Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Vorige week was al bekend geworden dat AgfaPhoto surseance van betaling had aangevraagd. Vandaag hoorde ik dat zelfs het faillisement al is goedgekeurd door de rechter. Een officiële bevestiging kon ik nog niet krijgen of vinden via AgfaPhoto, maar als het waar is dan is het wel een teken aan de wand. Nog geen jaar na de afsplitsing is het merk dan alweer ten onder. Niet goed ingespeeld op de digitale technieken? Agfa was toch een van de eerste met een digitale camera, ze hadden samen met Minolta zelfs een digitale spiegelreflex halverwege jaren negentig! De meeste minilabs werken met Agfa D-lab, die helemaal gericht zijn op de digitale technieken. Het is ongelofelijk allemaal. Volgens degene die ik sprak konden ze de belastingen niet betalen. Mocht er geen doorstart plaatsvinden, dan verdwijnt een roemrucht merk van het strijdtoneel. Al verwacht ik dat de minilab-divisie wel weer overgenomen zal worden. Voor de analoge tak is het over en uit lijkt me. Mocht het allemaal waar zijn. Dan niet meer dat super Agfa barietpapier en de fijne chemie van Agfa. Minder rood in de doka. En dat is erg jammer. Stilletjes hoop ik dat ik hier erg aan het doemdenken ben en dat AgfaPhoto weer door kan gaan.
4 belichtingen
Opnieuw heeft mijn naamgenoot Bas Mariën twee belangrijke prijzen in de wacht gesleept op het gebied van theaterfotografie. Op 26 mei nam hij de prijzen in ontvangst: eerste in de categorie 'series theateratmosfeer' en tweede in de categorie 'alle inzendingen'. Beide prijzen won hij met de serie over theaterwerkplaats Carte Blanche, waar verstandelijk gehadicapten samenwerken met anderen. Bas is een documentair fotograaf met een voorliefde voor theater. Zijn serie is te zien in het Theatermuseum van 1 juni tot en met 5 september.
0 belichtingen
Afgelopen donderdag is mijn oude flitsinstallatie opgehaald, in ruil voor kostelijk vocht. Alleen zit ik nu even zonder lampen, daarentegen heb ik nu wel meer ruimte in de woonkamer. Binnenkort maar weer naar Amsterdam om een nieuw setje lampen te halen. En hopelijk word ik dan wat minder gefrustreerd als ik produktshots moet maken.
6 belichtingen
Heel veel tijd om allerlei logs af te gaan gun ik me niet meer. Dat Superolog wederom een slechte Photoshopactie in een krant heeft ontdekt viel me vandaag dan ook pas op. Deze keer is het Metro, waarbij de beeldredacteur even twee beelden van twee verschillende onderwerpen in elkaar monteerde. Ik weet dat Jan Dijkgraaf wel van wat deining houdt, maar dit is toch wel slecht.
0 belichtingen
In Naarden kun je behalve naar foto's kijken ook over fotografie discussiëren. Zo geven aankomende zaterdag een aantal fotografen van Hollandse Hoogte een presentatie in de brandweerkazerne. In diezelfde kazerne kun je op 11 juni van 14.00 tot 16.00 terecht voor een presentatie van foto's van Martijn Beekman, Rachel Corner, Jacqueline de Haas, Joël van Houdt, Marcel Molle en Koen Verheijden. De presentatie en discussie worden geleid door Werry Crone. Het is primair bedoeld voor fotojournalisten.
Het werd tijd om weer eens wat exposities in Amsterdam te gaan kijken. Veel te lang niet meer geweest, het wordt echt tijd om te gaan verhuizen (iemand nog een woning in de aanbieding?). Het begon in Reflex Galerie met David Lachapelle. Ik weet het niet wat ik daar nu echt van moet vinden. Het is kitch, het is over the edge en op zich heb ik daar geen probleem mee. Tijdens een uitzending heb ik hem wel eens zien werken en het is niet mijn stijl. Maar heb wel bewondering voor de decors en dergelijke die gemaakt worden voor de foto's. Maar toch, het resultaat. Te plat eigenlijk. Waar Erwin Olaf, ook kitch en over the edge, toch wat meer betekenis aan de foto weet te geven, blijft Lachapelle meer hangen bij een trucje. Dat de personen bekende mensen zijn maakt de foto misschien juist nog platter. De mooiste foto's vond ik juist de meest normale foto's.
Daarna naar Foam, toch wel het leukste museum. Genoeg te zien daar in ieder geval. De straatfoto's van Tom Wood zijn super. Met zeer grappige titels overigens. Gewoon heerlijke straatfotografie, perfect uitgevoerd. Het is fotografie die mij enorm trekt natuurlijk. Er hingen meer dan genoeg foto's om veel inspiratie en motivatie op te doen. Een verdieping hoger hangt het werk van de van oorsprong uit Oekraïne afkomstige Boris Mikhailov. Foto's die gemaakt zijn in de tijd dat fotografie in Rusland nog niet echt erkend was. Dat zie je ook aan de foto's, van een heel divers kaliber overigens. Er zit een duidelijke roep van de fotograaf in, om aandacht, om dingen aan de orde te stellen. Ze vertellen veel over de situatie daar toentertijd en over hoe de fotograaf het ervaart. Opmerkelijk is de serie over het Duitser willen zijn. De fotograaf poseert daar inclusief hakenkruis. Het zijn foto's die je tot nadenken zetten, ze hebben een boodschap. Tot nadenken zetten ook de foto;s van Henryk Ross, het Lodz Ghetto Album. De foto's zijn gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Poolse Lodz. Ross was een van de twee ghettofotografen en moest vooral voor propaganda fotograferen. Maar hij fotografeerde meer en verstopte de duizenden negatieven toen de laatste transporten de ghetto gingen verlaten. Jaren later werden de, beschadigde, negatieven weer opgegraven en ze geven een zeer indringend beeld van hoe het in de ghetto aan toeging. Beelden die je kent van films, maar de foto's zijn echt. En dat beklemt.
Tijd voor een biertje (bij een leuke serveerster) en dan op naar de Oude Kerk. Want de World Press Photo moest ook nog steeds een keer bezocht worden. Nu had ik vrijwel alle foto's al gezien, toch blijft het de moeite waard om ze nog een keer te kijken. Al was het maar omdat je nu wat rustiger kan kijken. De teksten erbij lezen en af en toe weer terug te lopen. Traditiegetrouw hangt er ook een portfolio van de winnaar, dit jaar dus Arko Datta. En die man kan fotograferen, er hing een uitstekende serie van hem. Naast die twee tentoonstellingen hing er tenslotte ook nog Hanoi, Vietnam. Een reportage van een groep jonge fotojournalisten over het leven in Hanoi. Ook hier weer een uitstekende kwaliteit. En leerzaam, via fotografie kan veel verteld worden al blijven bijschrijften bij dit soort fotografie zeker noodzakelijk om het echt te snappen. Meer dan genoeg te zien dus in Amsterdam weer. Een kleine opwarmer voor Naarden, want daar moet ik ook nog steeds heen.
Overigens heb ik ook lekker de portemonnee getrokken want Foam en WPP betekenen boeken. Het overzichtsboek van de Masterclass van de WPP is nu in de aanbieding en te koop voor slechts 30 euro, kon ik dus niet laten liggen. Zeker niet met de korting op de Club Foam pas. En bij de WPP zelf uiteraard het jaarboek gekocht. Naast het boek Hanoi, Vietnam en het boekje over de elfde Masterclass met als thema Pride. De nodige kilo's mee moeten zeulen dus, WPP en Foam blij. Portemonnee misschien minder. En ik moet nog naar Naarden....
En om maar even bij het Indische te blijven; fotografe Mylène Siegers heeft in circa vijftig foto's de Indische gemeenschap in Den Haag vastgelegd onder de noemer Indisch Panorama. Zelf heeft ze een Indische achtergrond, waardoor ze de gemeenschap zelf goed kent. Naast de drieluiken laat ze ook het verhaal van haar familie zien, door middel van foto's en voorwerpen. De tentoonstelling is vanaf 29 mei tot en met 28 augustus te zien in Panorama Mesdag in Den Haag. Vrijwel tegelijkertijd (van 1 juni tot en met 17 juni) is van haar nog een expositie te zien in het atrium van het Haagse stadhuis. De tentoonstelling Alle Indische tantes bestaat uit zwart-wit portretten die de tantes uit de boeken van Yvonne Keuls moeten verbeelden.
Ik heb hier wel eens geschreven over stoppen. Met loggen en fotograferen (wees gerust, dat komt nu niet aan de orde). Het heeft alles te maken met een onrust in mij. Alsof ik niet weet wie ik ben. Wie mij wel eens gezien heeft weet dat ik net wat donkerder ben dan de meeste Nederlanders. In mij stroomt immers deels Indisch bloed. Die achtergrond blijkt toch steeds belangrijker voor mij te worden. Ik ga meer op zoek naar mijn wortels, dat mijn oudste broer over Indonesië logt helpt daar zeker bij. Alleen ben ik geen echte lezer (te onrustig, echt waar). En toch wil ik er wat mee. Via een fotoproject, of een goede documentaire serie maken samen met een journalist (ik ben toch vooral beeldmens). Zou het helpen om wat duidelijkheid te verschaffen?
Het wordt steeds lastiger om overal foto's te kunnen maken. Dat is hier in Nederland al het geval, in Amerika is het mogelijk nog erger. Want je bent misschien wel bezig met de voorbereidingen van een terroristische aanslag. Het verbod op fotograferen in metro's is (voorlopig?) van de baan, maar dat betekent volgens een interessant artikel op Alternet nog niet dat je niet bevolen wordt om de camera weg te stoppen. Gewoon omdat de beambten de regels niet kennen. En als je in Amerika (federale) gebouwen fotografeert kun je ook al verdacht zijn. Wild-west verhalen? Het gebeurt hier ook steeds meer. Al gooien ze het hier meer op de privacy.
5 belichtingen
Met een serie over een alleenstaande vrouw heeft Raymond Alonso van der Tak de Fotogram Trofee 2005 gewonnen. Vooral de wijze waarop de eenzaamheid in beeld is gebracht was voor de jury aanleiding om hem de prijs toe te kennen. Het is inderdaad een mooie serie, die mij een beetje doet denken aan de serie Sjo van Martine Sprangers. Dat zal toeval zijn. Maar ik heb ook het idee dat ik de foto's al ergens heb zien staan, kan alleen niet meer achterhalen waar. Voor de techneuten: de foto's zijn gemaakt met een Sigma SD10.
Bij de basiscategorie (A) ging de prijs naar Ingrid van der Spoel met een interessante serie zwart-witfoto's van roofvogels. Linda Jansen won in de categorie B (vervolg) de eerste prijs met een heerlijke foto van een meisje op het aanrecht. Echt zo'n foto waar je even bij na moet denken. Een drieluik van Hans van Reekum won in de categorie C (uitbouw).
De foto's zijn tot 15 juni te zien in galerie Fotogram in Amsterdam. Op de site zijn ze nog niet te zien.
1 belichting
De reclamecampagne over zuivel bestaat uit ene paar lekker pittige portretten. Heerlijk contrast, heerlijk directe beelden. Ze zijn gemaakt door Tim Georgeson. In eerste instantie helemaal geen reclamefotograaf, al werkt hij voor meerdere campagnes. Hij is vooral een documentair fotograaf en op zijn site is het genieten van fotoreportages. Over het transport van plutonium dwars door Amerika, over de Oceaan en dan door Frankrijk heen bijvoorbeeld. Of de serie over de transsexuelen en zo zijn er meer series. Veelal in zwart-wit en zwaar van toon.
0 belichtingen
Afgelopen week heb ik maar eens een weekje vrij genomen. Een week geen opdrachten en een week niets plannen. En een week bijna niet fotograferen. En tot mijn stomme verbazing eigenlijk vond ik dat helemaal niet zo erg, eigenlijk zelfs wel even lekker.
2 belichtingen
Een beetje fotoliefhebber weet natuurlijk allang dat het Epson Fotofestival Naarden van start is gegaan. Het tweejaarlijks fotofestival is iets om naar uit te kijken. Niet om in een dag te doen, daarvoor hangt er teveel om het goed in je op te nemen. Uiteraard ga ik zelf ook minimaal een dag naar het fraaie stadje. Centraal staat de Nederlandse fotografie, maar eerlijk gezegd ben ik nog meer geïnteresserd in de tentoonstelling Leven onder constante dreiging, waarvan vandaag in TweeVandaag een voorproefje te zien is geweest. Naarden is niet alleen foto's kijken, je kunt ook gefotografeerd worden en voor de rest ontmoet je er vaak ook wel de nodige fotografen. Oftewel, Naarden is een must voor iedereen die ook maar een beetje in fotografie geïnteresseerd is!
2 belichtingen
Begin van het jaar is Daniël Sarphatie begonnen met een bijkans onmogelijke opgave: iedere dag een foto maken. Ik heb het ook geprobeerd, maar weet gewoon dat zelfs ik er af en toe gewoon geen zin of tijd voor heb. Maar Daniël laat zich niet uit zijn veld slaan tot nog toe. Alleen op de reis naar Gambia moest hij verstek laten gaan (maar regelde wel een vervanger). De dagelijkse foto's staan op Fotomatic en het heeft een tijdje geduurd, maar er is nu een speciale rubriek: Daily Daniel. En terecht dat hij dat heeft.
2 belichtingen
Ze hebben lang dienst gedaan, maar na het bereiken van een hoge mate van irritatie wil ik ze toch weg doen. De irritatie bestaat uit het onwillekeurig flitsen, waarschijnlijk zit het in de kabels. En het is ongetwijfeld te repareren, maar niet door mij. Dus in de aanbieding voor de liefhebber:
Broncolor studioflitsers, bestaande uit:
1 aggregaat 212
1 aggregaat 213
3 lampkoppen
3 normaal reflectoren
1 grid
1 portretschaal
1 softbox 90x90cm
3 kabels
diverse zekeringen en reserve instellampen
geen regelbaar vermogen
Een van de beste Nederlandse fotojournalisten van dit moment is wel Raymond Rutting. Volkskrant-lezers mogen geregeld van zijn werk genieten. Niet voor niets is hij ondertussen tweemaal fotojournalist van het jaar geworden. Bovendien is het ook nog eens een aardige vent. Iemand met een goede blik en een oprechte betrokkenheid. Momenteel is hij met een boek bezig, dat wist ik al een tijdje. Maar niet dat hij een website had. En die heeft hij dus. Bookmarken maar!