Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Toen de Rode Khmer in Cambodja heerste, zijn veel mensen opgepakt. Berucht was de gevangenis S-21. Wie daar terecht kwam, was zo goed als zeker van de dood. Met de nodige marteling vooraf. Na de ontdekking van de geheime gevangenis vond men ook een enorme berg foto's. Iedereen die daar werd binnengebracht werd door Nhem Ein en zijn team vastgelegd. Het leverde een bizarre collectie portretten op, van mensen die de dood tegemoet gaan. Nu, jaren later, zijn de processen tegen de leiders van de Rode Khmer bezig en Nhem Ein is een van de getuigen. Hij voerde slechts orders uit, dat zei hij min of meer ook tegen de gevangen die hij fotografeerde en die hem als eerste zagen: "I'm just a photographer; I don't know anything". Fouten mocht Ein niet maken, mede daarom zijn de foto's ook zo bijzonder geworden. Het zijn eigenlijk uitstekende portretten. In een interview met onderzoeker Peter Maguire van de Columbia University vertelt Ein uitgebreid over zijn ervaringen. Dat hij bijvoorbeeld zijn neef heeft moeten fotograferen, wetende dat ook die gedood zou worden terwijl hij waarschijnlijk onschuldig was. Het zijn heftige verhalen over een wel heel bijzondere tak van de fotografie.
Ik kan niet zeggen dat ik alle foto's van de Japanse fotograaf Hiroshi Watanebe juweeltjes vind. Maar de hele verzameling foto's is wel fascinerend. Bijna alles in zwart-wit, goede composities en soms lekker vage onderwerpen. Dat je echt even na moet denken wat je nu ziet. De man heeft toch wel een vreemde kijk op de wereld.
Met de foto van de voorstelling Onschuld, uitgevoerd door het Ro-theater, heeft Sjouke Dijkstra de tweede VVTP Theaterfoto Prijs gewonnen. Dijkstra wint met de prijs 2500 euro en een kunstwerk van Franz Bodner. In totaal stuurden 42 fotografen 286 foto's in. Uit de inzendingen werden drie fotografen genomineerd. Sjouke Dijkstra werd zelfs twee keer genomineerd, naast de winnende foto ook voor een serie van de voorstelling Richard III, eveneens voor het Ro-theater. Vorig jaar won fotograaf Ton van Til de theaterfotoprijs. Dijkstra vindt de prijs belangrijk, omdat theaterfotografie vaak wordt onderschat: "Vaak maak je zo’n beeld al tijdens de eerste repetitie en moet je enorm aan de slag met belichting. Deze discipline is een ondergeschoven kindje, het zou mooi zijn als dat een beetje zou veranderen."
Nog voor het regime van Sadam Hussein is gevallen heeft fotojournalist Molly Bingham acht dagen vastgezeten in de beruchte Abu Ghraib gevangenis. Die ervaring weerhield haar niet om naar Irak terug te keren. Ze maakte een serie over andere voormalig gedetineerden van de Abu Ghraib. Daarnaast heeft ze samen met collega oorlogsfotograaf Steve Connors een film gemaakt over de verzetsmensen in Irak. In tien maanden tijd hebben ze interviews gehouden met gewone Irakezen. Uiteindelijk concentreert de film Meeting Resistance zich op een achttal opstandelingen. Daarbij wordt vooral vragen beantwoord waarom de Irakezen zich in het gevecht met de Amerikanen begeven. Bij ABC News vertellen Bingham en Connors over de film en hun motieven. De film draait overigens helaas nog niet in de Nederlandse bioscoop voor zover ik weet.
Vanmorgen even een portretje maken in Bussum. Kon ik mooi even in praktijk proberen te brengen wat ik bij Koos Breukel heb geleerd. Van de beeldredactie had ik al gehoord dat de man bij voorbaat had gezegd dat hij een slecht profiel heeft en niet fotogeniek is. Gelukkig viel het allemaal reuze mee. Althans dat vond ik. Mensen vinden zichzelf al snel niet fotogeniek is mijn ervaring. Het enige lastige was het knipperen met de ogen. Sommige mensen weten heel precies op het verkeerde, of juiste, moment de ogen dicht te doen. Maar toch nog gelukt uiteindelijk.
Het plan van New York om voor iedere foto- of filmopname waarbij meer dan twee man betrokken zijn voor een periode van half uur of meer, en voor opnames waarbij vijf man of meer langer dan 10 minuten met statief werken een vergunning en een verzekering van $1 miljoen nodig is, is van de baan. Daar is een ander plan voor in de plaats gekomen. De verzekering en vergunning is niet nodig als je geen belemmering voor het verkeer veroorzaakt. Statieven mogen gebruikt worden, maar als je met studioverlichting en dergelijke gaat werken of voertuigen gebruikt, dan is wel een vergunning nodig. De vorige regelgeving riep nogal wat protest op bij fotografen en filmmakers. Er is nu dus meer vrijheid. Wil je desondanks een bewijs hebben dat je mag fotograferen of filmen, dan kun je een tijdelijke vergunning krijgen, zonder dat je je hoeft te verzekeren.
Niet alles is bij Stefan Rohner in zwart-wit, maar wel heel veel. En het zijn fijne foto's om naar te kijken. Er straalt plezier in fotografie en een betrokkenheid bij de onderwerpen vanaf. Bij de foto's over het dagelijks leven zitten juweeltjes met bijzondere momenten. En als je geen zin hebt om te klikken, dan start je de diareeks human en ga lekker 8 minuten foto's kijken. Veel plezier!
De bosbranden in Californië zijn heftig. Ze zwakken nu wel af, maar toch. Van zulke branden foto's maken is niet zo makkelijk, je hebt met nogal pittige elementen te maken. Pete Demetriou heeft wel wat tips voor het fotograferen van bosbranden. Met als gouden tip: "Do not get dead or seriously injured. It's a story. There comes a time to leave and you get out"
Zes maanden na zijn vorige bezoek gaat fotojournalist Fabrizio Bensch weer terug naar Irak om embedded met het Amerikaanse leger zijn werk te doen. Hij vraagt zich af wat hij daar nu zal aantreffen. Een vraag die hem ook wordt gesteld door de militairen: My answer is always, "I don't expect anything. I just witness what I see". Bensch gaat niet zo heel diep in op zijn werk daar als bij de vorige embedded fotografen. Daarentegen ziet Bensch wel wat hoop voor de toekomst: "and if not for this generation, then the next, their children."
Toch niet geheel onverwacht is Theo Niekus vrijgesproken van de beschuldiging dat de fotograaf zich hinderlijk zou hebben opgehouden bij een gebouw. Eerder luidde de aanklacht dat hij zich verdacht gedroeg op een tot noodgebied verklaard gebied. De rechter ging niet in op de belemmering die een straatfotograaf steeds vaker ervaart en de pervrijheid in het algemeen. Niekus is opgelucht, maar niet geheel tevreden. Zo staat in een reaktie op Photoq.
Vandaag verschijnt straatfotograaf Theo Niekus voor de rechter, omdat hij zich onrechtmatig had opgehouden bij de Dam. In Finland heeft fotojournalist Markus Pentikäinen voor de rechter moeten verschijnen. Hij is in september 2006 aangehouden bij protesten bij de Asia-Europe Meeting in Helsinki. Pentikäinen was daar aan het werk als fotojournalist. Het International Press Institute verzet zich tegen de gang van zaken en het proces.
In een artikel over Harry Benson geeft de fotojournalist duidelijke oneliners weg:
- "A good photograph can make me happy and a bad photograph makes me want to die"
- "I never liked taking a studio picture because that can be better the following day or year, but a moment -- whether good or bad -- that will never happen again"
De NVF, onderdeel van de NVJ, uit in een artikel haar bezorgdheid over de persvrijheid die fotografen ervaren. Of juist niet ervaren. Dit onder andere naar aanleiding van de gebeurtenissen rond straatfotograaf Theo Nieukus die morgen voor de rechter moet verschijnen omdat hij op de Dam fotografeerde. Volgens de voorzitter van de vereniging leven het recht op privacy en vrijheid van nieuwsgaring hier op gespannen voet. Fotografen die ook met dit soort problemen te maken hebben gehad, worden gevraagd te reageren.
Het blijft lastig om een goed portfolio van je werk samen te stellen. Of het nu voor het web is, of voor een presentatie bij een galerie of potentiële klant. Het draait om keuzes maken. Miguel Garcia-Guzman geeft een paar tips om een portfolio te verbeteren. Overigens op zich wel bekende tips, maar je kunt ze niet vaak genoeg horen.
Met een foto van een olifant die zich met behulp van zijn slurf in een modderdouche wentelt heeft de Britse fotograaf Ben Osborne de Shell Wildlife Photographers 2007 gewonnen. Maar liefst drie weken is de fotograaf bezig geweest om de foto te kunnen maken. In de diverse categorieën zie je indrukwekkende natuurfoto's. Opvallend is het aantal prooi-predatorsituaties. Goed gekozen momenten. De Nederlander Jan Vermeer is 'runner-up' geworden bij de Creative Visions of Nature met een prachtige foto van zwanen in Japan. Een bekende naam is Paul Nicklen, hij won ook bij de World Press Photo een prijs met een serie over zeeluipaarden.
In totaal zijn zo'n 32.000 foto's van fotografen uit 78 landen ingezonden.
Werknemers van Unilever vestigingenuit het hele land protesteren in Rotterdam tegen de maatregelen die de directie wil nemen om meer winst te krijgen. Drie goedlopende fabrieken dreigen gesloten te moeten worden. In hun streven naar winstmaximalisatie gaan volgens de vakbonden bedrijven als Unilever voorbij aan het werknemersbelang. Werknemers willen meer zeggenschap krijgen over de inrichting en toekomst van hun bedrijf.
De foto van de stervende soldaat die Capa heeft gemaakt is geroemd en veelbesproken. De vraag is of de foto nu wel of niet in scene is gezet. In De Volkskrant van vanmorgen stond weer een artikel over de foto. Dit naar aanleiding van de documentaire The Shadow of the Iceberg van Hugo Doménech, professor aan de Spaanse universiteit Jaume I. De professor stelt vragen over Capa's foto.
Steeds vaker duikt het werk van fotojournalisten op in musea en op tentoonstellingen. Het lijkt een vreemde plek voor fotojournalistiek. Ook voor Jodi Mailander Farrell. Zij gaat op onderzoek hoe het komt dat fotojournalistiek steeds populairder wordt in galeries en musea. Een van de mogelijke redenen zou zijn dat afdrukken van fotojournalisten voor de beginnende verzamelaar nog betaalbaar zijn, nog geen 1000 dollar.
Vanaf vandaag is de inschrijving gestart van de Bouw in Beeld prijs 2008. Fotografen kunnen tot en met 30 november 2007 een projectvoorstel indienen samen met een portfolio. Uit het ingezonden werk worden tien fotografen gekozen die een serie kunnen maken. Uiteindelijk bepaalt een vakjury wie de prijs, met een bedrag van € 10.000,- wint. Het thema dit jaar is Mijn Ruimte, Mijn Plek, waarin de 'emotionele relatie tussen mens en ruimte' moet worden verbeeld.
De prijs in een initiatief van Ballast Nedam. Dit jaar wordt het samen met de Edgar Degas Stichting georganiseerd. Vorig jaar was het NAi de partner. Toen won Maarten van Schaik de Bouw in Beeld prijs.
Met de melding 'Hier had een concertfoto van Amy Winehouse kunnen staan' wordt duidelijk gemaakt dat ook in Nederland slechts één fotograaf het concert mocht fotograferen. Een fotograaf die ingehuurd is door de platenmaatschappij. "Hopelijk is dit een incident", schrijft sentimento.nl nog. In Duitsland is echter al gebleken dat het vaker voorkomt dat het fotograferen van concerten sterk aan banden wordt gelegd.
Afgelopen donderdag is fotograaf Dick van Loon overleden. Van Loon werkte rond Den Helder als persfotograaf voor het Noordhollands Dagblad. Enkele foto's van hem zijn beroemd geworden en hij gaf boeken uit onder de noemer 'Het gebeurde...... en Dick van Loon was erbij'. Van Loon is 84 jaar geworden en afgelopen maandag in stilte gecremeerd.
Birma is allang geen voorpaginanieuws meer. Dat wil niet zeggen dat er niets meer aan de hand is. Zo wordt er nog steeds een fotograaf vermist en zitten er acht journalisten vast. Van de 30 jarige fotograaf Ko Thu Ya Soe van het Duitse bureau EPA is niets meer vernomen sinds hij begin oktober voor het laatst is gezien toen hij foto's maakte in Rangoon.
Sommige combinaties zijn niet echt ideaal. Fotojournalisten en beveiligingsmedewerkers bijvoorbeeld. Het kan goed gaan, maar het gaat vaak ook fout. Een mooi voorbeeld was gisteren te zien in de Jaarbeurs. Een onderonsje tussen ANP fotograaf en beveiliging. Fotograaf ziet een mooie plek en wil daar foto's maken. Blijkbaar tegen de zin van de beveiliger. De fotograaf moet weg. Dat hij alleen een mooie foto wil maken, maakt niet uit. Mokkend gaat de fotograaf naar zijn oude stek, strak in de gaten gehouden wordend door de bewaker. Dan vraagt de fotograaf of de beveiliger een stap opzij wil doen zodat hij niet in beeld staat.
Beveiliger: "Je knipt me er maar uit"
Fotograaf: "Dat zal moeilijk gaan met jou, flapdrol"
De beveiliger is not amused en laat de fotograaf van de stand verwijderen. Uiteindelijk moet de persvoorlichter de situatie sussen. Ach ja, we proberen gewoon ons werk te doen toch?
Groningen is een leuke stad om heen te gaan. En eens is de twee jaar is het extra leuk. Dan vindt namelijk het fotofestival Noorderlicht plaats. Misschien het leukste fotofestival van Nederland. Het duurde weer even voor ik tijd had om er heen te gaan, maar het is me gelukkig wel weer gelukt. Dit jaar stond het geloof centraal en zoals altijd weet Noorderlicht een thema goed uit te werken. In totaal heb ik drie exposities bezocht: in het CBK, galerie Noorderlicht en de Aa-kerk. Drie goede tentoonstellingen. Bij het CBK stond niet de bekende religie centraal, maar het nieuwe geloof. Het beeldscherm, het consumeren en de schoonheid. Zaken die nu aanbeden worden. Met onder andere een erg fraaie serie van Lauren Greenfield en ook van My America zijn er foto's van te zien. Je gaat je afvragen waar we mee bezig zijn. In een wereld waar we van gekkigheid niet meer weten wat we moeten doen en waar we blind achter dingen aangaan. Erg fascinerend. In Galerie Noorderlicht hangen de foto's van Abbas. En die zijn heftig. Mooi mag je niet zeggen van de fotograaf, en dat is ook niet woord dat bij de expositie past. Het is vooral heftig, beklemmend en inderdaad interessant. Wat Abbas laat zien, zijn niet de mooie kanten van geloof. Op veel foto's zie je de macht, of de zucht naar macht. Zoals bij de foto's van de Maltezers. Erg eng om die gezichten te zien, zelfs in de onscherpe delen zie en voel je dat die mannen genieten en uit zijn op macht. Dat is toch niet wat het geloof zou moeten zijn, zou je denken. Het goede van de expositie van Abbas is dat hij niet tegen één geloof kritisch is, maar tegen allerlei geloven. Het zijn foto's die je niet snel loslaten.
In de kerk is de hoofdtentoonstelling en ook daar word je even met de neus op de feiten gedrukt. Geloof kan erg mooi zijn, maar ook ellende brengen. En dat laatste wordt wat meer naar voren gebracht. De meest gruwelijke beelden zijn te zien. Van een hond die een bijna kaal geraamte aan het afkluiven is. Van moord en doodslag. Het zijn vooral ook erg veel foto's en het is lastig om te weten welk verhaal bij een foto hoort. De teksten die op andere panelen zijn aangebracht zijn lang en omdat er heel veel series op een wand zitten, raak je de draad kwijt. Dat is wel een minpunt. Maar voor de rest is het vooral overweldigend. Zoveel beelden, zoveel zaken die met geloof te maken hebben. De foto's hebben mij geraakt. Ik zat me heel vaak af te vragen waarom mensen dit doen tegen elkaar. in de naam van het geloof. Zo vreselijk, zo gewelddadig, terwijl ik ook weet en zie dat geloof erg goede dingen kan doen. Het is een totale waanzin. Het zou fijn zijn als we elkaar in onze waarde laten. Jouw geloof is niet enige en jouw waarheid hoeft niet de totale waarheid te zijn. Heb toch respect voor elkaar en laat elkaar leven. Echt vrolijk kwam ik dus niet van Noorderlicht vandaan, maar het was wel erg goed om het te zien. Niet alleen voor fotografen interessant dus.
Israël viert dit jaar dat Jeruzalem 40 jaar verenigd is. Het zichzelf onafhankelijk noemend medium Active Stills ziet niet alleen de positieve kanten, maar zeker ook de negatieve aspecten. Misschien wel juist vooral. In een mooie fotoserie willen zij de andere kant van het verhaal laten zien. Over onder meer de onderdrukte Palestijnen en de belachelijke muur.
Afgelopen week is het flink misgegaan met de intocht van Benazir Bhutto in Karachi. Vele doden zijn gevallen. Er is commentaar op de beveiliging, ook van de journalisten die er waren. Over de gevaren voor de journalisten en fotografen wordt een stuk gewijd in The News. Daarin wordt ook de vraag gesteld waarom sommige locale (foto)journalisten geen veilige afstand bewaarden, zoals buitenlandse verslaggevers wel deden: "On questioning some journalists why they did not maintain a safe distance as the foreign newsmen did, one young journalist (who did not wish to be named) said it is because they are not equipped with sophisticated media equipment.
“Foreign journalists have cameras with powerful lenses and they are trained to report in conflict zones. Here we learn from our mistakes because we don’t have training institutions,” he lamented. "
Fotojournalisten worden wel eens verweten alleen maar de ellende te fotograferen en geen actie te ondernemen. Dat dat lang niet altijd gebeurt, bewijst een fotojournalist in Bangalore. Puttalakshmamma kreeg een astma-aanval en de fotojournalist schakelde hulp in. Toen die niet kwam hebben een fotojournalist en een verslaggever geprobeerd haar naar een ziekenhuis te krijgen. Het heeft helaas niet kunnen baten. Overigens zie je wel vaker dat (foto)journalisten slachtoffers vervoeren.
In een interview met de Amerikaanse Times vertelt Oliviero Toscani over zijn werk. Uiteraard komt daar ook het conflict over zijn anorexiacampagne ter sprake. Hij geeft ook zijn standpunt over critici die menen dat sociaal commentaar en kunst niet gebruikt moeten worden om producten te verkopen: "If Frank Gehry builds a new headquarters for Coca-Cola, no one accuses him of trying to sell soda. He's trying to build the best building he can. And I'm trying to make the best image I can."
Helaas kan ik het niet ontvangen voor zover ik weet en ik vraag me af of er sowieso iemand in Nederland BBC 4 ontvangt, maar ze hebben daar wel een interessante serie over fotografie nu. In zes afleveringen van 50 minuten behandelt de serie Genius of Photography de geschiedenis van de fotografie. En volgens Joanna Pitman van de Times is het een erg goed programma: "For years television people have talked about making a big, definitive series on photography. Now, finally, it has been done by BBC Four; and it is very good."
Hopen dat snel een Nederlandse zender de serie overneemt. Of nog beter: dat het op DVD verschijnt. Op de BBC site is in ieder geval al wel genoeg te lezen.
Vandaag zijn de winnaars van de tweede droombaanactie van de vakbond CNV bekendgemaakt. Zij mogen voor 1 dag hun droombaan uitvoeren en ontvangen het bijbehorend salaris voor die dag. Van boven naar beneden: Michiel van der Ent wordt voor een dag hijskraanmachinist in de haven, Kristel van Driel wordt voor een dag etaleur en Wilma de Jong wordt voor een dag gehandicaptenbegeleidster.
Oliviero Toscani is wel wat rumoer rond zijn werk gewend. Ook zijn laatste campagne met foto's van een anorexiapatiënt heeft heel wat stof doen opwaaien. De foto's zijn zo aanstootgevend dat de Italiaanse reclamecodecommissie IAP de foto's verbiedt. Volgens de raad misbruikt Toscani de zieken voor commerciële doeleinden. Binnen zeven dagen moeten de posters zijn verwijderd. Toscani is daar niet blij mee: "Ik trek naar het gerecht en eis een morele en materiële schadevergoeding".
In de nacht van dinsdag op woensdag is in Hilversum persfotograaf Jacques Stevens overleden. Hij is 99 jaar geworden. Stevens werkte onder meer voor het regionale dagblad De Gooi- en Eemlander. Het Streekarchief Gooi en Vechtstreek gaat zijn archief, dat in 2001 is overgedragen aan de gemeente Hilversum, toegankelijk maken. Naast ongeveer 100.000 kleinbeeldnegatieven omvat het archief ook nog eens meer dan 50.000 glasnegatieven.
Een schooljaar lang volgt fotojournalist Scott Strazzante van de Chicago Tribune het wel en wee van drie sportteams. Het eerst is het dames volleybalteam van het Joliet Catholic Academy aan de beurt. Strazzante vertelt uitgebreid in foto en tekst over het team, de wedstrijden en de fotografie. Uiteindelijk wordt de serie zwart-wit, maar wij kunnen de originelen in kleur zien. Dat zijn uiteraard ook nog eens veel meer foto's dan de serie uiteindelijk uit zal bestaan. En dat geeft wel een mooie kijk hoe je een fotoreportage kunt opbouwen.
De Fotografenfederatie gaat straatfotograaf Theo Niekus juridisch ondersteunen bij zijn zaak tegen de politie. Niekus werd bekeurd toen hij aan het werk was op de Dam. Volgens de agenten bleef hij te lang op een plek staan en was daarmee verdacht. De aanklacht is ondertussen aangepast. Niekus wordt nu verweten dat hij 'hinderlijk in de omgeving van genoemd gebouw (de ABN AMRO Bank, red) hebben opgehouden' en hij zou zich in een toegang tot een particuliere woning hebben opgehouden, zo vermeldt hij op de site die hij heeft opgezet over de politie intimidatie.
Moniek Zuurbier van de GGD Arnhem doet onderzoek naar de gezondheidseffecten van reizen in de ochtendspits. Het is voor het eerst dat dergelijk onderzoek gedaan wordt. Juni 2007 zijn de eerste metingen gestart. Met een fiets, auto en bus wordt een parcours afgelegd, met zowel een autoluwe als een drukke route. Naast de gegevens die met de bakfiets worden verzameld, worden ook de bloedwaarden en longfuncties (onderste foto) gemeten. In 2009 wordt het resultaat verwacht.
Ik vind fotograferen leuk en fietsen. Dus wat is er beter dan voor een opdracht een stuk te moeten fietsen? Op zo'n mooie ochtend. Precies, helemaal niets. En het aanbevolen half uurtje bewegen heb ik ook nog ruimschoots te pakken vandaag.
Wat Spencer Tunick kan, kan ik ook, heeft He Yuanbo misschien wel gedacht. Voor zijn fotoproject 'Love Life, Protect Water' liet hij een hondertal Chinezen uit de kleren gaan.
Op 15 oktober zijn de vijfde Lucie Awards uitgereikt. De Lucie Award is in het leven geroepen om 'de verdiensten van wereld's beste fotografen te eren, nieuwe talenten te ontdekken en de waardering voor fotografie te vergroten'. Fotograaf Elliott Erwitt ging er vandoor met de hoofdprijs: de Lifetime Achievement Award. In zijn toespraak bedankte Erwitt Niepce "for sparing me from ever having to attempt a real job". Internationaal fotograaf van het jaar is Massimo Mastrorillo uit Italië geworden. Larry Louie is de ontdekking van het jaar.
Als je de foto's van Joey Lawrence moet omschrijven in één woord, dan is dat woord voor mij: ijzersterk. Erg mooie composities, uitstekende verlichting, eigenlijk gewoon goed. Zijn portretten van de daklozen zijn werkelijk subliem. Hij laat ook merken echt betrokken te zijn bij de daklozen en ze niet te fotograferen als zielig. Hij behandelt ze met respect. Ik kan eenzelfde verhaal ophangen bij de rest van zijn werk. Zeker zijn vrij werk vind ik bijzonder, maar de commerciële opdrachten staan ook op een hoog niveau. Het enige dat je misschien zou kunnen opmerken is dat hij behoorlijk met Photoshop werkt, maar dat vind ik bij zijn foto's juist wel mooi. Afgaand op de foto's zou je denken dat hij al lang in het vak zit. Niets is minder waar. Hij maakt pas een jaar of drie foto's. En zijn leeftijd? Gok maar eens..... Hoe oud zeg je? Nee, joh. Hij is pas 17. Dat is geen tikfout, zeventien jaar!
Fietsers fotograferen, dat doe ik geregeld. Het zal wel opgevallen zijn denk ik. De camera meetrekken om de beweging mooi in beeld te brengen, dat doe ik ook nog al eens. Meestal gaat het snel, ik zie wat en reageer. En dat was het dan. Nu moest ik de techniek toepassen voor een opdrachtgever, omdat die foto's met beweging van mij wel mooi zijn. Dan moet het resultaat ook wel wat zijn en dus mocht de kersverse redactrice steeds maar weer voor de camera fietsen. Totdat ik tevreden was. Het voordeel van iets in scene zetten; je kunt het opnieuw doen. Gelukkig was het goed weer en was het gezellig babbelen. Althans, dat vond ik dan weer.
Michael Crouser is een fotograaf die veel commercieel werk maakt. En veel portretten. Mooi werk, dat zeker. Maar echt bijzonder zijn zijn persoonlijke series. Zoals Los Toros over het stierenvechten. De serie is pas in boekvorm verschenen. Het is echt fotografie die je bij de ballen pakt, om het maar plastisch uit te drukken. Mooie momenten, goede composities en mede door de Tri-X film lekker rauw afgewerkt. Je wordt helemaal in de foto getrokken, je voelt je onderdeel van het moment, je bent er zelf bij. Het is een soort fotografie waar ik van hou. Los Toros is zijn eerste boek, maar het plan is om ook zijn series over het Wilde Westen, de meesterlijke hondenfoto's en een nieuwe serie over de Inuit als boek uit te geven.
Kleine waarschuwing, de sites openen over je hele beeldscherm
Afgelopen maandag is op 85-jarige leeftijd de fotograaf Ernest Withers overleden. Withers wordt gezien als een belangrijke Amerikaanse fotograaf van de vorige eeuw. Hij heeft onder meer foto's gemaakt van Elvis Presley, Tina Turner, B.B. King en Aretha Franlin toen zij aan het begin van hun carrière stonden. Ook maakte Withers bekende foto's van de mensenrechtenbewegingen ten tijde van Marten Luther King Jr.
Het blijft een vreemd dilemma. Sommige foto's van oorlogen zijn bijna kunstwerken, zo mooi is alles in beeld gezet. En vaak zit de fotojournalist ook nog eens dicht op het onderwerp, de mensen op de foto moeten de fotograaf wel opgemerkt hebben. Terwijl zij in de ellende zitten, maakt de fotograaf foto's en verdient er zijn brood mee. De een zijn dood,...?
In een artikel over het dilemma van exploitatie van slachtoffers door fotojournalisten geeft fotojournalist Michael Kienitz daarop antwoord. Specifiek over de foto's waar kinderen opstaan. Van exploitatie is volgens hem geen sprake: "It was just the opposite. They were astonished and even moved that someone cared enough about their lives to come back to see them. In their own society, they don't see much of that kind of caring".
Hetzelfde geldt over de compositie van de foto's. Ook hier is geen sprake van simpel winstbejag, maar gaat het juist om de betrokkenheid. Kienitz vergelijkt fotograferen wat dat betreft met schrijven: "Not composing and framing a photograph so it has maximum impact is like writing a sentence that uses 'like' every other word. To me, it is a bogus issue".
Het is lastig om van een overleden iemand nog een portretfoto te maken. Maar via een methode is het Joanna Kane toch gelukt om een soort portretfoto te maken van mensen uit de 18e en 19e eeuw.
Het fijne van een goede foto vind ik dat je er veel in kunt zien. En dan bedoel ik niet alleen de dingen die ook op de foto staan, maar ook wat je zelf voelt. Dus verder kijken dan het plaatje. Daarom spreken de foto's van Noah Kalina mij ook aan. Lekker geënsceneerde foto's die heel gewoon lijken. Maar als je goed kijkt, zie je een stukje van jezelf. Iets over je eigen gevoel van dit moment. En als je over een tijdje weer kijkt, kun je weer wat anders zien in dezelfde foto. Als je er voor openstaat.
Overigens kun je Noah Kalina ook kennen van zijn zelfportretten. Hij maakt sinds 2000 iedere dag een foto van zichzelf. Erg grappig om te zien
Bij de Nieuwe Reporter staat een samenvatting van een onderzoek door Journalism Practice over de oorzaken van stress bij oorlogsjournalisten. Die journalisten moeten onder zeer moeilijke omstandigheden hun werk doen en meer dan gemiddeld lijden de journalisten aan onder andere depressies en posttraumatische stressstoornissen. De conclusie is wel bijzonder, het blijkt vooral werkgerelateerde stress en niet zozeer de omstandigheden te zijn die de klachten veroorzaken. Het artikel behandelt weliswaar de oorlogsjournalist, ik denk dat het ook (deels) van toepassing kan zijn op oorlogsfotografen.
In de Volkskrant van vandaag staat een interview met Edward Burtynsky over zijn film Manufactured Landscapes die eerder deze week in de Nederlandse filmhuizen is gaan draaien. In het interview komt zijn betrokkenheid naar voren. Hij wil met zijn foto's de oorsprong en het einde van onze spullen laten zien. "Dat is hard nodig, omdat we volkomen los zijn komen te staan van de natuur. Voor de Westerse mens hebben de dingen geen begin en geen einde meer", zo zegt hij. Dat hij met zijn foto's ook bijdraagt aan de vervuiling, is hij zich goed van bewust: "Natuurlijk voel ik me af en toe schuldig. Maar het is nodig om mijn verhaal te vertellen. Om iets bij te dragen aan een proces van bewustwording en verandering. Ook dat is dubbel, ja."
Het ooit zo machtige Kodak zal na de Olympische Spelen in Peking in 2008 niet meer optreden als een van de hoofdsponsoren. Het bedrijf heeft jarenlang haar naam verbonden aan het sportevenement. In het verleden speelde Kodak met haar films een belangrijke rol voor fotojournalisten. Nu is die rol overgenomen door fabrikanten als Nikon en Canon.
Ongeveer een half jaar geleden riep popfotograaf Paul Bergen op tot een persboycot van concerten waar je niet goed kunt werken als fotograaf. In Duitsland hebben de ridicule eisen aan fotografen door het management van artiesten al geleid tot een algemene persboycot. Van een concert van Robbie Williams werd in het geheel geen verslag gedaan. Nu gaan de Duitse media ook drankorgel en zangeres Amy Winehouse boycotten. Haar management laat slechts een fotograaf toe die vanaf een bepaalde plaats mag fotograferen en dan alle foto's moet laten goedkeuren door het management. Het lijkt me een goed signaal naar het management toe. Dan maar geen promotie van je artiest.
Nog altijd is er nog geen duidelijkheid of en wanneer AP fotograaf Bilal Hussein zal worden vrijgelaten. Hij werd 12 april vorig jaar aangehouden zonder echt duidelijke redenen. Hij zou te innig met opstandelingen zijn. Van een proces is nog altijd geen sprake. Terecht maakt Reporters sans frontières zich zorgen. Voormalig AP medewerkers hebben een comité opgericht en je kunt een petitie voor vrijlating ondertekenen.
Geëngageerd, dat woord is zeker van toepassing op fotojournalist Robert Semeniuk. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het artikel dat hij schrijft over de omstandigheden bij de grens tussen Birma en Thailand. Het gaat daar niet alleen over de junta. Malaria blijkt een enorm probleem te zijn bij de vluchtelingen. Betrokken met degene die hij fotografeert doet Semeniuk zijn verhaal. De wereldgezondheid blijkt een van de belangrijkste onderwerpen van Semeniuk, zo is ook op te maken uit een artikel in de Seattle Times. Over de hele wereld maakt hij reportages over dit onderwerpen. En al heel lang. Al in de zeventiger jaren van de vorige eeuw, maakte hij verslag van de gevolgen van de globalisering en de groeiende economie op de gezondheid van de Inuit. Een bijzondere fotograaf dus. Die bovendien lekker wars is van moderne apparatuur. Gewoon twee oude manuele camera's en lekker op film. Het gaat hem overduidelijk om de boodschap. Ik heb diep respect voor zijn manier van werken en zijn betrokkenheid.
Er zijn genoeg gebieden op de wereld waar het gewoon gevaarlijk is om te zijn, laat staan te fotograferen. Ook al ben je een inwoner van het land. Neem Nigeria, daar gaat het niet bepaald zachtzinnig aan toe. Des te knapper is de foto die Akintunde Akinleye heeft gemaakt van een oliebrand en waarmee hij als eerste Nigeriaan een prijs heeft gewonnen bij de World Press Photo. In een interview met Canon vertelt hij hoe de foto is ontstaan. En over de omstandigheden waarin hij normaal, met een minimum aan apparatuur, fotografeert. Het is echt niet makkelijk om in Nigeria te fotograferen: "Some people believe that once your picture is taken, you are doomed to spiritual destruction. Add to that the fact that our cities are almost lawless, and it makes working as a photographer, determined to expose the ills and vices to the outside world, very difficult. You are almost certain to be attacked."
Met macrofotografie kun je al heel wat kleine dingen groot laten zien. Met een camera op de microscoop zie je nog veel meer van de wondere wereld. Bij de Nikon Small World Photomicrography Competition staat die wereld centraal. Dit jaar heeft Gloria Kwon de prijs gewonnen met een foto van een embryo van een transgene muis. Een foto van de middelste hersenen van een zebravis, gemaakt door Michael Hendricks, heeft de tweede prijs gewonnen. De derde prijs is naar de Nederlander Wim van Egmond gegaan. Hij stuurde een foto in van een Testudinella patina. Als je meer wilt weten over de opnametechniek, kun je bij iedere foto op de microscoop klikken. Het is veel informatie en een fraaie kijk in een hele bijzondere wereld.
De laatste zeven jaar heeft Christopher Morris voor Times George Bush gevolgd. Naast de officiële foto's fotografeerde Morris ook zijn eigen visie. Al eerder is deze serie, My America, op diverse plaatsen te zien geweest. Nu is het ook in boekvorm verschenen. De foto's zijn bijzonder, door de momenten en de sfeer, maar ook door de uitsnedes en composities. De ene keer een aparte close-up, de andere keer een vervreemdend overzicht. Altijd hebben de foto's wat absurdistisch. Het is een boeiend schouwspel geworden. In een vraaggesprek met Nina Berman voor Alternet vertelt Morris hoe hij over Amerika en Bush denkt. En wat de beperkingen zijn als je al zo dicht bij de president mag komen: "Coverage of the President is limited to what they want us to see. The challenge for me in this is to look away from the President and document the environment in this imaginary bubble that we are forced to work in."
Fotograaf Edward Burtynsky maakt bijzondere landschappen. Het zijn niet de idyllische landschappen, maar industriële. Je ziet wat de mens met de omgeving doet en als er mensen op zijn foto's staan, dan zijn ze slechts decorstukken. Als bomen in een bos. Zoals op de foto Manufacturing #17, die onlangs ook door Hans Aarsman in besproken in De Volkskrant. Hoe Burtynsky te werk gaat, is te zien in de documentaire Manufactured Landscapes van Jennifer Baichwal. Deze film draait momenteel in de filmhuizen. De recensies zijn niet echt lovend. Bij Filmtotaal vindt men zelfs "Manufactured Landscapes slechts interessant voor liefhebbers van het werk van Edward Burtynsky". Voor mij toch een reden om te gaan kijken, altijd benieuwd hoe anderen werken. En bovendien vind ik zijn foto's inderdaad boeiend.
De digitalisering heeft de fotografie behoorlijk verandert. Foto's worden niet alleen maar met een fotocamera gemaakt, maar ook met een telefoon of videocamera. En de hoeveelheid beelden is ook behoorlijk toegenomen, om nog maar niet te spreken over de amateurs die ook nieuwsfoto's gaan maken. Afgelopen lente was in het Musée de l'Eysée in Lausanne een expositie te zien over deze ontwikkelingen. De tentoonstelling We are all photographers now is vanaf zaterdag nu ook in Nederland te zien. Als expositieruimte wordt 013 in Tilburg gebruikt. Net zoals de ruimte vrij ongebruikelijk is, is ook dee tentoonstelling anders opgezet. Bovendien kun je zelf deelnemen aan de tentoonstelling door de collectie uit te breiden met foto's, films of websites. Verder zullen er workshops gegeven gaan worden. Welke dat zijn, is nog niet bekend.
De eerste film, Control, van Anton Corbijn wordt overal besproken. Of zoals Anton Corbijn zegt in het televisieprogramma van cinema.nl"25 jaar fotografie, waarin ik toch ook denk ik af en toe iets aardigs heb neergezet, zoveel aandacht heb ik nooit gekregen als nu, met één film", om daar gelijk aan toe te voegen "dat is fijn voor de film, voor mezelf iets minder". In een ander interview met cinema.nl vertelt de fotograaf verder over zijn film en over zijn fotografie. En hij laat merken dat hij moe is van het hokje waarin hij steeds gestopt wordt "Hoezo een popfotograaf? Ik ben een fotográáf. Het gaat in mijn werk om de keuzes die ik maak, de houding die ik aanneem, de composities. Niet alleen om wat er op de foto's staat". De film moet nu draaien in de bioscoop en afgaande op de prijzen die Corbijn al binnen gesleept heeft, moet het wel een aanrader zijn. Ik ga zeker even kijken, al was het maar om het beeld.
Lopend door Osdorp werd Cleo Campert verrast door de sfeer die er hangt. Op een positieve manier. Ze besloot om de hippe moslima's die ze daar tegenkwam te fotograferen. Ze vond ze "een oogstrelende aanwinst voor het straatbeeld. Niet voor niets ging ik ze aanduiden als de bloemen van Osdorp. Ik moest er wel iets mee doen, als fotograaf", zo vertelt ze in Het Parool. De foto's die door haar gemaakt zijn, zijn vanaf vandaag tot en met 10 november te zien bij Galerie 32-34 in Amsterdam Osdorp. Tegelijk met de serie Bloemen In Osdorp wordt haar serie Wachten getoond.
In het NRC staat een artikel over wapenbezit in Amerika. Daar komt ook de fotograaf Kyle Cassidy aan het woord over zijn serie van Armed America met portretten van gewone Amerikanen met hun wapens. Hij zegt onder andere dat wapenbezitters veel normaler zijn dan mensen denken. Ook vertelt hij iets over zijn aanpak, hoe moeilijk het was om de eerste foto's te maken "Ik dacht: ik ga naar een schietbaan, stel me voor, laat mijn kaartje achter, en het komt wel goed. Niet dus."
De foto's die we meestal zien uit Irak zijn gemaakt door fotojournalisten. Zij laten de gevolgen van gevechten zien vaak. Hoe het dagelijks leven echt is, is lastiger vast te leggen door hun. Fotojournalist Eugenie Dolberg besloot daarom acht Iraakse vrouwen en de zesjarige Dima te leren fotograferen. Zodat zij hun verhaal kunnen vertellen. Momenteel is het resultaat van Open Shutters Iraq te zien in Londen. Het zijn echte verhalen geworden van de vrouwen. Zowel in tekst als in foto's.
Bijscholen is belangrijk. Zeker als je jezelf nog geen expert vindt op een gebied, maar het wel vaak moet doen. Zoals het maken van portretten. En dus toog ik naar het NIDF om een masterclass te volgen bij Koos Breukel. Toch een van de beste Nederlandse portretfotografen in mijn ogen. In ieder geval een fotograaf wiens werk ik hoog heb zitten. Met een klein, maar enthousiast groepje kijken en maken we foto's. Uiteraard moesten we ook wat werk laten zien en het advies aan mij is dat ik wat rustiger moest worden en werken. Hmmm, dat heb ik vaker gehoord. Voor Koos Breukel in ieder geval genoeg aanleiding om mij aan het werk te zetten. Met een statief, iets dat ik zelden doe. Goed om met de billen bloot te moeten. Ondertussen geeft hij tips hoe hij sommige dingen zou doen. Met als leuke wijheid: "als je je eigen oksels ruikt, ben je niet goed bezig." Rustig blijven is dus het advies. Wat technische uitleg komt van Eduard de Kam, met als resultaat een paar mooie afdrukken. Een leerzame dag geweest, het geld meer dan waard. Nu nog in mijn dagelijkse praktijk toepassen. En een klein statief met reflectiescherm aanschaffen.
Ligfietsen mag mijn favoriete sport zijn, klimmen vind ik ook erg leuk. Ook al ben ik vooral een binnenklimmer tot nu toe. Je zelf uitputten op kleine greepjes en in soms voor onmogelijk gehouden standen. Buiten is het nog veel heftiger. En zoals ik me in de hal al afvraag waarom ik dit doe, stellen Menno Boermans en Melvin Redeker de vraag "Waarom beklimt een laaglander bergen?" Het is geen literaire beschrijving, maar een antwoord in foto's. In het boek Ooghoogte nemen Boermans en Redeker de kijker mee naar grote hoogtes. Zelf schrijven ze in hun persbericht "Hun foto’s tonen de onvergetelijke momenten, de adembenemende natuur, de confrontatie met je eigen nietigheid, het gevecht tussen klimmer en berg, het overwinnen van natuurlijke en lichamelijke barrières, de vriendschap met mede-klimmers van wier welzijn je leven kan afhangen en het contact met de mensen die ze onderweg ontmoeten."
Het lijkt me kortom een prachtig boek. Mooie foto's van een boeiende sport. Het boek kost € 45,- en wordt uitgegeven door Focus Publishing BV.
Het is niet altijd even makkelijk om embedded te gaan en soms wil je dat ook niet. De Nederlandse fotograaf Jan-Joseph Stok wil wel embedded, maar het Nederlandse leger wil geen fotografen meer mee. Al het beeldmateriaal moet van de defensiefotograaf komen, zo laat Stok weten. En nu zit hij erover te denken hoe hij toch foto's kan maken van de Nederlanders in Afghanistan. Een heel ander verhaal is die van een anonieme Zweedse fotograaf. Hij gaat vaak incognito een conflictgebied in. Een reisje naar India, maar dan niet voor India maar om foto's te maken bij de Pakistaanse/Afghaanse grens. Een verhaal van een avonturier.
Met onze ogen kunnen we veel meer waarnemen dan met een camera, zeker als het om hoge contrasten gaat. Ons oog weet ook snel te schakelen tussen licht en donker. Hoe dat precies werkt is onderzocht door onder andere neurbioloog Martin Lankheet van de Universiteit Utrecht. Volgens de onderzoekers laat het mechanisme, dat ons lichaam heeft, zien dat de manier waarop een digitale camera met grote contrasten omgaat verbeterd kan worden. De bevindingen zijn gepubliceerd in Nature.
Deze week zijn foto's gepubliceerd waarop Lady Diana zo'n beetje voor het laatst levend te zien is. Nou ja, voor zover je haar kunt zien. De foto is gemaakt door Jacques Langevin en hij is toentertijd voor die foto's veroordeeld. Dat de foto nu wordt gebruikt, daar is hij niet zo blij mee, zo laat hij in de Frankfurter Allgemeine Zeitung weten.
Vandaag heeft het Fotomuseum in Den Haag bekend gemaakt dat ze een collectie van 100 foto's van Magnum fotograaf Leonard Freed heeft gekregen. Op 6 oktober opent juist een tentoonstelling van zijn werk in het museum. Freed sloot zich in 1956 aan bij Magnum en werd vanaf 1972 volwaardig lid. Van 1958 tot en met 1970 woonde hij in Amsterdam en de schenking betreft vooral foto's uit die periode. Op 14 en op 21 oktober houdt Wim van Sinderen een lezing over Freed.
In januari 2006 ging Peter van Agtmael voor het eerst naar Irak om embedded een serie te maken over de oorlog. Het zou niet zijn laatste reis zijn naar dit conflictgebied en ook Afghanistan wordt door hem vastgelegd. Van Agtmael doet zijn verhaal en vertelt ook over zijn gevoelens. Het is duidelijk niet makkelijk, zeker niet als Van Agtmael hoort over de soldaten die gesneuveld zijn. Soldaten met wie een relatie heeft opgebouwd. Een heftige ervaring dus. Nu fotografeert hij de soldaten in Amerika, die gewond zijn en een nieuw leven moeten opbouwen.
Bij het verhaal staan ook foto's die best wel heftig kunnen zijn.
Het is alweer een tijd geleden dat de muur in Berlijn viel. Een bijzonder moment dat een absurde periode afsloot. Films laten nog wel eens wat zien van die tijd, maar niet zelden zijn die geromantiseerd. Hoe het nu was, daar laat Jürgen Müller-Schneck wat van zien. Hij mocht als fotograaf zowel aan de West- als aan de Oostzijde fotograferen. Veel foto's zijn van rond de val van de muur. Die Berliner Mauer is een mooi document.
Op een filmpje bij Starreporter, een site van Frank Buis, is te zien hoe Edwin Smulders foto's probeert te maken van Vanessa Paradis, toen zij voor opnames in Amsterdam was. Het is duidelijk het betere trek- en duwwerk tussen fotograaf en beveiliging.
Afgelopen zondag is de 85-jarige Al Chang overleden. Hij leed aan leukemie. Al Chang is bekend geworden door zijn foto's uit de Tweede Wereldoorlog, Vietnam en Korea. Hij werkte onder andere voor National Geographic en Assiocated Press. Tweemaal is hij genomineerd geweest voor een Pulitzer prijs.
Mohammed Jadallah, die voor Reuters fotografeert, is door de IDF (Israel Defence Forces) neergeschoten toen hij de vrijlating van 29 Palestijnse gevangen fotografeerde. De soldaten schoten, naar eigen zeggen, eerst in de lucht om de menigte te verdrijven. Toen dat niet lukte, heeft men op de benen geschoten. Daarbij is ook de Palestijnse fotojournalist geraakt.
De in Utrecht woonachtige en in Surabaya geboren Nicoline Patricia Malina heeft de eerste Iconique Societás Excellence in fashion photography awards gewonnen. Het thema van de wedstrijd was Fête des Fleurs. De prijs is een initiatief van het online modemagazine Iconique en Societás. De foto's die ingezonden konden worden moesten speciaal voor de wedstrijd gemaakt worden. De jury prijst de winnares vanwege haar technische vaardigheden in combinatie met een originele en inspirerende kijk op de modefotografie.
Je ziet wel eens foto's waarvan je eigenlijk geen idee hebt waar je nu naar zit te kijken. Ok, een landschap, of een portret, of een huis. Dat kun je allemaal wel benoemen. Maar wat zie je nu echt? En waarom is het in godsnaam zo gefotografeerd? Wat dacht de fotograaf toen hij bezig was de foto te maken. Want in de meeste gevallen is het niet zomaar even een klik. En zit er wel iets achter. Het blijft een vreemde vorm van fotografie. En toch blijf ik er naar kijken. Zoals het werk van Sam Kemp. Vreemd. En ik kan er geen vat op krijgen.
Wat kan fotografie toch prachtig zijn. Dat is wat ik denk als ik de foto's van Greg Constantine zie. Goede series, dicht op het onderwerp en zorgvuldig in beeld gezet. En in zwart-wit, wat toch wel mooi werkt bij documentaire series. Bekijk ook zeker de soundslides, een mooie vorm om een serie foto's te presenteren. Zo fotograferen als Contantine, dat wil ik ook wel.