Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Tot mijn spijt ging ik nooit vaak naar het theater. Te duur, te omslachtig om nog aan kaartjes te komen en meer excuses. Sinds ik in Utrecht woon is het theaterbezoek enorm gestegen. En vanavond zag ik werkelijk een juweel van een voorstelling. Dirk Tanghe bewerkte August, August, August op een werkelijk bijzondere manier. Door foto in De Volkskrant had ik al een vermoeden wat voor spektakel ik zou zien. En een spektakel was het. Enorm veel energie, goede muziekkeuze en fantastisch toneelspel. Nu had ik al wat eerder wat van Tanghe gezien (zelfs meegespeeld in een versie van Romeo en Julia van hem bij het schooltoneel), dus ik wist dat ik wel wat kon verwachten. Net zoals Baz Luhrmann en Erwin Olaf het kunnen, was het heerlijk over de kitsch heen. Waardoor het alleen maar mooier werd. En ik zag wel honderden fotografische momenten in het stuk. Door het prachtige licht, de juiste houdingen, het fraaie decor. Al houd je niet van theater, alleen al om het fotografisch te bekijken is het meer dan de moeite waard. Maar het is zonde om het alleen op die manier te gaan zien. Je moet je vooral overgeven aan de passie die Tanghe laat zien.
Mijn jaarlijks uitje naar Parijs is eigenlijk een soort vakantie voor mij. Er even lekker uit en doen waar ik zin in heb. De enige verplichting die ik mij stel, is dat ik Paris Photo bezoek. Verplichting is eigenlijk wel een zwaar woord, het is meer de primaire reden om naar Frankrijk af te reizen. Voor de rest is de bedoeling dat ik gewoon ontspan. Ik moest er ineens aan denken toen ik gisteravond driftig op zoek was naar fotomomenten. Loeren, blijven loeren. En toen dacht ik 'ik was toch op vakantie?' Precies, dus ik hoef niet te werken. Dat ik het fotograferen niet kan laten, is een ander verhaal. Maar het moeten mag er af. En dus begon ik vooral te genieten van de stad. Wel of geen foto.
(Het geldt ook wel een beetje voor het internetten. De connectie in het hotel is stuk, dus ik moet steeds een hotspot vinden. En ik heb niet zo'n zin om de hele dag met de laptop te sjouwen. Jullie doen het er maar mee.)
Dat ik graag fietsen fotografeer zal de meesten wel opgevallen zijn ondertussen. Waar het vandaan komt weet ik overigens niet. Het is gewoon zo, zoals dingen soms zo kunnen zijn. Vandaag ben ik ook weer bijna een hele dag in de weer geweest om fietsers te fotograferen in Amsterdam. Zelf rondtoerend op een OV-fiets overigens, heerlijke vinding is dat. En normaal fotografeer ik fietsers omdat ik het gewoon leuk vind. Maar vandaag was het in opdracht. En wat is er leuker dan geld te verdienen met iets dat je leuk vindt? Mij hoorde je vandaag niet mopperen in ieder geval :)
Gisteren was er een groot lijsttrekkers debat. Dat zal niemand ontgaan zijn. Uiteraard uitgezonden op de televisie. En voor de fotograferende pers was er blijkbaar geen ruimte. Na drie minuten moesten alle fotografen weg. Op het ANP na. Ik begrijp dat ANP het grootste bureau is, maar ze krijgen bijna een monopoliepositie bij de belangrijke evenementen. Ben blij dat ik niet gegaan ben. De NVJ heeft een klacht ingediend, ook voor de manier waarop de fotografen zijn behandeld. Het voetveeg.
Het was al een paar weken geleden uitgelekt. Maar ik mocht uiteraard niets zeggen over de nieuwste digitale spiegelreflex van Nikon, de D40. Ik had de Nikon D40 zelfs al een week bij me om te testen. En ik kan zeggen dat het een erg goede camera is. De specificaties zijn goed, aan 6 megapixels zullen de meeste consumenten wel genoeg moeten hebben. Het gaat toch vooral ook om de kwaliteit en die is goed. Jullie hebben er al wat van gezien :). Het grootste nadeel van de Nikon D40 kan zijn dat de autofocus alleen werkt met AF-S objectieven. Dat geldt natuurlijk alleen als je al Nikon objectieven zonder inwendige scherpstelling hebt. Voor de rest is het een erg leuke camera. De test kunnen jullie in aankomend nummer van Digitales lezen (jullie nieuwe lijfblad toch?). En uiteraard heeft ook Let's Go Digital de test van de Nikon D40 al online staan. Snel lezen dus.
De verkoop start begin december. Nog net op tijd voor kerstcadeautje dus. Ow ja, kijk ook eens naar die nieuwe flitser, de SB-400. Echt een grappig flitsertje!
Ik kan me bijna niet meer herinneren wanneer ik voor het laatst op dia gewerkt heb (hoewel ik binnenkort het wel weer moet doen). Toch vind ik het bericht dat er waarschijnlijk weer Velvia 50 gemaakt gaat worden erg fijn om te lezen. Zo'n mooie film...
Vol verbazing en bewondering heb ik naar het werk van de jonge fotojournalist Christoph Bangert gekeken. Hij heeft indrukwekkende beelden gemaakt van brandhaarden in de wereld. Alles in kleur, waarbij de soms prachtige landschappen en kleuren een enorm contrast vormen met de ellende die je op de foto ziet. Het slingert je heen en weer tussen genieten van een mooie foto en het omkeren van je maag vanwege de ellende. Ze zetten je aan het denken over wat er in godsnaam allemaal aan de hand is. Wellicht maakt het me ook moedeloos, komt er ooit nog eens een einde aan al die ellende? Heftige fotografie dus en zeker de tsunami-serie is niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.
De Israëlische fotojournalist Ziv Koren fotografeert al jaren het conflict tussen Israël en de Palestijnen. Een slepende kwestie, waar maar gaan einde aan lijkt te komen. Op zijn site staan dan ook heel wat fotoverhalen over het conflict. Waarvan er eentje een wel erg pakkende titel heeft: The Israeli Palestinian Conflict in a no win situation.
Vanavond is de expositie van de 13e Joop Swart Masterclass van de World Press Photo geopend. Het thema dit jaar was Risk en dat is in brede zin geïnterpreteerd door de 12 jonge fotografen, onder wie de Nederlandse Marieke van der Velden en de Amerikaanse Stephanie Sinclair. Het nadeel van een opening bijwonen is dat je de foto's eigenlijk niet goed kunt zien. Of beter, niet rustig kan bekijken. Toch heb ik een erg goed gevoel over de foto's die er hangen. Er zit veel potentie in de fotografen. Mooie journalistieke reportages. Gemaakt door fotografen die bevlogen en geëngengeerd zijn. Ik moet binnenkort dus nog eens terug naar Foam, waar de expositie tot en met 7 januari 2007 hangt. Kan ik gelijk ook nog even naar de Kate Show en Trent Parke.
Of Saddam Hoessein nu wel of niet hangt, de strijd in Irak is nog lang niet gestreden. Er zullen, helaas, nog veel slachtoffers vallen. En fotografen zullen dat vastleggen. Zoals Joao Silva, een van de vier fotografen van de Bang-Bang Club uit Zuid-Afrika. Met de rug richting de sluipschutter fotografeert hij hoe een Amerikaanse soldaat getroffen wordt en hoe de militair door de andere soldaten geholpen wordt. Een indrukwekkend verslag, zeker ook door het audio-commentaar. De foto's en het verhaal geven een indrukwekkend beeld van een dag in Irak. Gewoon een dag, zoals er nog meer zullen volgen. Helaas.
Mijn zoektocht naar ouwe meuk gaat gestaag verder. Na eerder in bezit te zijn gekomen van een Kodak DCS420, heb ik vandaag een Minolta RD-175 binnengekregen. Voor slechts 180 euro. Ok, ik moest ook nog een objectiefje kopen. Dat kostte me 79 euro bij de fotozaak tegenover mijn werkplek. Ze keken wel raar toen ik met de camera binnenkwam. Vreemd. De camera lijkt te werken, omzetten van de bestanden is even lastig en de kwaliteit..... Tja, zo op het web gaat het wel. Afgezien dan de blauwe pixels, de sensor heeft zijn beste tijd gehad. Maar ach, het is wel leuk om er even mee te spelen.