 123 landen. In totaal werden 69190 foto's ingezonden. Voor het eerst in de geschiedenis van de wedstrijd werden alle beelden digitaal beoordeeld. Vanaf 25 april zijn de foto's te zien in de Oude Kerk in Amsterdam.
4 belichtingen
Adelaïd heeft vorig jaar haar gymnasiumdiploma gehaald. Cum laude. Ze studeert nu Europese betrekkingen in Groningen. Later wil ze bij de Verenigde Naties gaan werken. Maar dat zit er helaas niet in. Binnenkort moet ze samen met haar moeder terug naar Rwanda. Als het tegenzit, is ze binnen een jaar verdwenen. Vermoord. Net als veel andere Hutu's. Adelaïds familie is tien jaar geleden niet voor niets naar Nederland gevlucht.