Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Het is erg opvallend dat de meeste reacties staan bij een bericht over een nieuwe camera. Helaas monden die meestal uit in dat oneindige en zinloze geneuzel over Nikon nu wel of niet beter is dan Canon en vice versa. En daarbij wordt meer met sentiment dan met argument gepraat. Ik merk dat dat gezeur mij veel te veel negatieve energie geeft. Niet dat ik niet wil discussiëren, maar deze discussie is gewoon zinloos. En er wordt mij continu onterecht verweten dat ik wel heel erg bevooroordeeld ben. Ja, ik ben een erg tevreden gebruiker van Canon (gelukkig maar, anders had ik echt wat anders gekocht), maar dat zou ik zeker weten ook zijn als ik nu met Nikon zou fotograferen. Het is gereedschap mensen. En je moet een keuze maken. Geen van beiden zijn perfect, maar allebei is het mooi gereedschap. Geniet daarvan zou ik zeggen. Ga fotograferen, omdat dat leuk is!
En om te voorkomen dat het geneuzel hier weer verder gaat, staan de reacties uit en zal ik ook het reageren bij camerastukjes in de toekomst uitzetten. Reacties hierover bij andere posts zullen worden verwijderd.
Een van mijn grote voorbeelden als het gaat om popfotografie, Lex van Rossen, is overleden aan kanker. Een behoorlijke schok voor mij. Al van het begin van mijn fotografie bewonderde ik zijn werk. Echt prachtig werk wist hij steeds weer te maken. En nu zullen we nooit meer van nieuw werk van hem kunnen genieten. Wel van zijn oude werk gelukkig. Slechts 57 jaar is hij geworden.
Ik moet het nog even doen met mijn camera, die nog altijd perfect bevalt, maar ik weet al wel welke de opvolger gaat worden: de Canon Eos-1D Mark III. Meer pixels, daar gaat het niet om. Wel om de betere waterbestendigheid in combinatie met de flitser, een grotere buffer, snellere verwerking door een duo Digic III processor, live view (!) en de stofreductie. Er zitten nog wel meer interessante dingen in. Zoals een nieuwe zoeker, nieuwe RAW mogelijkheden, nieuwe lichtmeting en een nieuwe autofocus. Maar dat wil ik eerst allemaal zien en proberen. Dadelijk is de persconferentie en daar zal ik uiteraard even spelen met mijn new-toy-to-be.
Ook interessant is het nieuwe EF 16-35mm f/2.8L II USM objectief.
Blijkbaar kunnen mensen zich niet beheersen en blijven ze doorgaan met die oneindige discussie welk merk beter is. De reactiemogelijkheid is daarom vanaf nu gesloten
Zit ik de afgelopen tijd toch weer te mijmeren over een doka (weet er iemand een te huur in Utrecht?), lees ik dat er een specialistische film terugkomt. Ilford (nou ja, Harman die onder licensie de naam Ilford mag gebruiken) brengt namelijk de SFX 200 weer op de markt. Ooit eens een rolletje van gekocht, maar nooit gebruikt. Ach ja, infrarood liet ik liever aan Harry over :)
Vanaf vandaag is Adobe Photoshop Lightroom te downloaden als trial en om te kopen. Een interessant programma, dat de strijd aan kan gaan met Apple Aperture. Al is die laatste alleen voor de Mac beschikbaar en Lightroom voor Windows en Mac.
In de Volkskrant van vandaag staat het wederhoor van de vijf inzittenden van de Mini in de winnendeWorld Press Photo. Ze stellen dat ze helemaal geen ramptoeristen waren, maar inwoners van het gebied. Ook zijn ze niet zo rijk als de bijschriften en de foto zou suggereren: "Hier proberen mensen van alle achtergronden er goed uit te zien". Dat ze in een hippe Mini rijden komt doordat de bestuurder de auto heeft gekregen van de hulporganisatie Samidoun. Het vijftal was op weg naar hun huis, om te zien hoe de schade was.
Overigens doet dit verhaal in mijn ogen weinig af aan het beeld. Het blijft een absurd beeld, dat je aan het denken zet.
Update: Via Photoq lees ik dat het artikel ook in de Morgen heeft gestaan en online te lezen is. Het is wel net wat anders dan in De Volkskrant. Maar het verhaal is identiek.
Vanaf zaterdag 17 februari tot en met 1 april 2007 is in Galerie Noorderlicht in Groningen de bijzondere en interessante tentoonstelling A Good World te zien. Machiel Botman trad op als gastcurator en selecteerde werk van zes fotografen: Ingvild Arnesen (Noorwegen), Arya Hyytiainn (Finland), Christien Jaspars (Nederland), Dorothy Richardson (Canada), Jerome Sother (Frankrijk) en Alessandro Tattini (Italië). Ze zijn zielsverwanten van de poëtiche en ongepolijste fotografie, zoals we die kennen van Daido Moriyama en Anders Petersen bijvoorbeeld. Bijzondere fotografie dus, die veel laat zien van de fotograaf. Of zoals Botman het omschrijft: "Het gaat om de bereidheid iets kwetsbaars van jezelf bespreekbaar te maken met de fotografie. Dat levert soms duistere of obscure beelden op; blijkbaar is dat een taal die werkt. Maar het levert ook hilarische beelden op en sterke, volkomen abstracte beelden, die toch menselijkheid uitstralen. Want het ging er helemaal niet om een abstract beeld te maken. Het gebeurde gewoon, omdat je bereid was jezelf over te geven en de controle los te laten."
In ieder geval een expositie die hoog op mijn lijstje staat om heen te gaan!
Het is jammer dat de film Fur: An Imaginary Portrait of Diane Arbus (nog?) niet in de Nederlandse bioscopen/filmhuizen te zien is en in België alweer bijna uit de roulatie is. De film, met Nicole Kidman in de hoofdrol, gaat over de fotografe Diane Arbus. Niet waarheidsgetrouw (het heet niet voor niets An imaginary portrait), maar wel een poging om haar foto's te duiden. En ook al zijn de recensies niet heel erg lovend, toch zou ik de film graag willen zien. Films over fotografen hebben meestal wel mijn aandacht. Zeker als het gaat om een bijzondere fotograaf als Diane Arbus. En als dan ook Nicole Kidman de hoofdrol speelt, tja... En anders kunnen we altijd nog naar mooie camera's kijken ;)
Op Valentijnsdag is er een interessante lezing in de Broerenkerk in Zwolle, waar op dit moment ook nog de World Press Photo van vorig jaar te zien is. Jan Banning zal die avond praten over de World Press Photo en de voortgang van zijn serie Het Bureau. Daarmee won hij eerder de eerste prijs bij de portretseries. Helaas kan ik er waarschijnlijk niet bij zijn, het lijkt mij een erg interessante avond worden. De lezing begint in ieder geval om 20.00 en voor de € 7,50 kun je ook gelijk de WPP bekijken.
Onder de noemer World Portraits bouwt ANP een collectie op van portretten van mensen van over de hele wereld. In eerste instantie gaat het om portretten van mensen in niet-Westerse landen. Het bijzondere is dat dit gebeurt volgens het fair-trade principe. Niet alleen de fotograaf en het persbureau krijgen betaald, maar ook de geportretteerde. Bij het fotograferen krijgen ze wat handgeld, als de foto wordt verkocht krijgt de geportretteerde 20 procent van de verkoop. De overige 80 procent wordt verdeeld tussen fotograaf en persbureau. In Trouw zegt Bas van Beek "We worden de Max Havelaar in fotografie". Ik ben wel benieuwd wat voor gevolgen het heeft voor het fotograferen van mensen.
Op dit moment hangen foto's van Jan Nieuwenhuysen in het AMC in Amsterdam. Op de foto's zijn verslaafden te zien, maar dan niet zoals gebruikelijk. De portretten zijn gemaakt op een traditionele manier: een technische camera, zwart-wit film en een donkere achtergronddoek. Op zich niet zo opzienbarend. En hoewel Nieuwenhuysen veel uitlegt over zijn techniek en je in kunt zoomen op prachtige details, gaat het bij zijn foto's heel duidelijk daar nu juist niet over. De verslaafden zijn zoveel mogelijk geportretteerd zoals ze zijn. Heel puur, dat komt ook wel door de techniek natuurlijk. Bij de meeste portretten staat ook een verhaal en die geven een boeiende kijk achter de verslaafde.
Trouw heeft naast een stuk tekst ook een filmpje gemaakt over de World Press Photo, waar ze jurylid Jerry Lampen aan het woord laten. Bij De Volkskrant is nog de column te lezen die Hans Aarsman vorig jaar schreef over de winnende foto.
De winnende foto is in mijn ogen een uitstekende keuze van de jury. De foto heeft meerdere lagen, naast het simpel nieuwsfeit. Bijvoorbeeld het contrast tussen de verschillende groepen mensen. En als je verder gaat kijken niet alleen in Libanon, maar over de hele wereld. Je kunt ook zien dat wat er eigenlijk ook gebeurt, het leven toch gewoon doorgaat. Of de hardheid van mensen; een soort ramptoerisme. Een boeiende foto dus en mijns inziens een hele goede keuze voor de World Press Photo. Ook de andere winnaars mogen er zijn. De jury heeft wel een verrassende selectie gemaakt. Veel zwart-wit, hoewel dat op zich niet zo bijzonder is, veel experimentele fotografie, veel beweging en een behoorlijke hardheid. Meer dan dat ik gewend ben bij de WPP. Het is bijzonder om te zien dat in sommige series de beweging en/of de onscherpte juist een van de hoofdkenmerken is. Niet dat het erg is, het geeft de foto vaak een extra lading. En ik houd wel van beweging. Met de keuzes heeft de jury het onderscheid tussen kunst- en nieuwsfotografie kleiner gemaakt. Sommige foto's en series kunnen prima in een museum hangen. Zoals de serie die Nicolas Righetti maakte van president Nyazov van Turkmenistan. De fotograaf won er de eerste prijs in portretseries, maar de man zelf staat niet direct op de foto. En toch is de serie een uitstekend portret. Bijzonder fraai zijn dit jaar ook de natuurfoto's. Zeker de winnende serie van Paul Nicklen is van een uitzonderlijk niveau. Nu hangt de keuze erg af van de leden van de jury. Dat we dit jaar zo'n uitzonderlijke selectie hebben is wat mij betreft niet alleen een compliment aan de fotografen, maar zeker ook aan de jury. Ook fijn om eens vooral vreemde namen te zien, hoewel er ook een paar bijna jaarlijks terugkerende fotografen te zien zijn bij de winnaars. Voor de chauvinisten onder ons; er zijn ook twee Nederlanders in de prijzen gevallen. Jeroen Oerlemans sleepte een eervolle vermelding in de wacht bij het Spot nieuws met een foto van het tonen van een babylijkje aan de pers. En Peter Schols won de eerste prijs bij de sport series met de kopstoot die Zidane uitdeelde tijdens het WK.
Wie zelf de beelden wil zien, kan dat uiteraard op de site van World Press Photo zien. Vanaf 24 april tot en met 17 juni hangen de foto's in de Oude Kerk in Amsterdam, samen met een portfolio van de winnaar. Daarna gaan de foto's op reis over de hele wereld.
De winnaar van de World Press Photo is weer bekend. Dit jaar heeft Spencer Platt gewonnen met een foto over de oorlog in Libanon.
Meer als ik terug ben van de persconferentie.
Zowel Olympus als Nikon hebben afgelopen kwartaal fors meer winst geboekt. Het zou te danken zijn aan de digitale fotografie. Maar aangezien beide bedrijven ook op andere markten actief zijn, vraag ik me af of de hele stijging te danken is aan de digitale fotografie. Daarover rept het bericht in De Volkskrant verder niet.
Ik heb al vaker geschreven en gezegd dat ik meer serieuze reportages wil maken. In binnen- of buitenland. Het wordt steeds onrustiger in mij. Na verhalen gelezen te hebben op een mailinglijst van een freelancer in Damascus en berichten uit Indonesië over de maatregelen tegen vogelgriep en de overstromingen aldaar, denk ik maar een ding eigenlijk: daar moet ik nu zijn. Een vreemd gevoel, het lijkt wellicht op een soort van ramptoerisme, maar het is het niet. Willen zien en vertellen wat er in de wereld aan de hand is. Mijn zorgen duidelijk maken. En mijn kennis vergroten om dingen beter te kunnen begrijpen. Binnenkort zijn er verkiezingen in Noord-Ierland. Ook al een gebied en probleem dat al jaren mijn interesse heeft. Misschien dan toch maar afreizen naar Dublin. Maar wie betaalt dat?