Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Fotograferen is leuk, maar het blijft niet bij de druk op de knop. Zeker niet met digitaal. Voorheen bracht ik filmpjes weg, zocht de negatieven uit en liet afdrukken maken. Heel veel tijd kostte dat voor mezelf niet; een paar keer op en neer naar het lab en het uitzoeken. Met digitaal heb ik meer werk. Eerst alles uitzoeken, in de raw converter de eerste aanpassingen doen, alles omzetten naar tiff, dan de fijne bewerkingen in Photoshop, file-info toevoegen en de bestanden op maat maken en opslaan in de juiste map. Een en ander is geautomatiseerd, maar het is een puik werk. En ook al is Photoshop CS2 een enorme vooruitgang, mijn favoriete werk is het niet. Zit nu al de hele dag te shoppen en word lichtelijk gestoord. Maar ja, morgen moet het af zijn. Nog vijftig foto's te gaan...
13 belichtingen
Voor het maken van foto's wordt niet altijd ruim tijd gepland, zeker niet als er toch al een drukke agenda is. Op zich was er vandaag wel voldoende tijd geregeld, maar zoals gewoonlijk loopt de afspraak daarvoor uit en de afspraak na het fotograferen is belangrijker dan het maken van de foto's. Kortom, je komt altijd weer tijd tekort. Geen tijd om even goed kennis te maken en even op je gemak een serie foto's te maken die uiteindelijk voor stock gebruikt zullen worden. Gelukkig kreeg ik een herkansing wat later op de dag, alleen had ik dan net weer te weinig tijd omdat ik weer naar een volgende klus moest. Maar goed, uiteindelijk toch lekker kunnen fotograferen. En de tweede shoot was beter dan de eerste. Zij was veel meer ontspannen (de druk was van de ketel) en ik had al wat beter in de gaten wat ik kon doen. Dus al met al toch redelijk tevreden, al had ik liever meer tijd gehad. Maar ja, meestal moet het fotograferen tussen de bedrijven door. Het is niet anders.
3 belichtingen
Zo te zien aan zijn CV hoeft Edwin Molenaar niet te leven van zijn fotografie. Het werk dat hij maakt, veel theater en experimenteel, is echter wel interessant. Kan nog veel woorden schrijven, maar je kunt het beste gewoon even kijken.
4 belichtingen
Je hebt meestal wel een of meerdere gebieden die een speciale belangstelling hebben. Bij mij is onderwijs, en zeker het basisonderwijs, daar een van. Het is leuk om te zien hoe lekker onbevangen de kinderen nog zijn. Terwijl ik daar rondloop met mijn camera slaan de kinderen nauwelijks acht op mij. Ik heb ook veel respect voor de mensen voor de klas (en dat is niet omdat vrienden van mij voor de klas staan). Hoe heerlijk geduldig en met eenvoudig ze soms iets uit kunnen leggen en dat de kinderen daar geboeid naar kunnen luisteren. Prachtig om te zien. Het moet toch wel een leuk beroep zijn (uiteraard is fotografie nog leuker), je leert kinderen iets. En ik mag graag kijken naar mensen die bezig zijn voor en met andere mensen. Helemaal als ze gedreven zijn en het met liefde doen. Het klusje vanmorgen was dan ook helemaal naar mijn zin. Alhoewel ik wel een hele dag rond had willen lopen en niet alleen een paar foto's maken van de twee bovenstaande heren.
4 belichtingen
Zoals een freelancer op een mailinglijst al zei over het verhaal van de poema: 'de komkommers zijn sappig dit jaar'. De poema, waar of niet waar? Met foto's probeert de stichting Pantera ons te overtuigen. Maar de eerste foto's leken al nep, nu heeft de stichting zich wel belachelijk gemaakt. In De Telegraaf werd een foto gepubliceerd van een lichte puma, gemaakt met een warmtebeeldcamera. De fotograaf wilde niet met naam in de krant. Dat maakt verdacht, net zoals de foto's van de zwarte poema (of was het nu een kruising?). Allereerst het gebruik van een warmtebeeldcamera maakt mij al argwanend, zoveel mensen zullen die niet hebben. En dan niet met de naam in de krant. Dat is logisch, zo ontdekte iemand van Fok. De foto uit De Telegraaf is afkomstig van Cat Action Treasury. De krant van wakker Nederland plaatst gewoon wat een dubieuze stichting aanlevert. Ik ga gewoon weer lekker wandelen op de Veluwe, die poema photoshop ik er wel in :-)
De foto's van Madeleine Heijmans, en dan met name de portretten, hebben iets. Ze zien er simpel uit, maar toch zeggen ze meer dan je in eerste instantie zult denken. Gewoon lekkere foto's om naar te kijken, zonder te vervelen.
1 belichting
Zo af en toe ga ik weer eens op jacht. Niet naar de puma, maar naar boeken van Ed van der Elsken. Zo vond ik afgelopen week weer de nodige boeken die ik nog niet heb. Sommige te duur, op andere heb ik geboden. En zo ligt er nu nog een pakje met 'Jazz Ed van der Elsken 1955-1959.61' te wachten op het postkantoor en bezorgt binnenkort de postbode het boek 'Jong Nederland 'Adorabele rotzakken' 1947-1987' als het goed is. Naar beide boeken kijk ik reikhalzend uit. Ik heb ze ook voor een mooie prijs kunnen kopen. Van de 34 boeken (inclusief de nieuwste catalogus) heb ik er dan 22 in mijn bezit. Het gaat de goede kant op!
Voor Nederland was Srebrenica geen succes, de militairen hebben de enclave niet kunnen beschermen. De echte slachtoffers zijn de burgers die daar zaten. Het is al bijna tien jaar geleden dat de enclave viel, de gevolgen waren groot. De Bosnische fotograaf Tarik Samarah heeft van de ramp indringende foto's gemaakt. Veel details die heel veel zeggen. Vorig jaar kreeg ik het boekje al, vanaf vandaag zijn de foto's te zien in de Tweede Kamer. Hopelijk nemen de politici ook de moeite om de foto's op zich in te laten werken. Opdat het niet nog een keer gaat gebeuren. Niet om Nederland een schande te besparen (want met zo'n premier staan we toch al voor schut), maar om meer mensen zo slachtoffer te laten worden.
1 belichting
Het is voor mij weer helemaal genieten, er is veel aandacht voor Ed van der Elsken. Zeker nu in Foam weer een expositie hangt, wordt er weer meer aandacht besteed aan het werk van een van Nederlands meest belangrijke fotografen. Zo zendt de VPRO over een klein uurtje het eerste deel uit van een serie korte films die Van der Elsken maakte. Uiteraard staat hier de tv aan, maar opnemen hoeft niet als het goed is. Bij de expositie is naast een boek ook een DVD verschenen met de korte films. En je raadt het al, die heb ik gisteren gelijk aangeschaft. Voor wie het (nog) niet gedaan heeft: Nederland 3, 20:20. Geniet van de fotograaf, cineast, zoals hij het zo mooi kon zeggen.
De fotograaf op de vorige log is Raoul Kramer. Ik ken hem via de klimhal in Nijmegen en gisteren liep ik hem toevallig tegen het lijf. Onderweg naar huis even zijn portfolio bekeken en dat zag er erg goed uit. Aanvankelijk richtte hij zich vooral op mode- en reclamefotografie, na zijn reis naar Koerdistan gaat zijn hart meer naar de journalistieke/documentaire fotografie. In beide sectoren weet hij goed werk af te leveren.
2 belichtingen
Peter Smith mocht afgelopen weekend foto's maken in Bloemendaal, waaronder ook bij Bloomingdale, voor een blad. Uiteindelijk gaat de publicatie niet door (blad ter ziele, dus als er een blad is dat interesse heeft voor de serie...), de foto's kunnen we gelukkig wel bekijken. Foto's die de nodige regels overtreden: tegenlicht, van onderen gefotografeerd, vreemde composities. Wees welkom in de wereld van de patsers, de klerenkasten en de uiterlijke schijn. En geniet even na van een lekker heet weekend.
1 belichting
In de provincie Groningen zijn nog een groot aantal borg- en kerkterreinen aanwezig. Niet iedereen weet dat en de Stichting Oude Groninger Kerken, de Stichting Landschapsbeheer Groningen en de Stichting Particuliere Historische Buitenplaatsen willen deze 'verborgen terreinen' weer onder de aandacht brengen. Samen met Noorderlicht hebben ze vier fotografen opdracht gegeven de borg- en kerkterreinen vast te leggen. Geen gewone registratie, het gaat om het mystieke en verborgen gevoel van de terreinen. De vier fotografen, Machiel Botman (NL), Andreas Gefeller (D), Terri Weifenbach (VS) en Marco Wiegers (NL), werken veel met sfeer. De expositie van de foto's is van 18 juni tot en met 2 oktober te zien. Niet in Noorderlicht, maar op landgoed Verhildersum in Leens. Bij de tentoonstelling verschijnt ook een boek.
Ik heb een mooi vak. Er zijn van die momenten dat ik me daar ook echt gelukkig mee prijs. Zoals afgelopen zaterdag en vandaag. Lekker op pad, een reportage maken. Vandaag liep ik een ochtend mee met een monteur van een woningbouwcoöperatie. Vroeg opstaan, dat wel. Maar voor de rest vooral erg leuk. Veel zien, lekker improviseren is soms veel te kleine ruimtes, reageren op verrassingen. Gewoon niet weten wat je kunt verwachten. En ondertussen dingen opsteken. Nee, niet over het zelf klussen (ik heb twee linkerhanden), maar wel over werk wat anderen doen. Mooi is dat en je komt zo nog eens ergens. Had ik al gezegd dat ik een mooi vak heb?
1 belichting
Het gaat niet goed met Kodak lijkt wel. Eerst stoppen ze de productie van de, toch al niet echt hardlopende, ProSLR en nu stoppen ze ook met de productie van zwart-witpapier. Weer een betreurenswaardige stap. Niet dat ik nu het zwart-witpapier van Kodak gebruikte, maar het gaat meer om de tendens. Als het zo doorgaat gaat het er nog somber uitzien voor de analoge fotografie. Niet dat ik bang ben dat het geheel gaat verdwijnen, maar het wordt wel moeilijker om aan de spullen te komen. En de keuze wordt ook nog eens beperkter. Kodak blijft overigens nog wel de films produceren. Hopelijk tot in de eeuwigheid, want een wereld zonder Tri-X dat kan niet. Net zomin dat een fotografiewereld zonder AgfaPhoto kan bestaan. Of ben ik nu gewoon erg conservatief?
Gisteren voor het eerst op de Pasar Malam Besar geweest. Lekker eten (lemper, ijs shanghai!), lekker rondkijken en mijn eerste woorden Indonesisch geleerd. Bij het Indisch Huis werd mijn blik getrokken naar een aantal foto's. Van de derde generatie Indische jongeren. Ze horen bij het boek 'Door blauwe ogen'. In het boek zijn jongeren ondervraagd over hun Indische wortels. Begeleid met een grote foto (helaas vaak net in de vouw), gemaakt door Maarten Fleskens. Een mooi document, het sluit wel aan bij mijn eigen 'zoektocht'. Voor mijn eigen project (wat nog alleen in mijn hoofd afspeelt) ben ik nog altijd op zoek naar de juiste vorm. 'Door blauwe ogen' is een mooie manier, maar ik denk dat ik het toch anders moet/ga doen. Al was het maar omdat je niet iets moet namaken. Overigens heb ik het boek nog niet gekocht (moest op tijd weg en gewoon vergeten weer even bij de stand langs te gaan), maar het is wel een aanrader. Zeker voor de Indische jongeren die een beetje tobben met hun identiteit.
Zoals nu volop geëxperimenteerd wordt met digitaal, zo werd begin vorige eeuw geprobeerd om een goede kleurenfoto te maken. Het principe van drie beelden met een verschillende filter was al bekend. Ook Bernard Eilers hield zich hier volop mee bezig. Het procédé van Eilers, wat hij foto-chroma eilers noemde, is nu door het gemeente-archief van Amsterdam digitaal gesimuleerd. De methode van Eilers levert prachtige beelden op, de kleur is verrassend goed te noemen. In combinatie met de tijdsbeelden geeft het een mooi idee van de jaren dertig van de vorige eeuw.
Fotograaf George Burggraaff woont midden in de Betuwe. Het ligt dan ook voor de hand dat hij veel foto's heeft van de fruitteelt. Uit het enorme archief zijn een aantal foto's gekozen met een typisch produkt: de kers. Ze zijn nu (tot en met 1 augustus) in de boomgaard van familie Hakkert in Buurmalsen te zien.
0 belichtingen
Het leek een simpele klus, maar de invasie van Irak is behoorlijk uit de hand gelopen. U allen bekend ongetwijfeld. Zoals bij iedere oorlog vallen er altijd veel burgerslachtoffers, al wil de militaire leiding dat vaak ontkennen. Fotograaf Chris Hondros vertelt een verhaal over een patrouille van het Amerikaanse leger in Irak. Een routineklus, met een afschuwelijke afloop. Niet voor de Amerikanen, wel voor de inzittenden van de auto. De titel van de serie, Instantly Orphaned, zegt waarschijnlijk al genoeg. Het gesproken woord versterkt de beelden. Beelden die sowieso al indrukwekkend zijn. Maar Hondros is dan ook wel een doorgewinterde fotograaf, een aantal beelden zijn zeker bekend.
1 belichting
Ze was geen fotografe, toch een linkje. Want Vali Myers was de muze die de hoofdrol speelde in het eerste boek van Ed van der Elsken. Een erg aparte vrouw, zo bleek ook uit de film die Van der Elsken van haar maakte.
En zo loop ik in Amsterdam ineens langs een poster waarop heel groot een foto van Ed van der Elsken prijkt. Dat vanaf 22 juni tot en met 28 september een tentoonstelling met als thema 'Mijn Amsterdam' in Foam hangt, met als curator Martin Parr, dat wist ik. Maar daar ging het affiche niet over. Er is namelijk nog een plek waar fotowerk van hem te zien is, namelijk in het KattenKabinet. Het thema is hier, vanzelfsprekend, de kat. De ongeveer veertig foto's zijn voor een groot deel nooit eerder te zien geweest en dat maakt het uniek. Net zoals het feit dat Van der Elsken min of meer postuum de selectie heeft bepaald. Voor de expositie is namelijk uitgegaan van zijn aantekeningen op de contactsheets. Ed van der Elsken blijkt een liefde voor de kat te hebben gehad. Het fotowerk wordt ondersteund met teksten van Hugo Claus, W.F. Hermans en Remco Campert, eveneens kattenliefhebbers. Hoewel de tentoonstelling al vanaf 30 mei loopt, hoef je je niet te haasten. Tot en met 2 oktober 2005 zijn ze te zien aan de Herengracht.
Dat Sacha de Boer eigenlijk graag fotograaf wilde worden, dat had ik een tijd geleden al gelezen in een interview. Fotografie is haar passie, stond er ook. Als zevenjarige al met een Agfa Clac aan de gang. Ja, dan zit het al goed in je bloed. Toch heeft ze uiteindelijk voor een andere carriere gekozen. Fotografie als hobby heeft als voordeel dat het niet per se moet. Precies: fotografie, omdat het leuk is. Dat stralen de foto's ook wel uit. Het sterkst vind ik haar portretfoto's. In de portretten zie ik een duidelijke betrokkenheid, de mensen zijn op hun gemak bij haar. En zij is op haar gemak bij de geportretteerden. Dat het bekenden zijn zal schelen, maar ik denk dat het vooral haar enthousiasme is dat werkt. Want de liefde voor fotografie steekt ze niet onder stoel of banken en zoiets werkt door in de foto's. Daar ben ik van overtuigd. Ik ben in ieder geval benieuwd naar meer werk, want er moet nog heel wat gedigitaliseerd worden begreep ik.
Toen ik vorig jaar Jan Banning voor het eerst zag, was het net of mijn oom daar stond. Eenzelfde accent en veel dezelfde gelaatstrekken. Maar vooral de stem, zo herkenbaar. Het kon niet missen, daar stond iemand met een Indische afkomst, heel vertrouwd. Een tijdje daarvoor had ik al zijn foto's in de serie Sporen van oorlog gezien, waarin hij mannen portretteerde die aan de Birma- en Pakanbaroe-spoorweg gewerkt hebben. Het boek heb ik echter pas afgelopen zondag gekocht. Alsof het allemaal samenvalt ineens. Een enorme herkenbaarheid ook in de inleiding. Zolang ik me kan heugen,wist ik op zijn vaagst dat mijn ouders 'niet van hier' waren. In het gezelschap van oude vrienden klonken plots kruidige klanken en geheimzinnige namen en rolde de r., zo staat er onder andere. En: Ik zag de andere kinderen, met hun fleurige verzameling bijnamen, ingebed in de dorpen en stadjes die wij aandeden, en wist: wij zijn anders.
Banning schrijft over de behoefte die ontstond om op zoek te gaan naar het verleden, met een vader en moeder die in een Jappenkamp hebben gezeten. Een zoektocht die hij fotografisch wilde vertellen, niet in een reportage maar met portretten. En de nodige verhalen. Het is het eerste fotoboek waarvan ik de tekst waarschijnlijk nog belangrijker vind dan de foto's zelf. Maar het boek laat mij vooral ook zien dat het goed is om me te gaan verdiepen in mijn achtergrond. Een goede stimulans om ook mijn zoektocht fotografisch uit te voeren. Op een andere wijze en met andere vragen, dat moge duidelijk zijn. Ik had het boek op geen beter moment kunnen kopen. Dan moet die nieuwe camera maar heel even langer op zich laten wachten.
In de journalistieke fotografie is de weergave van de gebeurtenis het belangrijkste. Vorm is ondergeschikt aan de inhoud. Dat betekent niet dat de fotograaf geen eigen stempel kan geven. Het bewijst levert Ingrid Bertens. Opvallende nieuwsfoto's, niet vanwege het nieuwsfeit, maar de manier waarop het in beeld is gebracht. Ook bij de portretten en het vrije werk is duidelijk een eigen stempel te vinden.
0 belichtingen
Het Epson Fotofestival Naarden is iets dat je als fotograaf niet mag missen en mijn voornemen was om twee dagen naar het vestingsstadje te gaan. Alleen bleek de factor tijd een probleem. Zondag kon ik dan eindelijk alsnog gaan. Lekker een dag foto's kijken. En dan begin je bijna vanzelfsprekend bij de Grote kerk. Nou ja bij Delta-F op Festival Off, dat op het plein voor de kerk te zien is. Redelijk werk, met twee toppers die er gelijk uitspringen: Marco Bastmeijer en Willem Wernsen. In de kerk hangt meer dan genoeg om je even bezig te houden. Roadmovie.nl geeft een leuke kijk in de historie van Nederland. Soms erg boeiende fotografie (Ting Chan, Marcel van den Bergh, Harry Cock, Daan Brand), soms leuke verrassingen van bekende namen (Ed van der Elsken, Joyce van Belkom), soms het gewoon net niet (Otto Snoek). Over het algemeen weinig vernieuwende fotografie. Dat was eigenlijk wel het grote manco deze keer. Want heel erg geïnspireerd werd ik niet. Ook niet in de loods waar de Panl zoals altijd weer veel laat zien. Heel veel bekende beelden, of in ieder geval foto's die bekend aandoen. Een herhaling van zetten. De Fotoacademie Amsterdam presenteerde zich daar ook, en maakt een van haar inspiraties zeker waar. Een werkelijk perfecte presentatie met goed studentenwerk. In het Arsenaal hing het werk van Govert de Roos, een mooi project die huilende en schreeuwende mensen. Maar wel heel erg veel. En lang niet iedere persoon was even overtuigend. Het verschil in acteren tussen Katja Schuurmans en Liesbeth Kamerling was zeer duidelijk te zien. Andere solotentoonstellingen lieten werk zien dat al vaker geëxposeerd was (Jan Banning, Erik Hijweege). Puik werk, maar al bekend ondertussen. Veel werk was te zien bij Hollandse Hoogte, een goed overzicht wat het agentschap allemaal doet. Niet echt heel verrassend en van mij mocht er wat meer nadruk komen op hoe Nederland er nu echt voor staat, het kwam niet helemaal uit de verf. Ondanks puik werk van de aangesloten fotografen (veel foto's waren van Joost van den Broek overigens). De Naarden Opdracht, waarbij een oude rot in het vak (Eddy Posthuma de Boer) en een nieuweling (Sarah Carlier) eenzelfde thema uitwerken, liet een pijnlijke generatiekloof zien. Het meer afstandelijke registratieve van Posthuma de Boer versus het directe, betrokken werk van Carlier. Het meest boeiend vond ik uiteindelijk de tentoonstelling Leven Onder Constante Dreiging. Misschien wel omdat dit soort fotografie mij gewoon het meeste aantrekt. Ik werd echter ook gegrepen, ging nadenken over het onrecht dat vrouwen wordt aangedaan. Pijnlijke series, goed dat het wordt vastgelegd en getoond. Uiteraard heb ik in een dag niet alles goed kunnen zien (ik heb niet alles genoemd wat ik gezien heb), maar een tweede dag Naarden zit er deze keer niet in. Naarden blijft de moeite waard om heen te gaan, ondanks dat ik deze editie niet heel erg veel inspiratie opdeed. Ondanks dat was het gewoon een leuke dag foto's kijken met drie andere fotoliefhebbers. Een groot nadeel aan Naarden is wel dat het een dure dag is. Want ik kwam weer met de nodige kilo's aan boeken thuis.
Bij de Jonge Fotografen, een werkgroep van de Fotobond ooit, heb ik Chantal Hovens voor het eerst ontmoet. Een fotografe met kwaliteit. Niet voor niets heeft ze al een expositie in de Kunsthal in Rotterdam gehad. Heel lang was niets van haar online te vinden. Althans dat dacht ik, want ik hoorde vandaag dat ze al een tijdje een site heeft.
0 belichtingen
Nee, ik was niet bij de koningin in Nijmegen. Daniël wel en hij maakte een meesterlijke plaat! Alle vertrouwen dat het wel goed met die jongen gaat komen.
4 belichtingen
Ik noem mezelf geen portretfotograaf, maar dat betekent niet dat ik zelden portretten maak. De meeste portretfoto's die ik maak zijn bedoeld voor bij een artikel. En dat vind ik van portretfotografie ook het leukste om te doen, op lokatie improviseren en van allerlei soorten mensen spreken. Misschien is dat laatste nog wel het allerleukst. Voor het CNV mag ik nu een serie portretten van jongeren maken. Een leuke klus, alleen met een krappe deadline. Diego mocht de spits afbijten.
5 belichtingen
Al ruim twee jaar demonstreert Frans Rutgrink, hier op het Plein voor de Tweede Kamer, iedere donderdag twee uur bij de Amerikaanse ambassade in Den Haag tegen het Amerikaanse beleid. Ondanks dat het ambassadepersoneel hem probeert weg te krijgen, volhardt hij. Zeker omdat hij het gelijk aan zijn zijde heeft. Ook maakt hij zich druk over de manier waarop fotograferen rond de ambassade onmogelijk wordt gemaakt. Dat terwijl er geen enkele regel bestaat die dat kan verbieden. Met excuusbrieven in zijn zak, waarin de burgermeester belooft de beveiligingsbeambtes en de politie opnieuw te instrueren, blijft hij doorgaan.
1 belichting
Deze week word ik geïnterviewd op Deining (interview alleen te lezen voor aangesloten freelancers). Om de beurt interviewen we elkaar, wat een leuk inzicht geeft in het leven van freelancers en hoe we met bepaalde problemen omgaan. Als geïnerviewde is het eigenlijk minstens zo leerzaam. Ik moet nadenken over wat ik wil bereiken en al bereikt heb, over mijn fotografie, mijn zwakke punten, over van alles eigenlijk. En ik merk eigenlijk dat ik het helemaal niet gek doe. Eind 2000 lekker naïef begonnen en nu loopt de zaak al redelijk goed. Ik werk gewoon fulltime in het mooiste vak en ik kan er nog van leven ook!
4 belichtingen
Ok, AgfaPhoto schijnt nog twee maanden verder te kunnen leven (toch voor de zekerheid maar barietpapier inslaan?). In ieder geval voorlopig even goed nieuws. Maar de strijd gaat door en niet alleen bij de analoge tak dreigen er slachtoffers te vallen. Aan de top van de digitale camera's is de strijd immers bikkelhard. Een strijd die gevochten word op het gebied van de topreflexen door Nikon en Canon. En Kodak dan? Die kan het blijkbaar niet bolwerken, want op dpreview is te lezen dat de productie van de Pro SLR serie stopt. Opmerkelijk, want ook hier is een pionier slachtoffer aan het worden. Kodak was immers (een van) de eerste met een digitale spiegelreflexcamera. Ze waren de eerste met de fullsize sensor (ok aangekondigd, niet in productie). En nu hebben ze niets meer in dat segment. Volgens de officiële lezing betekent het niet het einde van de digitale reflexen van Kodak, maar wat moeten ze dan? In het middensegment een reflex uitbrengen? Dan worden ze helemaal vermorzeld door de andere merken. Roerige tijden in fotoland.