Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Ook nu weer een paar dagen geen foto's, mochten jullie dat missen. Heeft nu eens niet te maken met een dip, maar drukte. Wel gefotografeerd, alleen niet echt iets voor deze site. Morgen zullen er ook geen foto's van mij op de site staan, want dan is het Wereld Aids Dag en gaat deze site zoals ieder jaar voor een dag alleen maar over fotografie over Aids.
Bij Wired staan vijf redenen waarom film beter zou zijn dan digitaal. Onder andere deze: "Don McCullin toured war zones with a couple of Nikon Fs in a canvas bag. Today's photojournalist probably carries more kit than the soldiers he's tailing."
De debuutfilm Control van de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn blijft prijzen in de wacht slepen. Eerder waren er al prijzen in Cannes, Melbourne en Edinburgh aan de film gegeven. Bij het British Independent Film Awards heeft de film maar liefst vijf nominaties weten te verzilveren. Corbijn kreeg de prijs voor de beste regisseur en de beste film.
Wie kent niet die zoete babyfoto's op kalenders, kaarten en waar allemaal niet van Anne Geddes. Of je er van houdt of niet, ze dwingt wel respect af voor haar manier van werken en doorzettingsvermogen. Want dat laatste kun je haar niet ontzeggen, als je het verhaal over Anne Geddes' geschiedenis leest.
Corbis, het fotostockbureau van Bill Gates, gaat webloggers gratis foto's aanbieden. Via de site PicApp.com kunnen de loggers foto's linken. In de foto's zitten advertenties, waaraan Corbis dan weer verdient. De advertenties kunnen in een hoek van een foto zitten, maar ook als pop-up verschijnen als je met de muis over de foto gaat. De bloggers kunnen zelf ook weer verdienen aan de advertenties in de foto's.
Bij De Gelderlander worden journalisten soms ook gevraagd om er een foto bij te maken. Dat gebeurt ook bij BN De Stem. Een redacteur in Roosendaal vertelt hoe hij naar een staking van scholieren gaat, om ook een foto te maken: "En maar klikken, net als de meesten van de jongeren; ik viel niet op met mijn fotomobieltje." De redacteur is maar voor even fotojournalist: "Een collega is er voor het verhaal, ik ben voor één kwartier fotojournalist, laat mij maar. In hoge snelheid komen de prikkels aan mij voorbij. Fotojournalistiek is toch een andere tak van sport dan de verslaglegging op papier." Gelukkig komt er ook nog een echte fotojournalist langs.
Voor een dag mag Kristel van Driel haar droombaan vervullen: etaleuse bij de Bijenkorf. Normaal is Kristel postbode. Kristel is een van de drie winnaars van de droombaanactie van het CNV
In juni 2003 overleed fotojournaliste Zahra Kazemi onder twijfelachtige omstandigheden in een Iraanse gevangenis, een paar dagen nadat ze was opgepakt voor het fotograferen bij de Evin gevangenis. In eerste instantie werd gezegd dat ze het hoofdletsel, dat de doodsoorzaak was, opgelopen had tijdens een val. In de rechtszaak werd een ambtenaar die verantwoordelijk zou zijn vrijgesproken wegens gebrek aan bewijs. Toch waren er meer aanwijzingen dat Kazemi is gemarteld en vermoord. Het hooggerechtshof heeft nu besloten dat de zaak opnieuw moet worden bekeken omdat de oorspronkelijke rechtbank niet competent genoeg was.
Met een foto van een lachend allochtoon meisje heeft Joke van Vlijmen de Mooiste Foto van Nederland gewonnen. Het is voor het eerst dat de Nationale Beeldbank, een online stockbureau voor foto's over Nederland, de prijs organiseert en uitreikt. De vakjury vindt dat Van Vlijmen 'Nederland in de 21e eeuw' heeft vastgelegd. In haar rapport schrijft ze onder meer: "De mix van culturen - de allochtone voorgrond versus de autochtone achtergrond - geeft dieptewerking een andere dimensie. Dit wordt nog eens benadrukt door het hippe spijkerjasje met bontkraag en de traditionele hoofddoek. Om die reden vertelt dit beeld het verhaal van Nederland anno 2007."
Van Vlijmen heeft met de prijs 500 euro aan fotoapparatuur gewonnen en de foto vergroot op canvas. Er zijn ruim 2200 foto's ingezonden. De tweede prijs is naar Norbert Bosman gegaan en Esther Hereijgers heeft de derde prijs gewonnen.
Gisteravond gaf ik weer eens een workshop over fotografie. Blijft leuk om te doen. Allereerst moet ik zelf weer nadenken, mijn eigen foto's bestuderen en tenslotte zie je ook vaak werk van anderen wat ook weer inspireert. Gisteravond ook weer. Ik zie een mooi boekje met uitstekende fotografie. En als ik dan de naam zie, gaat bij mij een belletje rinkelen. Want Isabelle Zumbrink, die naam heb ik veel vaker gehoord. En inderdaad ook lang geleden als een gelinkt. Erg grappig hoe je soms weer mensen ontmoet. Overigens is zij alweer een tijdje gestopt als beroepsfotograaf, maar ik begreep dat het bloed toch weer gaat kruipen.
Echt standaard kun je de series van James Whitlow Delano niet noemen. Het zijn vooral documentaire fotoseries, maar dan wel behoorlijk bewerkt, zeker het monochrome werk. Op een manier waardoor er meer sfeer in de foto's komt. In dit geval vind ik de bewerkingen zeker niet hinderlijk. Niet altijd even effectief, maar waardeer het wel. Voor je de foto's allemaal bekeken hebt, ben je wel een tijdje bezig. Er zitten mooie verhalen bij.
Zijn site is niet altijd even handig in navigeren, de foto's zijn wel de moeite waard. Sinds de jaren tachtig legt de Belg Thierry Falise het leven in Zuidoost Azië vast. Soms met de nodige risico's. Zo heeft hij in 2003 vast gezeten voor een reportage in Laos. Eigenlijk veroordeeld tot vijftien jaar, werd hij samen met zijn collega na vijf weken door internationale druk weer vrijgelaten. Falise is zeker een fotograaf die ver durft te gaan en onder druk goed weet te presteren. Vooral de serie over het protest van de monniken in Birma eerder dit jaar is van een hoog niveau.
Het jubileumfeest van stichting Pelita is een groot succes. Veelal oudere Indische mensen komen in grote getalen naar de Jaarbeurs. Naast een debat is het daar vooral een Indisch feest. Met veel muziek, dans, ontmoetingen en natuurlijk eten.
Klik op de foto om de diashow met geluid te starten.
Muziek: Wouter Muller (terima kasih!)
Minister Ella Vogelaar van Wonen, Wijken en Integratie spreekt op het jubileumfeest van Stichting Pelita nadat ze het eerste exemplaar van de Stichting Het gebaar in ontvangst heeft genomen.
Eigenlijk heb ik wel een broertje dood aan sites die je hele scherm in beslag nemen, zonder dat je daarom vraagt. Het zou echter zonde zijn als je daardoor niet naar het werk van Michaël Roulier gaat kijken. In zijn foto's vechten vaak mens en omgeving om de aandacht van de kijker en toch vormen ze een geheel. Vreemde locaties en je snapt ook niet waarom daar mensen zijn. Het is in mijn ogen tamelijk bizarre fotografie en ik hou daar wel van. Wetend dat ik het nooit zou kunnen maken. En over bizar gesproken, zo kun je zijn films zeker ook wel noemen. Geen films om lekker thuis op de bank naar te kijken, het zijn meer kunstwerken. Met mooi beeld.
Het leven van een fotojournalist gaat niet altijd over rozen. Je moet soms wel eens dingen fotograferen die wat minder leuk zijn. Patrick Ferron doet zijn verhaal over zo'n mindere gebeurtenis. Het hoort er allemaal bij.
Naar aanleiding van zijn boek Whisky Tango Foxtrot wordt fotojournalist Ashley Gilbertson geïnterviewd. Gilbertson is meerdere malen bekroond voor zijn werk in Irak, onder andere met Robert Capa Gold Medal. In het gesprek, ook te beluisteren als mp3, praat Gilbertson over embedded zijn: "I didn't plan to embed. But the war started getting so dangerous and I am such a white guy traveling around with a camera, I couldn't get away with traveling around on the street for a very long time." En over de argwaan bij de militairen als je embedded gaat: "They think you are some left wing nut who will make them all look bad." Het is zeker een interessant en openhartig gesprek, dat inzicht geeft over wat je als oorlogsfotograaf meemaakt. En de dilemma's waar je mee te maken hebt. Wat fotografeer je wel en wat niet bijvoorbeeld: "Sometimes you feel really guilty because they are in humiliating positions and completely powerless. They have no free will in whether or not I can take their picture. I am being protected by a guy with a gun. I feel like I am adding to the trauma of the civilians in some cases. But I have to keep thinking there is a greater truth here, there is a greater story I am trying to tell." Gilbertson vertelt ook dat hij niet altijd een foto kan maken: "Legally I can make an image of a wounded soldier. Sometimes it’s so emotional I can't do it. I don't want to add to the trauma. So yes, my objectivity has been clouded."
Update: In een eerder interview met Alternet vertelt Ashley Gilbertson nog wat meer over zijn werk in Irak. Bijvoorbeeld toen er een sluipschutter actief was: "When I was specifically targeted, and it happened only a few times, I'd generally get pissed off. I mean, I'm not firing at anyone. I'm a photographer." Bij het interview zijn ook veel foto's van hem te zien.
De jurering van de Zilveren Camera gaat vanaf de aankomende editie veranderen. Er wordt nu vanuit een andere invalshoek gejureerd: "De beoordeling kwam te veel tot stand via negatieve selectie. Als er een redelijke foto was, dan was vaak de gedachte: er zal nog wel een betere langskomen. Zo verdwenen honderden beelden vroegtijdig uit het zicht. We wilden zo snel mogelijk bij de tweehonderd beste foto’s uitkomen. Mogelijk zijn door de negatieve selectie zelfs potentiële winnaars gesneuveld", aldus Hans Kouwenhoven, voorzitter van de stichting. Bij de nieuwe opzet krijgt iedere categorie een driekoppige jury die de foto's cijfers geeft. Aan het eind beslist de voltallige jury wie de uiteindelijke winnaars worden. Een belangrijkere wijziging zijn de nominaties. De genomineerde foto's worden eerder aan het publiek getoond, zodat de wedstrijd hopelijk meer gaat leven. Volgens Kouwenhoven wordtde wedstrijd op drie punten beter: "De organisatie wordt efficiënter, de keuze betrouwbaarder en voor het publiek en de fotografen is de wedstrijd spannender."
Vanaf 1 december kan er weer worden ingezonden. Alleen via internet, analoge prints en CD's worden niet meer geaccepteerd.
Massaal zijn inwoners van Somalië hun land ontvlucht en doen dat nog steeds. Het is een van de grootste verplaatsingen van de laatste tijd. Ook Abdi Noble, ooit een groot voetbalspeler van het land, is uit zijn moederland vertrokken en woont en werkt al sinds 1989 in Amerika. Ondertussen is hij fotograaf en hij legt zich voor een groot deel toe op het vastleggen van die enorme mensenverplaatsing in de serie Somali Documentary Project. Het verhaal wordt voornamelijk verteld door een gezin te volgen. Noble volgt Abdisalam en zijn vrouw Ijabo vanaf het vertrek in Kenia tot heden. De omstandigheden zijn behoorlijk veranderd nu ze in Amerika wonen. Noble is het project gestart om te zorgen dat de Somaliërs een herinnering hebben aan de gebeurtenis. Daarnaast moet het Somali Documentary Project de landen waar de Somaliërs naar toe gaan inzicht geven in hun leven en wil het aandacht genereren voor de problemen in het moederland, want de mensen laten niet voor niets alles achter.
Het gedoe rond de pasfoto's voor reisdocumenten is nog niet voorbij. Het voorstel van staatssecretaris Bijleveld is door de Tweede Kamer verworpen. De fracties vinden dat de staatssecretaris moet kiezen voor een van de varianten, of door de gemeente of door de fotograaf. Het compromis vindt de Tweede Kamer vlees nog vis.
Wilma de Jong (23) mag een dag haar droombaan uitoefenen: begeleidster van verstandelijk gehandicapten. Normaal is Wilma eerste verkoper bij een drogisterij. Zij is een van de winnaars van de droombaanactie van het CNV.
Ik volg momenteel drie mensen die een dag een droombaan mogen uitvoeren. De eerste keer voor hun in een mogelijk nieuw beroep. En het gaat allemaal lekker gemoedelijk. Dat kan Laura Parker niet echt zeggen van haar eerste dag als freelance fotograaf. Ze moet Jerry Seinfeld fotograferen bij een premiere en haar collega's gedragen zich niet echt sportief: "If this is what freelance photography was like, I was doomed to spend the rest of my days in the job hiding in a corner."
Lang geleden alweer was er een groep Jonge Fotografen van de Fotobond. Een stel totaal verschillende fotografen die wel een passie voor fotografie deelden. Een van die toentertijd jonge fotografen is Martin Hollander. Hij viel vooral ook op door zijn technisch perfecte foto's en als er iets niet klopte aan de apparatuur, dan herstelde hij het. Ik kan me nog het verhaal herinneren dat hij een correctietabel voor een Hasselblad Flexbody narekende en een verbeterde versie naar de fabriek stuurde. Dat is Martin, eigenlijk een elektrotechnicus, ten voeten uit. En nu heeft hij weer wat nieuws, fotograferen vanuit de lucht met behulp van een heliumballon. Op zich niet zo heel nieuw, er zijn er meer die dat kunnen. Maar Martin heeft het wel erg goed aangepakt. Hij heeft zelf de besturing gemaakt, zodat hij op een LCD kan zien wat er gefotografeerd wordt en de hele camera kan bedienen. En nu kan hij vanaf tien tot honderd meter in de lucht foto's maken, terwijl hij lekker op de grond staat. Geen last van hoogtevrees dus.
De meest bekende fotograaf van de Spaanse burgeroorlog is wel Robert Capa. Dat zijn grote liefde, Gerda Taro, daar ook indrukwekkend werk maakte, wordt wel eens vergeten. In New York is nu de eerste grote solo expositie van haar werk te zien. Voor Terence Clarke een mooie aanleiding om een eerbetoon aan Gerda Taro te schrijven, die de twijfelachtige eer heeft om als eerste vrouwelijke oorlogsfotograaf in het slagveld te overlijden.
De vierde Black and White Spider Awards is weer van start gegaan. Een prijs waar je toch wel wat voor moet laten zien. Er doen dan ook wel bekendere fotografen aan mee. Van de eerste drie jaar is een boek gemaakt. Onder de uitverkorenen zitten ook een paar Nederlanders, waaronder Corbino, Merel Zwart en Mischa Rapmund. Het boek kost $59.99.
Lezingen blijven lastig om te fotograferen. Zeker als het in een klein gebouwtje is, zoals vandaag, waar je moeilijk rond kunt lopen zonder storend te zijn. En waar de spreker op een lekker lastige plek gaat staan. Om toch wat te kunnen variëren heb ik veel met de tele gewerkt. Maar uiteindelijk vind ik de groothoekfoto's toch wel weer het leukst. Sommige dingen leer je moeilijk af denk ik.
Televisieconcepten kunnen lekker worden uitgekauwd. In het rijtje America en Holland Next Top Model is er weer een nieuwe afvalshow, namelijk The Shot. En ook hier draait het om hip, mode, hysterisch doen en je lekker af te laten zeiken. Alleen staat nu de fotograaf centraal. Een groep al dan niet hippe mannen en vrouwen doen mee aan een wedstrijd om een de 'next great fashion photographer' te worden onder leiding van fotograaf Russell James. De prijs is een advertentiecampagne voor Victoria Secret (een soort Wehkamp), 100.000 dollar en een spread in Marie Claire. Enfin, benieuwd of er ook een Nederlandse, mogelijk nog slechtere, versie komt. Want afgaand op wat commentaar en een introductiefilm is het een vreselijk programma.
Als ik al die mensen rond de bekende mensen ziet zwermen krijg ik vaak de kriebels. Ook ik wil wel graag foto's van bekendere mensen, altijd handig om in je archief te hebben. Maar dan wel een beetje een fatsoenlijke plaat en niet zo'n foto van omhooggevallen ster achter het stuur die er duidelijk geen zin in heeft. Toch zijn er heel veel mensen die paparazzo willen worden. Dat wordt ook genoemd in een artikel in de New York Times. Hebben de paparazzi nog wel respect voor hun slachtoffers? Gary Morgan van Splash Agent, een agentschap voor paparazzi, in ieder geval niet: "When a celebrity is going from the C-list to the A-list, they set up the pictures. But as soon as they achieve A-list status, they become artists who don't want publicity."
Als je je al afvroeg waarom er even geen cricketfoto's op de nieuwsdiensten verschenen, dat komt vanwege een boycot. Onder andere Reuters, AP en AFP hadden tot een boycot besloten omdat de de organisatie van Cricket Australia ridicule beperkingen had opgelegd, die doen denken aan de situatie die we een tijd terug hadden met de KNVB in Nederland. Cricket Australia wilde de rechten behouden op de foto's, de persdiensten moesten betalen en er waren restricties bij het online gebruik. Het conflict is ondertussen bijgelegd. Maar zoals Monique Villa, executive vice president en managing director bij Reuters Media, in een interview zegt, al dit niet de laatste keer zijn dat er zulke acties gaan plaatsvinden. Niet alleen bij sport, maar ook bij artiesten: "There are artists and musicians who don't want to be covered, who don't want us to sell the pictures we own to any magazines or anything. They'll try to limit us as much as they can. Usually they realize that when the agencies don't cover them, it a big loss for them, and it's a big loss for their sponsors, and it's a big loss for their fans. It is something where we see increased pressure year after year after year."
Naar aanleiding van het verhaal van de Marlboro Marine heeft Meghan Daum voor de LA Times een column gewijd aan oorlogsfotografie. Ze constateert dat zeker in de 21 eeuw juist de foto's van niet professionals, zoals die van militairen die herinneringen vastleggen, een grote impact hebben. Volgens Daum hebben de foto's van de Abu Ghraib net zo'n grote impact als de foto die Nick Ut maakte in Vietnam. Centraal staat de vraag wat er nu zo bijzonder is aan de foto van James Blake Miller. Het antwoord is volgens haar: "Unlike a seat-of-the-pants snapshot from a cellphone, it bore the hallmarks of a photographer who, even in the heat of battle when he's shooting like crazy, knows what he's doing. In a war in which people increasingly seem to feel they don't know what they're doing, that's a powerful message, a powerful illusion."
Robert Capa had als spreuk "If your photographs aren't good enough, you're not close enough". Een spreuk die in heel veel situaties geldt. Maar, vraagt David Viggers zich af, wat heb je eraan als niemand naar de foto's kijkt?
Voeten mogen dan een belangrijk gereedschap zijn voor de fotograaf, je moet als fotograaf wel een beetje oppassen. Zeker als je in de buurt van Britney Spears komt. Onlangs is ze weer over een voet van een van de paparazzi gereden. Maar eerlijk is eerlijk, als ik die lui bezig zie dan denk ik ook 'ga een vak leren'. Let ook op hoe ze op het eind zelfs hun eigen collega weer belagen.
Net als vorig jaar wordt bij de documentaire serie 'De film van mijn leven' van de Belgische fotografe Lieve Blancquaert een fotowedstrijd gehouden. Er is per uitzending een thema en uit de acht winnaars van de onderwerpen wordt een eindwinnaar bepaald. Per week mag je maar een foto opsturen. Wat de prijzen zijn, wordt nu nog niet verteld. In de jury zit naast Lieve Blancquart zelf ook Canvas netmanager Jan Stevens en de Belgische fotojournalist Stephan Vanfleteren.
Vanavond is Raymond Rutting, een van de fotografen van De Volkskrant, te zien bij Een Vandaag. Rutting vraagt aandacht voor Congo, een crisisgebied dat volgens de fotograaf vergeten wordt.
Volgens Photoq komt de tentoonstelling over 60 jaar Magnum aankomend jaar in het Stedelijk Museum CS te hangen. Het zou plaatsvinden van 8 februari tot en met 12 mei. Dat is iets om naar uit te kijken. Net als naar het boek overigens, dat ondertussen uitgekomen is.
Vandaag is Paris Photo weer begonnen. Een beurs waar soms prachtige fotografie hangt, je geïnspireerd kunt raken en beroemde en minder beroemde fotografen kunt spreken. Voor het eerst sinds lange tijd ga ik er niet heen dit jaar. Geen tijd, geen geld. Maar daarvoor in de plaats ga ik zaterdag wel naar voetbal kijken.
Voor een dag mag Michiel van der Ent zijn droombaan vervullen: kraanmachinist in de haven. Normaal is Michiel elektricien in de woningbouw. Hij is een van de drie winnaars van de droombaanactie van het CNV.
Het zal je misschien niet ontgaan zijn dat er niet zo veel nieuwe foto's geplaatst zijn afgelopen dagen. Dat klopt, er is een klein dipje. Gebeurt vaker, fotografie heeft ook met emotie te maken. En terwijl ik in een dip zit, krijg ik leuke reacties op mijn soundslide van Istanbul en lees ik bij Eline een prachtig compliment, eigenlijk een compliment voor alle fotografen. Daar kan ik wel even op teren.
Foreign Policy in Focus heeft een aardig interview gepubliceerd met fotojournalist Philip Jones Griffith. De in 1936 geboren fotograaf heeft al heel wat van de ellende in de wereld gezien, en is onder meer bekend van zijn boeken over Vietnam en Agent Orange. In het interview vertelt hij over zijn werk ("I need to make the viewer laugh or cry, and sometimes both. Statistics are important, but it's a photograph of the anguish in the eyes of a starving child in Darfur that initiates the quest for a solution"), zijn drijfveren en een beetje over de digitalisering van de fotografie. Tot slot wordt de fotograaf gevraagd wat hij nu is, kunstenaar, fotojournalist of fotograaf: " For me, art is the melding of form and content, and as that is what I strive to do then perhaps ‘artist’ is correct. But I'm happy to be called a photojournalist!"
Ruim een jaar geleden begon De Gelderlander aan een uniek experiment, zoals ze zelf het project noemde om verslaggevers foto's te laten maken. Na de nodige rumoer en door de reorganisatie was het experiment stopgezet. Maar ondertussen is het project stilletjes weer nieuw leven ingeblazen.
In 2004 ging fotojournalist Luis Sinco van de LA Times embedded naar Irak. Daar fotografeerde hij marinier James Blake Miller. Een foto van een rokende soldaat, die bekend zou worden als de Marlboro Marine. Door die foto zou niet alleen Miller bekend worden, er was een band ontstaan tussen fotograaf en de soldaat. Een band die heel diep gaat, verder dan Sinco had kunnen denken of in eerste instantie wilde. Want hij was als fotojournalist toch vooral iemand die verslag deed? Sinco volgde Miller ook in Amerika. Bij het huwelijk met Jessica en alle gevolgen van het Post Trauma Stress Dissorder (PTSD). Sinco voelt zich verantwoordelijk voor Miller en besluit hem te helpen, ook al moet hij dan de code loslaten dat hij niet te persoonlijk betrokken mag raken met de onderwerpen. In twee verhalen en een drietal soundslides wordt het indrukwekkende verhaal verteld. Het lijkt bijna wel een film, alleen is het allemaal heel echt. En dit is slechts het verhaal van een marinier...
Klik op de foto om de soundslide te zien. Het gaat nu nog een beetje omslachtig, maar dat wordt hopelijk veranderd en zullen er meer soundslides te zien zijn.
In een interview met Die Zeit vertelt de Duitse fotograaf Thomas Hoepker over zijn werk, de digitalisering en over Magnum. Hoepker was in 1989 de eerste Duitse fotograaf die volwaardig lid werd van het roemruchte agentschap. Tot voor kort was hij zelfs voorzitter van Magnum. Hoepker ziet de toekomst van de professionele fotografie en Magnum niet echt somber in. Er blijft ruimte voor kwaliteit. Bovendien zijn volgens Hoepker de voeten het belangrijkste gereedschap voor de fotograaf, omdat die urenlang door de straten moet lopen op beeldenjacht.
Alweer voor de 62e keer is de College Photographer Of The Year (CPOY) uitgereikt. Het is een prijs voor Amerikaanse studenten fotografie. En daar zit best wel talent, als je zo de winnende foto's bekijkt. Grossier in prijzen is dit jaar Travis Dove. Niet verwonderlijk, want hij maakt gewoon goed werk. Er zijn verschillende categoriën waarin prijzen gewonnen kunnen worden. De winnaar van de portfolioprijs, dit jaar Travis Dove, mag zich tevens College Photographer Of the Year noemen. De stijl van veel fotografen is wel Amerikaans, niet echt verwonderlijk. Technisch zit het allemaal goed en het is ook opmerkelijk dat je in de bijschriften bijna altijd alle namen ziet van de personen die op de foto staan. Goede journalistiek.
Opvallend aan de CPOY verkiezing vind ik de onderdelen voor multimedia en soundslides. Die worden ook in de fotografie steeds belangrijker en het siert de organisatie dat ze daar ook in meegaan.
Ik moet er niet aan denken dat ik door een ongeluk nooit meer zou kunnen fotograferen, of zelfs helemaal niets meer zou kunnen. Dus neem ik niet teveel risico's met ligfietsen en klimmen bijvoorbeeld. Maar je hebt het niet in de hand, dat heeft de Amerikaanse portretfotograaf Gerry Friedrich moeten ervaren. Terwijl hij een rondje op zijn ligfiets aan het rijden was, is hij van achter aangereden door een automobilist die waarschijnlijk in slaap gevallen is. Friedrich raakte zwaargewond en belandde op de intensive care.
Fotojournalist Chris Usher heeft de rechtszaak tegen Corbis gewonnen. De fotograaf was een proces begonnen nadat het stockbureau maar liefst 12.640 negatieven was kwijtgeraakt en dat ontkende. Er zaten zeer waardevolle negatieven tussen van de campagnes van Bush en Gore. Usher liet zich in 2000 door Corbis, eigendom van Bill Gates, vertegenwoordigen. Toen de verkopen tegenvielen en er ook problemen waren met betalingen en licensies, besloot Usher in 2001 de overeenkomst te beëindigen en de negatieven terug te vragen. Die waren echter spoorloos. De rechter laakte het beleid van Corbis, dat nogal slordig met het materiaal omgaat. Over de hoogte van de schadevergoeding moet nog een uitspraak gedaan worden.
Een 42-jarige Amsterdamse fotograaf mag zich gelukkig prijzen. Door een domme actie van een dief, kon hij zijn gestolen fotospullen weer terug krijgen. In de trein was zijn tas met apparatuur, met een waarde van 12000 euro, gestolen. Toen hij op internet ging kijken naar tweedehands apparatuur, zag hij zijn eigen uitrusting te koop aangeboden. Een agent ging naar de verkoper toe en arresteerde de dief. De fotograaf kreeg zijn fotospullen terug.
Naar aanleiding van haar tentoonstellingen staat in het Financieel Dagblad van afgelopen zaterdag een artikel over Jacqueline Hassink. Het artikel, online alleen te lezen voor abonnees van het FD, geeft een goed beeld van de werk- en denkwijze van Hassink. Bijzonder is bijvoorbeeld dat de fotografe voor het project The Power Show, over de meisjes die bij de autoshows staan, zelf even in de rol van zo'n meisje is gekropen en zich heeft laten fotograferen door een bevriend fotograaf. "Ik was bloednerveus. Het was ook vreselijk om te doen", zegt ze onder andere. Hassink staat bovendien niet echt bekend als een iemand die mensen fotografeert. Liever niet zelfs zegt ze in het interview: "Mensen leiden alleen maar af. Je hebt er niets aan op een foto. Zet een mens in een foto en er wordt alleen nog maar naar die kop gekeken. De ruimte fladdert eromheen." Hoewel Hassink vooral interieurs fotografeer, voelt ze zich verwant aan het beroemde duo Bernd en Hilla Bercher: "Het seriematige van de Bechers zit er bij mij ook in. Ik werk heel consciëntieus. Alles moet zo perfect mogelijk...Het moet compleet. Ik wil echte statements maken, geen halfbakken verhalen." Ze gaat ook ver om binnen te komen en eenmaal toegang tot de ruimtes, geeft ze zich helemaal: "Ik schiet meestal twee rolletjes vol, twintig foto's. Dat is een uur zeer geconcentreerd werken. Daarna ben ik bekaf."
Leden van de vakbonden CNV, FNV en MHP demonstreren voor de ingang van het Beatrixtheater in Utrecht waar het congres van het CDA wordt gehouden. De vakbonden protesteren tegen de plannen om het ontslagrecht te versoepelen. CDA minister Donner heeft al een tijd een conflict met de vakbonden over zijn voorstel. Voor aanvang van het congres wordt aan de voorzitter van het CDA, Van Heeswijk, een pamflet overhandigd door CNV voorzitter René Paas. Daarin maakt de vakbond nogmaals haar standpunt duidelijk.
Aanvankelijk had de Britse fotograaf Terry O'Neill helemaal geen interesse om fotograaf te worden. Dat hij bij het vliegveld begon als fotograaf, was vooral omdat dat een manier was om als steward aan de slag te kunnen op het vliegtuig, om zo weer jazz te kunnen spelen in New York en Londen. Hij dacht zelfs dat fotografie niet geleerd kon worden: "I thought that geniuses took photographs; I didn't think it was something you could learn. "
Alles veranderde definitief toen hij een slapende man in pak fotografeerde op het vligeveld. Dat bleek een politicus te zijn en O'Neill begon een carriere als fotojournalist. Later kon hij Frank Sinatra volgen. Met als sterk punt dat O'Neill zich onzichtbaar kon maken: "When Frank Sinatra agreed to let me follow and photograph him, he ignored me the entire time and that's the biggest compliment a photographer can be paid."
Een dag na zijn verjaardag en zijn 47e trouwdag is de Amerikaanse fotograaf Fred McDarrah in zijn slaap overleden. McDarrah heeft gedurende ruim dertig jaar voor Village Voice de belangrijkste culturele en politieke evenementen in New York vastgelegd. Een van zijn bekendste foto's is die van een jonge saluerende Bob Dylan. Tot aan zijn dood was McDarrah betrokken bij het blad. McDarrah is 81 jaar oud geworden.
In de Dowagiac Daily News staat een leuk artikel over de geschiedenis van de fotografie. Het gaat echt vooral om de beginperiode. De tijd dat iemand lang moest stilzitten voor een foto. Daarom werden kinderen vaak pas na hun overlijden gefotografeerd, zo is er te lezen: "Children were a problem," Bob Myers said. "Exposure time was around 20 seconds. Ever try to get a little urchin to sit still for that long? It was an age with high childhood mortality. You didn't know how long you were going to have those children with you, so you wanted portraits to have something to remember your loved ones by."
Ook worden de eerste kleurenfoto's genoemd, waarvan nog niet helemaal duidelijk is of Levi Hill nu wel of niet de ontdekker was. Tot slot staat er ook nog een opmerking in over het bewaren van de foto's. De slaapkamer schijnt een goede plek te zijn: "We tend to keep bedrooms comfortable for us," he noted. "And if it's comfortable for us, it will probably be fairly comfortable for photographs as well." Maar echt een ideaal klimaat voor de foto's is de slaapkamer echter niet.
Het voorstel dat voortaan de pasfoto's voor reisdocumenten alleen door de gemeente zullen worden gemaakt is van de baan. Dat heeft staatssecretaris Ank Bijleveld laten weten in een brief aan de Tweede Kamer. Na overleg met de fotobranche heeft de staatssecretaris besloten dat ook de fotowinkel de pasfoto mag leveren. Daarnaast kan de foto ook bij de gemeente worden gemaakt. Die zal dan een markconforme prijs rekenen. Een week voor Prinsjesdag voerden fotografen nog actie voor de Tweede Kamer om het plan tegen te gaan.
Het tiende Steenbergen Stipendium is toegekend aan Mark Vincent Houston. Het stipendium wordt jaarlijks toegekeerd aan een getalenteerde pas afgestudeerde fotograaf. De jury was van mening dat de Mark Vincent Houston de overtuigende winnaar was "omdat hij op een onnadrukkelijke wijze een zeer volwassen beeldtaal hanteert. Als kunstenaar is hij al heel ver in het vinden van zijn eigen stem en het was indrukwekkend om zijn werk met kop en schouders boven iedereen uit te zien steken." Bregje van den Berg kreeg een eervolle vermelding voor haar autobiografische en documentaire serie die een onderzoek is naar de relatie tussen vader en dochter.
Voor het eerst is een publieksprijs uitgereikt. Die is gewonnen door Ernst Seaber.
In conflictgebieden heb je als fotojournalist veel baat aan zogenaamde fixers. Zij kennen de omgeving, weten de juiste mensen en de weg. Steeds als ik de film The Killing Fields zie, dan denk ik aan die mensen. Ik lees er ook geregeld over in bijvoorbeeld De Journalist. En nu heeft fotojournalist Jerry Lampen een eerbetoon aan die mensen, en Hassan in het bijzonder, geschreven. Een mooi verhaal, dat ook veel vertelt over hoe je als fotojournalist in dat soort gebieden werkt. Over de rare situatie die je als fotograaf meemaakt: "There are too many photographers even though you are only two or three. It’s too embarrassing to jump on these poor people who have just emerged from hell, shoving a 14mm lens into kid’s faces to get an even more frightened and even better, a crying child."
Helaas is mijn computer gisteravond stukgegaan, dus ik kon helaas niet eerder melden dat er een interessante workshop van David Burnett online te zien was. Maar niet getreurd, de workshop die hij gaf voor de World Press Photo Joop Swart Masterclass is tot en met 15 november nog te zien. Dat scheelt dan weer.
Na afloop van de workshop werd ook het boek van de deelnemers aan de masterclass, met als thema Fragile, gepresenteerd in Foam. Opmerkelijk dat er nu, in tegenstelling tot andere jaren, geen tentoonstelling is van het werk. Ze hebben er voor gekozen om zich volledig op publicaties te richten. Met meer aandacht voor de website, waar ook verhalen van de fotografen en meer achtergrond over de onderwerpen te zien zijn. En een fraaier hardcover boekje. Het ziet er allemaal goed uit. Ook de foto's laten weer een goed niveau zien. Als ik morgen weer de beschikking over een computer heb en ik het boek beter bestudeerd heb, zal ik er wat meer over zeggen.
Met een indrukwekkend portret van Joseline Ingabire, een 38-jarige Tutsi die verkracht is, samen met haar dochter heeft de fotograaf Jonathan Torgovnik de prestigieuze Photographic Portrait Prize 2007 gewonnen. Met de prijs is een geldbedrag van 12.000 pound (ruim 17.000 euro) gemoeid. Voor de wedstrijd werden bijna 7000 foto's door 2700 fotografen van over de hele wereld ingestuurd. Uit al die foto's werd eerst een shortlist samengesteld, waarna uiteindelijk Torgovnik als winnaar uit de bus kwam. Zijn foto vertelt een heel verhaal. Ingabire is verkracht nadat haar familie was vermoord. Door de verkrachting is ze ook besmet geraakt met HIV. Voor Ingabire is het lastig om van de dochter te houden.
Ik roep altijd dat je niet moet vergeten je familie en vrienden te fotograferen. Het kan nu misschien geen betekenis hebben, maar het kunnen waardevolle documenten worden. Herinneringen aan goede tijden. Of slechte, dan weet je ook weer hoe fijn het nu is. Dat een ogenschijnlijk simpele familiefoto iets kan opleveren, bewijst het verhaal van Phyllis Kuehn. Een meer dan honderd jaar oude foto leidde tot de vernieuwde kennismaking met familie in Duitsland.
Op zoek naar wat fotografen in Indonesië stuitte ik op Donang Wahyu. Een fotojournalist die vanuit Jakarta het immense land verslaat. Hij maakt zeker wel interessante series. Over Aids en de tsunami bijvoorbeeld. Goed, maar ook weer niet heel verrassend, fotowerk. Het is alleen jammer dat er geen tekst bij staat, want al zegt een foto vaak meer dan duizend woorden, soms zijn woorden wel erg handig om een foto te lezen.
Regeltjes, ook de fotografie kent ze. Zoals dat de foto's scherp moeten zijn en het onderwerp niet bewogen op de foto moet komen. Gelukkig mogen we van de regels afwijken. En dat doet Judith Quax ook. In haar series komt beweging veelvuldig voor. Zelfs bij de portretten. De beweging versterkt het beeld wel. Het geeft het meer dynamiek, ik voel me er veel meer bij betrokken. Het leeft meer, want in de echte wereld staan we ook niet stil. Waarmee ik niet wil zeggen dat voortaan alle foto's bewogen moeten zijn. Maar zoals Quax het doet, zo mag ik het graag zien.
Een fotocamera waarmee je geen foto kunt maken, dat is wel apart. De Scope van Bas Groenendal (even op het eerste vakje onderaan klikken) is dan ook bedoeld als instrument om de 'psychosociale ontwikkeling' te stimuleren van kinderen uit onder andere oorlogssituaties.
Ik heb me altijd verwonderd over de fotografen die in Birma aan het werk zijn. Het is wat je noemt niet echt een land waar fotojournalisten welkom zijn. En toch lukt het fotojournalisten om daar te werken en hun verhaal naar buiten te brengen. Een van die fotografen is Will Baxter van World Picture News. Bij The Digital Journalist beschrijft hij hoe hij in Birma zijn foto's maakte. De dag dat ook de Japanse fotojournalist werd doodgeschoten.
Je huis in brand is vreselijk. Alles verloren, ook de foto's. Dat zijn nogal eens dierbare herinneringen. En die kun je niet opnieuw maken. Hooguit de gezinsfoto. En die wordt nu gratis gemaakt door een groep fotografen in de regio van San Diego. Een nobel gebaar. "I know I can't bring back to them what they lost," she [Michelle Zuniga] said, "but I can help create new memories."
In een artikel bij PDN wordt de ondergang beschreven van een klein fotoagentschap met grote allures. Group M35, zoals het agentschap heette, had genoeg potentieel maar blijkbaar geen sterk management. Toch wel een horrorverhaal.
De fotojournalist die sinds begin oktober was vermist in Birma, is weer teruggevonden. Levend en wel, hij was gewoon aan het uitrusten. Hij heeft zich een paar dagen geleden weer gemeld bij EPA, waar hij voor werkt. Verwarrend is overigens dat bij het ene bericht de naam Saw Thura Soe wordt gebruikt en bij de ander Ko Thu Ya Soe.
Blijkbaar is het vak fotograaf voor bekende mensen toch wel interessant. Zowel de voormalige vriendin van prins William, Kate Middleton, als Harry Potter actrice Katie Leung hebben aangegeven een carrière in de fotografie te willen beginnen.
De 'troostmeisjes' Ellen van der Ploeg (Nederland, 84 jaar), Menen Medina-Castillo (Filippijnen, 78 jaar) en Won-Ok Gil (Zuid-Korea, 80 jaar) vragen op het Plein in Den Haag samen met Amnesty International erkenning van hun leed. In een petitie, die aangeboden wordt aan de Van Baalen van de VVD en andere parlementariërs, vragen de vrouwen dat regeringen en parlementen in Europa de volgende eisen overnemen:
- een volledige en publieke spijtbetuiging van de Japanse regering en het Japanse Parlement voor de gedwongen militaire prostitutie voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog;
- een volledige schadeloosstelling door Japan;
- een accurate weergave in de Japanse geschiedenisboekjes over de Japanse agressie en misdaden.
Voor de petitie wordt aangeboden vertelt mevrouw Van der Ploeg over haar ervaringen. Voormalig DoeMaar bandlid Ernst Jansz heeft een lied gemaakt over dit onderwerp. Na Den Haag gaan de drie vrouwen ook naar Brussel, Berlijn en Londen
Het gratis blad Metro had een fotowedstrijd uitgeschreven met als opdracht 'The Colours of My City'. Vandaag is bekend geworden dat de 42 jarige Lonneke Stulen de hoofdprijs heeft gewonnen: een freelance contract bij het dagblad. Stulen stuurde een foto in waarop twee vrouwen verveeld zitten te kijken op de kermis. Dat sprak de jury erg aan: "Het is een duidelijke winnaar, deze foto vertelt een verhaal. De twee vrouwen op de kermis zien er verveeld uit, verwend haast. Ze hebben blijkbaar uitgebreid ge shopt, misschien nog even aan de kermistouwtjes getrokken, maar lijken daar absoluut niet blij mee. Het is een mooi contrast: de verveling, terwijl de kermis juist leuk hoort te zijn."
Naast Stulen krijgen nog vier inzenders een Olympus E-510 en de vijf winnaars dingen mee naar een reis naar New York.
Het schijnt dat het dit jaar een eeuw geleden is dat we in kleur kunnen fotograferen. Althans door gewoon een opname te maken en niet drie foto's met een ander filter over elkaar heen te leggen. Bij de Frankfurter Allgemeine wijdt men een artikel aan de geschiedenis van de moderne kleurenfotografie. Altijd leuk om te lezen zoiets. Tegelijkertijd vragen onderzoekers zich af of een Amerikaanse minister nu wel of niet de de kleurenfotografie heeft uitgevonden.