Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Japanners en sex, dat is een aparte combinatie. Niet dat zij er vies van zijn, integendeel lijkt wel. De sexclubs telen er welig en er wordt een flink bedrag in omgezet. Denk dan niet aan de gewone sexclub zoals hier gebruikelijk is, of een gewone sexclub waar wat paaldanseressen rondhuppelen. De Japanners combineren de clubs met allerlei fantasieën, zoals verpleegsters, scholieren en dat soort zaken. De clubs zijn echter gesloten voor buitenlanders. Dat het de fotografe Joan Sinclair wel is gelukt om naar binnen te gaan en daar ook te mogen fotograferen, mag bijzonder heten. Er is een heel boek verschenen met haar foto's, genaamd Pink Box. Welkom in een hele bizarre wereld.
Het was tijd om weer eens naar Naarden te gaan met Barto. Niet voor de stad zelf, maar voor het tiende Epson Fotofestival Naarden uiteraard. Eigenlijk een soort van verplichte kost voor de fotoliefhebber. En het is ook altijd heerlijk om foto's te kijken. Nu had ik al bij de opening de foto's in de Grote Kerk gezien een eerlijk gezegd was ik niet zo erg onder de indruk. Niet vanwege de kwaliteit, maar het gros van het werk was al bekend. En dat viel wat tegen. Een tentoonstelling zegt echter niets over een heel festival waar veel meer te zien is. Hoe het komt weet ik niet, maar het leek alsof er veel minder te zien en te beleven was deze keer. Misschien komt het wel omdat ik doorgaans op een zaterdag of zondag ga. Of zou het het ontbreken van de PANL tenten zijn. De wetenschap niet helemaal overvoerd te worden door foto's. Na een paar uur had ik wel het idee zo'n beetje alles gezien te hebben, terwijl ik voorgaande jaren echt de behoefte had om twee dagen te gaan. Het fotowerk zelf kon mij ook niet echt verrassen. Veel bekend werk, weinig spannends. Eigenlijk wel jammer, zeker ook omdat het een jubileumeditie is. Van enige feestvreugde was ook niet veel te merken en dat lag volgens mij niet echt aan het weer. Ik heb met slechter weer een leuker Naarden meegemaakt. Pas bij de laatste locatie die we bezochten had ik het idee genoeg gezien te hebben. Toch nog een beetje fotomoe geworden. Uiteindelijk heb ik wel mooi werk gezien. Met name Anke van Iersel, Thijs Wolzak en de foto's op Nieuw Molen (met onder andere Geert van Kesteren, Stanley Green, Poike Stomps en Elizabeth Heyert) staan mij nog bij. En ik blijf de serie van Arturo Rodriguez over de bootvluchtelingen op het strand in Spanje, die ook een prijs bij World Press Photo heeft gewonnen, erg goed vinden.Voor de liefhebbers van nostalgie was er ook een doka opgezet. Erg leuk en ik krijg vooral zin om weer fixeer te gaan opsnuiven, toch een hele andere manier om met foto's om te gaan.
Ik raad toch iedereen aan om een kijkje te nemen in de oude stad om de foto's zelf te beoordelen. De kans is groot dat je een bekende tegenkomt. Ook vandaag liep ik weer tegen een bekende aan. Stiekem toch wel een kleine wereld.
Dat Anton Corbijn kan fotograferen, mag bekend zijn. En ook dat hij bijzondere videoclips weet te maken. Maar Corbijn kan ook bijzondere films maken, zo blijkt bij het filmfestival in Cannes. Zijn debuutfilm over Joy Division heeft daar de 'Europa Cinemas Label' gewonnen voor beste Europese film en en de Prix Regard Jeune, voor de bijdrage die de film levert aan het culturele leven van jongeren in de Quanzaine. Bovendien dingt de film nog mee voor de beste debuutfilm. Die prijzen worden zondag bekend gemaakt. We moeten in Nederland nog tot oktober wachten voor we Control kunnen zien.
Ieder beetje normaal mens heeft wel een tik. Ik lijk er wel in te grossieren. Naast onder meer een tik voor fotografie, DAF en (lig)fietsen heb ik nog een grote tik: tassen. Nu heeft die tik ook wel een link met de eerste tik, toch neemt het ernstige vorm aan. Ik heb tassen in allerlei soorten en maten. Wat ze doorgaans gemeen hebben is dat er een laptop en een camera in vervoerd moeten kunnen worden. Al een tijd ben ik op zoek naar de ideale fototas. Eerst was dat de Domke. Een heerlijke tas, maar voor mijn huidige uitrusting net te klein en bovendien kan de laptop niet veilig mee. Ook diverse rugtassen voldoen goed, maar net niet ideaal. Het is soms ook wel lastig om even snel een ander objectief te pakken. Na lang zoeken lijk ik dan uiteindelijk toch geslaagd te zijn. Mijn hele uitrusting past erin, er is zelfs nog wat ruimte over voor een eventuele tweede body en een klein objectief en andere accessoires. De laptop past er makkelijk in, de tas is behoorlijk waterdicht en ziet er niet echt fototas-achtig uit. Voorlopig ben ik heel tevreden en de eerste dagen bevallen goed. Denk overigens niet dat ik de andere tassen wegdoe, want voor bepaalde situaties zijn juist die tassen perfect. De vraag is dan ook of die nieuwe tas inderdaad de perfecte tas is. Ach ja, anders koop ik wel weer een andere.
Foto's kunnen lang niet altijd zonder bijschrift, zeker nieuwsfoto's niet. Je moet soms gewoon weten wat de context is. Bij de gratis krant DAG plaatsen ze veel foto's, zonder een goed bijschrift. Dat vindt althans Theo van Stegeren bij De Nieuwe Reporter. Hij breekt een lans om de mishandeling van het fotobijschrift te stoppen.
Bij het stukje over Joe Jackson schreef ik al over de onmogelijke plek die de fotografen in moesten nemen en ook ik heb zelf al vaak de restricties mogen ervaren. Bij Photoq staat nu een relaas van Paul Bergen, een van de betere popfotografen van dit moment. Een ronduit schandalige situatie en ook ik ben een groot voorstander om dan ter plekke maar te besluiten om dan maar geen foto's te maken. Maar dan moet wel iedereen mee, anders maak je nog geen vuist. Het publiek maakt hun eigen fotootjes toch wel met het mobieltje.
Bij de kantoorruimte waar ik zit en die ik deel met andere freelancers is een werkplek vrij voor een een freelancer (tekst, beeld). Geen ruimte voor een doka of studio, maar gewoon een prima plek om te werken. En hartje Utrecht! Geïnteresseerden kunnen mij mailen.
Een enkele keer laat ik heel bewust mijn camera thuis. Zoals gisteren bij het concert van Joe Jackson. Toch ben ik dan een dusdanige vakidioot dat ik toch ga kijken naar fotografische mogelijkheden. Niet zozeer voor mezelf (hoewel ik het niet kon laten toch even een plaatje met mijn mobiel te maken), ik zat op een plek waarbij het uitzicht ook niet echt fotogeniek was, maar wel naar de plekken voor andere fotografen. Voor het podium was bijna geen ruimte en ik vroeg me dan ook af waar de fotografen moesten staan. Dat bleek in een hoekje met een belabberd uitzicht. En uiteraard de beperking van slechts twee nummers. Nummer twee en drie hoorde ik van Rick Nederstigt. Vanaf die rotplek moesten mijn collega's dus het beeld zien te maken. En in het publiek zaten mensen met hun compactje te flitsen. En het viel me nu pas echt op hoe irritant dat flitsen bij een concert is. Terwijl de profs keurig zonder flits werkten. Het meest irritant, mijn collega's waren alweer weg, was dat bij een zeer gevoelig nummer iemand in het publiek vol ging flitsen. Wat een knurft! En dat zijn dan waarschijnlijk de mensen die zeggen dat fotografen zo irritant zijn. Gelukkig heb ik vooral genoten van het optreden van een van mijn idolen uit het verleden. Want het was een heerlijk optreden, van een geweldige muzikant. Thuis even gekeken bij ANP hoe de foto's van Rick geworden waren en het verraste mij, van zo'n plek zulke foto's weten te maken. Ik denk dat die flitsidioot niet zulke goede beelden heeft.
In het blaadje dat in het vliegtuig naar Monaco lag, stond een indrukwekkende fotoserie. Indrukwekkend vooral vanwege de omstandigheden waarbij de foto's gemaakt zijn. Bij temperaturen van 54 graden onder 0. Dat is koud en vergt niet alleen van de mens veel, maar ook van de apparatuur. Toch was de temperatuur volgens de Livia Monami, de Italiaanse fotografe, niet eens het meest lastige aan de expeditie. De Russische bureaucratie bleek een nog lastiger obstakel te zijn. Het doorzettingsvermogen is in ieder geval beloond met een goede fotoserie.
Morgen is de bijlage PS van de week van Het Parool voor een groot deel gewijd aan fotografie. Met aandacht voor Foam en de mislukte foto's, Erwin Olaf, Naarden en de tentoonstelling Dutch Eyes in het Nederlands Fotomuseum. Dat wordt een krantje halen dus.
Fotograaf Gerard Maynard en software ontwikkelaar Kolor hebben een foto gemaakt van 13 gigapixels. Gigapixels ja, je leest het goed. De foto is opgebouwd uit maar liefst 2045 foto's, gemaakt met een Nikon D2X en een 300mm objectief. De RAW beelden zijn omgezet met Adobe Camera RAW en aan elkaar gezet met AutoPano Pro van Kolor. Het resultaat is een indrukwekkend panorama van Harlem.
Hoofd tentoonstellingen van het Nederlands Fotomuseum Frits Gierstberg aanvaardt op 11 mei de leerstoel Fotografie, in het bijzonder de sociaal-historische en documentaire aspecten in de Faculteit der Historische en Kunstwetenschappen van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Daar hoort een oratie bij en in die oratie stelt Gierstberg dat de (kritisch) maatschappelijke rol van de documentaire fotografie en fotojournalistiek onder druk staat, mede veroorzaakt door de snelheid en vluchtigheid van de huidige beeldcultuur. Het klinkt als een hoop wollige taal, desalniettemin lijkt het mij interessant. Althans, als het wat verder gaat dan de discussies die vaak gevoerd worden, waarbij sentiment een belangrijke rol speelt. Toegegeven, ik maak me er ook wel schuldig aan. Maar van een wetenschapper verwacht ik dat hij daar boven staat en met valide argumenten komt.
Software is ook gereedschap en dat moet je een beetje bijhouden. Dus vandaag maar een update van Photoshop gekocht. De beta loopt immers vandaag af en CS3 is wel een erg fijn programma geworden. Alleen is de portemonnee iets minder vrolijk. Ach ja, het is een bedrijfsinvestering en dus doe ik daar niet zo heel moeilijk over. Omdat Bridge CS3 al niet meer werkt (per ongeluk afgesloten) dan eindelijk maar een Photo Mechanic gedownload om te proberen. Volgens Eduard de Kam een ideaal programma en daar heeft hij wel gelijk in merk ik. Doet wat ik wil en doet dat goed. Programma's als Aperture en Lightroom passen op de een of andere manier niet perfect in mijn manier van werken en ik vind het teveel gedoe om mijn manier van werken helemaal naar die programma's om te zetten. Dus gewoon aparte programma's voor aparte functies. En dat bevalt me prima. Nu alleen nog wel even een en ander uitzoeken.