Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Fotojournalist Hans Roest, die van het weekend een ongeluk heeft gehad bij de finish van een wielerwedstrijd, is er nog altijd ernstig aan toe. Ondertussen wordt gezocht naar manieren om dergelijke ongevallen te voorkomen. De streep was conform de KNWU norm vijftien meter na de finishlijn getrokken. Wieleromoeper Mels de Kievit, die de streep getrokken heeft, maakt zich zorgen om het aantal fotografen bij een wedstrijd. "Wat wij toch wel als een zorg ervaren is dat er steeds meer fotografen komen, van allerlei websites en zo. Misschien moeten we alleen de beroepsfotografen binnen de hekken laten," zegt hij in het AD. Volgens hem was de sprint onreglementair. Wielerfotograaf Rudie Ottens denkt dat een reactiefout van Roest de oorzaak is: "Deze man reageerde helaas niet goed. Als hij meteen naar rechts was gesprongen, was er niks gebeurd. Maar hij stapte nu eerst nog richting het midden van de weg en ging toen weer terug, met deze vervelende afloop."
De beste plek om een finishfoto te maken is doorgaans net achter de finish. Je kan de wielrenners dan mooi van voren fotograferen. Op tv zie je echter nog wel eens dat het bijna mis gaat, wielrenners moeten soms moeite doen om een fotograaf te ontwijken. En soms gaat het ook echt mis, zoals afgelopen weekend bij de Arno Wallaard Memorial in Meerkerk. Fotograaf Hans Roest stond achter de finishstreep foto's te maken toen wielrenner Cornelius van Oosten als winnaar binnen kwam. De snelheid is enorm en Van Oosten raakte Roest vol. De fotograaf viel daarbij achterover en gleed een paar meter naar achteren en raakt met zijn hoofd de stoeprand. Hij is in kritieke toestand naar het UMC overgebracht. Op het filmpje is de toedracht goed te zien. De fotografen staan aan de linkerkant van de straat, precies in de baan van de twee sprinters. De omroeper roept volgens mij 'links voorbij', wat uit het camerstandpunt gezien zou moeten kloppen. Maar voor de wielrenners is het net rechts. Als ze renners het commentaar al gehoord hebben, want ik kan me voorstellen dat je in de strijd niet alles hoort. Roest aarzelt even en gaat dan net de verkeerde kant op. Volgens de organisatie treffen fotograaf noch wielrenner blaam.
Vandaag zijn de twaalf fotojournalisten bekend gemaakt die mee mogen doen met de 15e Joop Swart Masterclass van de World Press Photo. De namen zijn: Peter van Agtmael (NL/USA), Martina Bacigalupo (Italië), Massimo Berruti (Italië), Andrew Biraj (Bangladesh), Michael Christopher Brown (USA), Agnes Dherbeys (Frankrijk), Iñaki Domingo (Spanje), Philipp Ebeling (Duitsland), Clemence de Limburg (België), David Magnusson (Zweden), Jehad Nga (Libië/USA) en James Pomerantz (UK/USA).
De deelnemers zijn gekozen uit 132 kandidaten op basis van hun portfolio. Van 8 tot en met 13 november zullen de fotojournalisten samenkomen in Foam, om hun opdracht te bespreken. Het thema dat ze dit jaar moeten fotograferen is Balance. Afgelopen editie van de World Press Photo vielen veel voormalige deelnemers aan de masterclass in de prijzen.
Afgelopen zaterdag hield Martin Parr zijn Sem Presser lezing. Die zou live uitgezonden worden, maar dat ging mis. Wie de lezing toch wil zien, kan vanaf maandag op de site van World Press Photo alsnog gaan kijken. De lezing blijft een week beschikbaar.
Parr vertelt op een leuke manier over zijn fotografie. Wie zich al wat in Parr heeft verdiept, zal vooral veel bekende foto's zien en bekende dingen horen. Maar er zijn zeker wel leuke uitspraken en stellingen te horen. Zoals hij eigenlijk uit principe niet in Frankrijk fotografeert. Daar is de privacywet zo rigide, dat als hij op straat wil fotograferen, hij gelijk overal release forms moet laten tekenen. De enige plek waar hij vrij kon fotograferen was een bruiloft, daar hadden op 2 mensen na de 200 gasten al van te voren getekend. Een belachelijke situatie, aldus Parr, die vindt dat fotografen vrij moeten kunnen werken. Ik zal niet teveel verklappen voor wie het nog wil zien. Het is de moeite zeker waard.
Voor mij is het altijd weer een hoogtepunt waar ik naar uit kijk, de World Press Photo Award Days. Winnende fotografen laten hun werk zien en dat is in de meeste gevallen van een hoog niveau. Logisch, want je wint niet zomaar bij de WPP. Al heb je natuurlijk ook gelukstreffers, zonder geluk geen fotografie. Meer dan ik me kan herinneren van andere jaren vertelden de fotografen over hun werk, in plaats van alleen maar te zeggen "Dit is mijn werk, ik hoop dat jullie het mooi vinden." Die verhalen zijn interessant. Ze geven inzicht in de werkwijze van de fotograaf en over de fotograaf. En je krijgt uitleg van wat je nu eigenlijk te zien krijgt. Een foto kan misschien meer zeggen dan duizend woorden, zonder context is een serie foto's al snel niet meer dan een verzameling beelden. Juist die context geeft een serie een extra lading. De serie Survivors die Lorena Ros liet zien, zou je niet kunnen snappen zonder de uitleg. En dankzij het verhaal hakte de serie er des te meer in. Zeker ook omdat Ros wist te vertellen dat door haar foto's een slachtoffer een betere band met haar moeder kreeg, de moeder durfde eindelijk te accepteren dat haar dochter misbruikt was. En je zou niet weten wat je nu aan diertjes zag bij de serie David Liittschwager. Diertjes die in een druppel water voorkomen en heel veel zeggen over ons milieu. Leuk ook om van Chris Detrick te horen dat de basketbalspeler niet serieus gewond is geraakt en dat hij pas later zag wat voor foto hij gemaakt had. En om te zien wat hij nog meer in zijn mars heeft. Ronduit hilarisch was Platon. Met veel flair vertelde hij hoe hij het portret van Poetin had gemaakt en van vele andere bekende mensen. Dat hij bijna de stekker van de 'rode knop' had losgetrokken, hoe Dustin Hofman bloemen stuurde naar de moeder van Platon en nog veel meer anecdotes. Wat er van waar is, zullen we niet echt te weten komen, dat mag de pret niet drukken. Menig stand-up comedian in Nederland kan een puntje zuigen aan de act van Platon. Het was ook maar goed dat er af en toe wat luchtigs was, want er passeren veel serieuze onderwerpen de revue in zo'n weekend.
Dat fotografen steeds multimedialer gaan werken, blijkt ook uit de diashows met geluid. Daar zat erg goed werk tussen. De hoogzwangere Lana ¦lezić vertelde in Forsaken opnieuw het indrukwekkende verhaal van de Afghaanse vrouwen. Wie het boek nog niet heeft, de Nederlandse titel is Verloochend. Aanschaffen! De simpele, maar aangrijpende woorden van een Afrikaanse asielzoeker in Israel uit de serie van Yonathan Weitzman staan mij nog steeds bij. Het geluid van mitrailleurschoten en kanonnen bij de serie van Balasz Gardi maakte de oorlogsbeelden bijzonder indrukwekkend. Nog meer respect voor de fotojournalisten die in oorlogssituaties werken. Iets wat steeds lastiger wordt. Mike Kamber hield, tijdens het tonen van indrukwekkende en vaak gruwelijke foto's, een vlammend betoog over oorlogsfotografie. Het is in zijn ogen schandalig dat er zo weinig over Irak in de media komt nu. Over dat betoog later meer.
En al duurde de diashow van Tomasz Gudzowaty wat erg lang (maar wel prachtige fotografie) en ben je na twee dagen in een donkere ruimte wel gaar, het is en blijft een genot om zulk werk te kunnen aanschouwen. En al die grote mannen en vrouwen te zien. Het is een weekend vol inspiratie, vol motivatie en met voor mij ook nog goede gesprekken.
Op 23 mei wordt een groot symposium gehouden over het auteursrecht voor fotografen. Er wordt aandacht geschonken aan de problemen en de praktische toepassingen in contracten. Na drie plenaire sessies met thema's over de praktische aspecten, de collectieve rechten en de toekomst van het auteursrecht volgen twee maal drie sessies over portretrecht, citaatrecht en het recht van derden. Daarnaast zijn er juristen die, na afspraak, individueel advies geven. De dag begint om 9:45 en duurt tot 17:00, waarna een borrel volgt.
Het lijkt mij een zeker aan te raden symposium. Voor iedereen die ook maar iets met het onderwerp te maken heeft.
Fotografen die lid zijn van de BFN, GKf, PANL, SVFN, NVF, of zijn aangesloten bij de Stichting DIPP of Stichting Burafo betalen 30 euro exclusief BTW, studenten 10 euro excl BTW. Voor alle andere geïnteresserden zijn de kosten 50 euro exclusief BTW. Tot 5 mei hebben leden van de eerder genoemde verenigingen en stichtingen voorrang op de inschrijving (via info@burafo.nl).
Het symposium wordt gehouden in Pakhuis De Zwijger aan de Piet Heinkade 179 in Amsterdam.
Foto's uit niet-Westerse landen worden vaak door Westerse fotojournalisten gemaakt. Dat geeft een gekleurd beeld. Er wordt gefotografeerd dat wat anders is dan in de vertrouwde omgeving en niet per se waar het werkelijk om gaat, zegt D.J. Clark bij de boekpresentatie van New Stories, het nieuwe boek van World Press Photo. Het draait bij New Stories juist om lokale fotojournalisten. Er worden tegenwoordig weliswaar veel lokale fotografen ingezet, maar ook zij fotograferen met een Westerse blik. Hun opdrachtgever is dikwijls de Westerse media immers. Om dat te doorbreken gaf World Press Photo in samenwerking met Oxfam Novib tien niet-Westerse journalisten een vrije opdracht: laat je inspireren door de Milleniumdoelstellingen en maak een reportage in je eigen land. Hoe de reportage er uit moest zien, wat het onderwerp moest zijn, dat was volledig aan de fotograaf. De enige Westerse hulp kwam van Adrian Evans, directeur van Panos Pictures. Hij heeft de fotojournalisten geholpen met selecteren. Het resultaat is een fraai fotoboek. Niet echt met verrassende fotografie, daarvoor is de beeldtaal te bekend voor. De taal van goede fotojournalistiek. Je kunt aan de foto's niet zien of ze nu wel of niet door Westerse fotografen zijn gemaakt. Maar de onderwerpskeuze wijkt wel af. De fotojournalisten zijn veel meer bekend met de situatie in hun land, dan de fotografen die een of meerdere weken langskomen. Ze zijn bekend met de grotere context. Adrian Evans schrijft in het voorwoord: "Outsider views on the developing world traditionally tend to veer between the pessimistic and the romantic, while never really engaging with the realities of how people live." Die realiteit komt meer naar voren in de tien verhalen in het boek. Ja, er is ook armoede, AIDS, gebrek aan onderwijs en vervuiling. Maar tussen al die zaken is er ook ruimte voor geluk, hoop en plezier. Leven met dalen en pieken.
De eerste editie van de Sony World Photography Awards is gewonnen door Vanessa Winship uit het Verenigd Koninkrijk. Zij mag zich fotograaf van het jaar noemen en krijgt daarbij 25.000 dollar. Winship heeft de prijs gewonnen met de portretreeks Sweet Nothing van Turkse schoolmeisjes. Bij de amateurs heeft Arup Gosh de hoofdprijs gewonnen met de foto van een kapper. Voor de titel amateur fotograaf van het jaar krijgt hij 5.000 dollar. Phil Stern kreeg de Legacy Award voor zijn bijdrage aan de fotowereld. De Nederlandse fotojournalist Robin Utrecht heeft de eerste prijs in de categorie Sport gewonnen voor zijn serie over het National Amputee Football Team van Sierra Leone.
In totaal stuurden fotografen uit 163 landen 49.000 foto's in.
Naast een webspecial heeft De Volkskrant ook een uitgebreid artikel over de World Press Photo in haar kunstbijlage van vandaag staan. Daarin schrijft Merlijn Schoonenboom over de ontwikkeling die gaande is bij de WPP. Er is volgens de auteur steeds meer leed op tv en internet te zien, waar de kiijker murw van wordt. De fotograaf moet op zoek naar een nieuwe beeldtaal. En die nieuwe taal is dit jaar bij WPP te zien, terwijl de onderwerpen niet echt veranderen: "De vorm is anders, maar de motieven zijn dat niet. De vroegere jurykeuze voor de gladde, esthetische fotografie kwam in feite voort uit hetzelfde verlangen naar aangrijpendheid." Niet alleen onscherpe foto's, ook op andere manieren is volgens Schoonenboom te zien dat er voor een andere manier van fotograferen wordt gekozen. De vernieuwing is goed, maar er schuilt ook een gevaar in: "Zoals de esthetici bij de World Press Photo van de jaren negentig paste, zo past 'onscherpte' bij nu. Als dat maar niet het nieuwe cliché wordt,"aldus Schoonenboom.
National Geographic heeft haar tweede Photography Grant toebedeeld aan Magnum fotograaf Jonas Bendiksen. De prijs bestaat uit $ 50.000 om een langdurig fotoproject uit te voeren. Bendiksen gaat de explosieve groei van de populatie in Chongqing, een plaats in West China, in beeld brengen. Vorig jaar won Eugene Richards de prijs, waarmee hij zijn project over de Irak veteranen en hun familie heeft gefinancierd.
Aankomend weekend wordt de World Press Photo uitgereikt aan Tim Hetherington voor zijn foto van de vermoeide soldaat. Traditioneel vindt in het weekend van de prijsuitreiking de Award Days plaats. Met lezingen van de winnende fotografen en een Sem Presser lezing. Die Sem Presser lezing wordt dit jaar gegeven door Martin Parr en zal live te zien zijn op internet.
Ter gelegenheid van de uitreiking van de WPP heeft De Volkskrant een webspecial gemaakt. Daarin zijn een drietal winnaars te horen, diverse portfolio's te zien en geeft Volkskrant fotograaf Guus Dubbelman zijn commentaar. Ik ben de site, in flash, nog aan het luisteren. Het laadt wat traag hier en ik hoor soms wel geluid, maar mis dan het beeld.
Al eerder heb ik het wel eens gehad dat het steeds lastiger lijkt te worden om op straat te fotograferen. En ook ik heb wel eens moeten uitleggen aan een agent waarom ik een foto maakte. Niet alleen in Nederland krijg ik geregeld commentaar, ook in Engeland heb ik wel eens de nodige discussies op straat moeten voeren. Nog niet met een agent overigens. Het blijkt volgens een artikel bij de BBC steeds meer gemeengoed te worden. En hoe groter de camera, des te verdachter je lijkt te zijn. Voortaan maar met mijn Nokia alles fotograferen.
In het 'proces' tegen fotojournalist Bilal Hussein zijn slechts twee getuigen gehoord. Toevallig twee militairen die betrokken waren bij de arrestatie van de fotograaf, twee jaar geleden. Dat vertelt de advocaat van Hussein tegen PDN Online. Advocaat Paul Gardephe denkt dat de foto van de opstandelingen en de Pullitzer prijs voor de Amerikanen een reden was om Hussein in de gaten te houden. Volgens de advocaat gaat het niet alleen om de persoon Hussein, vertelt hij tegen PDN: "He was part of a much larger issue, which is who is going to control the flow of information from the battlefield. … I think he was someone who got caught up in the debate, and it will be a continuing debate and struggle between the media and the military."
Het gebruik van een verkeerd portret in de film Fitna, komt Geert Wilders duur te staan. De politicus moet een schadevergoeding betalen van 3000 euro aan rapper Salah Edin. Wilders zag de rapper aan voor Mohammed B. en toonde de foto. Ondertussen is de film zo aangepast dat de juiste foto getoond wordt. Omdat met het tonen van het portret ook inbreuk is gemaakt op het auteursrecht, moet Wilders 5000 euro betalen aan de fotograaf, Ilja Meefout.
Het komt steeds vaker voor dat impressariaten en managers van artiesten zich gaan bemoeien met het beeld. Concertfotografie is daar een voorbeeld van, maar ook portretteren van artiesten en acteurs worden steeds moeilijker blijkt. GPD fotograaf Phil Nijhuis moest Bracha van Doesburgh fotograferen voor bij een, reeds door GPD gehouden, interview. Er was afgesproken, volgens chef Cultuur en Media, dat de foto's niet vooraf gekeurd zouden worden, maar dat de actrice even bij Phil op het toestel zou kijken. Een vertegenwoordiger van de filmmaatschappij ging akkoord met de foto's, maar toen het impressariaat de twaalf geselecteerde foto's zag, keurde ze er tien af. Voor de GPD een reden om het hele interview maar niet te plaatsen, wat voor het persbureau pleit. Chef Cultuur en Media van het GPD, Ans Bouwmans, ziet het als een trend, zegt ze in De Journalist: "Agentschappen komen steeds vaker aanzetten met een schriftelijke verklaring, waarin ze eisen de foto’s voorafgaand aan de publicatie te mogen goedkeuren. Dat gaat veel te ver." Volgens het impressariaat van Van Doesburgh gaat het "om het privé-gedeelte van onze cliënte en wij zijn er om dat te beschermen." Wordt vervolgd waarschijnlijk...
Voormalig nieuwslezeres Loretta Schrijver fotografeert ook, althans, ze heeft een foto gemaakt die nu gebruikt wordt voor een hoes van een album van Bart Bosch en Justine Pelmelay. Ze treedt niet echt in de voetsporen van Journaal presentatrice Sacha de Boer. Schrijver maakte de foto tijdens haar programma en heeft volgens Trouw het eindresultaat niet eens gezien. Zal er ook wel niet voor betaald zijn.
Al een paar jaar fotografeer ik de demonstraties voor de Cubaanse gevangenen, die op 18 maart 2003 zijn gearresteerd. Een van die gevangenen is de Cubaanse vakbondsleider Pedro Pablo Alvarez. Of was, want hij is onlangs vrijgelaten. Zijn naam heb ik de afgelopen jaren vaak gehoord bij het CNV, dat zich inzette voor de vrijlating. Toen ik hoorde dat hij naar Nederland kwam, wilde ik hem dan ook erg graag fotograferen. Het was een hele bijzondere ontmoeting vond ik. Een ontmoeting met een man van wie ik dacht dat ik die nooit zou ontmoeten. En dan zie ik ineens met eigen ogen dat hij vrij is. Dat maakt wel indruk, meer dan menig andere hotemetoot die ik wel eens voor mijn lens heb. Misschien ook wel door de rust die de man uitstraalt, maar waarvan je weet dat hij heel wat meegemaakt heeft.
De Cubaanse vakbondsleider Pedro Pablo Alvarez. Alvarez is op 18 maart 2003 gearresteerd voor zijn werk als vakbondsleider en kreeg een gevangenisstraf van 25 jaar. Zij verblijf in de gavngenis was alles behalve prettig. Hij heeft zijn cel moeten delen met diverse zware criminelen. In februari 2008 is hij echter plotseling vrijgelaten en verbannen naar Spanje. De Nederlandse vakbond CNV heeft zich altijd ingezet voor de vrijlating.
Het gaat nu dan echt gebeuren: fotojournalist Bilal Hussein wordt woensdag vrijgelaten. De Amerikanen zien geen reden meer om hem nog langer vast te houden: After the action by the Iraqi judicial committees, we reviewed the circumstances of Hussein’s detention and determined that he no longer presents an imperative threat to security, aldus het persbericht. Bilal Hussein is in 2006 gearresteerd en lang zonder enig opgaaf van reden vastgehouden. Pas eind vorig jaar is hij voor het eerst gehoord voor het Iraakse gerechtshof en op 11 maart dit jaar was de eerste zitting. Vorige week werd hem voor de eerste aanklacht amnesty verleend. Zijn vermeende bijdrage aan het terrorisme veroorzaakte geen slachtoffers. Eerder deze week kreeg de fotograaf ook amnesty voor de tweede aanklacht, participatie in kidnapping.
De Britse fotojournalist Richard Butler, die twee maanden geleden was gekidnapped, is door het Iraakse leger bevrijd. De militairen troffen de fotograaf in een huis in Basra met een zak over zijn kop. De vrijlating is volgens BBC eerder een toevalstreffer dan een gerichte poging: "The Iraqi forces launched the raid following an intelligence tip-off that was not about Mr Butler, but about a weapons cache in Basra, our correspondent said."
Hoewel een Iraakse jury eerder had verklaard dat AP fotograaf Bilal Hussein amnesty kan krijgen, zijn de Amerikanen voorlopig nog niet van plan hem vrij te laten. Volgens AFP zijn er twee aanklachten ingediend tegen Hussein. Voor eentje krijgt hij nu amnesty en de Amerikanen willen hem pas vrij laten als ook het onderzoek naar de tweede aanklacht is afgerond: "An amnesty panel has concluded that one of the charges is covered by amnesty; a separate panel considering the other charge has not yet announced its conclusion." En zelfs dan hebben de Amerikanen nog een mandaat waar ze iedereen die ze als een veiligheidsrisico beschouwen kunnen vasthouden.
Werkzaamheden aan de Zeeuwse lijn tussen Bergen op Zoom en Vlissingen. Het spoor wordt geheel vernieuwd en er is geen treinverkeer mogelijk tussen 22 maart en 22 april.
De winnares van de Canonprijs bij de Zilveren Camera, Ilvy Njiokiktjien, is in Budapest beroofd van haar foto's en apparatuur. Njiokiktjien was bezig met haar project Picture Your Life. Bij dat project zou zij van Johannesburg tot Utrecht gaan reizen en onderweg mensen met verschillende sociale achtergronden laten fotograferen en interviewen. Ze is van dat project nu een slordige 10.000 foto's kwijt, gemaakt in elf landen. Onderweg heeft ze geen backups naar Nederland gestuurd, alles zat in de bus waarmee ze reist.
Geld om het project opnieuw op te starten, heeft ze niet: "Ik heb de neiging het project over te doen. Maar helaas, al ons geld is op."
Eindelijk goed nieuws over fotojournalist Bilal Hussein. Na zo'n twee jaar vast te hebben gezeten is er nu zicht op een vrijlating. Een Iraakse juryrechtbank heeft verklaard dat de fotograaf van het AP onder de amnestieregeling valt en dat hij niet zal worden vervolgd wegens terroristische activiteiten. Hussein is in april 2006 door de Amerikanen gearresteerd omdat de fotograaf te innige banden met opstandelingen zou hebben. Een officiële aanklacht liet echter erg lang op zich wachten. Het is nog niet helemaal zeker of Hussein ook daadwerkelijk vrij komt. De Iraakse rechtbank heeft wel gezegd dat de fotograaf onmiddellijk vrij moet worden gelaten, tenzij er andere beschuldigingen zijn om hem gevangen te houden.
Wie op zoek is naar foto's uit de Tweede Wereldoorlog kan vanaf 24 april terecht bij een speciale beeldbank. De beeldbank bestaat uit de fotoarchieven van een vijftiental oorlogsmusea en herinneringscentra. In totaal staan er zo'n 175.000 foto's op de site. Het NIOD vraagt bezoekers van de site om aanvullingen. Zowel wat betreft teksten bij de foto's, als eigen fotomateriaal uit de oorlog. Scholieren mogen gratis de foto's gebruiken voor hun werkstukken. Ze worden dan in lage resolutie geleverd. Wie een hoge resolutie nodig heeft, moet 10 euro betalen.
Op de site van fotopersbureau Reuters vertelt fotojournalist Adrees Latif hoe hij de foto heeft gemaakt waarmee hij de Pulitzer prijs gewonnen heeft. Het gebeurde in een paar seconde, onder omstandigheden waar je beter niet te opzichtig de journalist moet uithangen: "Since I was at the same pagoda every day, dozens of people, including monks, asked me who I was and what I was doing. As the ruling military regime is notoriously secretive, my replies were guarded."
Werken als sportfotograaf lijkt leuk, maar valt in de praktijk vaak tegen. Door niet meewerkende clubs, of 'fans' die je het werk onmogelijk maken. Een aantal weken geleden stond in De Journalist hier ook een artikel over. Mede naar aanleiding van dat artikel wordt er een werkgroep opgericht die 'mediawaarde van tekst en beeld binnen de voetballerij in kaart zal brengen'. In de werkgroep zit ook een vijftal sportfotografen, die de werkplekken zullen vastleggen. Het doel is dat er betere afspraken komen.
Het fotogram van een blad, toepasselijk Leaf geheten en vermoedelijk de oudst bewaarde foto, wordt voorlopig niet geveild. Op verzoek van diverse fotomusea en onderzoeksinstellingen wordt eerst onderzoek gedaan naar de exacte datering van het fotogram. Oorspronkelijk ging men er vanuit dat de foto door Fox Talbot gemaakt was in 1839. Een specialist dicht de foto nu echter toe aan Thomas Wedgwood en dateert hem tussen 1790 en 1805.
De uitgever van Weekend, de hoofdredacteur en een fotograaf moeten samen een schadevergoeding betalen van 4000 euro aan Wouter Bos, zo heeft de rechter gister bekend gemaakt. Volgens de rechter is door publicatie van de foto van Wouter Bos met zijn kind inbreuk gepleegd op de privacy. De rechter vindt dat ook publieke figuren als Wouter Bos recht hebben op privacy en dat bovendien zijn vrouw, die ook op de foto stond, en zijn kinderen geen publieke figuren zijn. In dit geval woog het recht op vrije nieuwsgaring niet op tegen de privacy.