Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Artiesten, of beter het gezegd het management van artiesten, stelt steeds strengere eisen aan het fotograferen van de artiest. Niet zo lang geleden was er nog een akkefietje met Beyonce, waarbij Paul Bergen opriep tot een boycot. Afgelopen zaterdag, bij Rockin' Park, kwam het uiteindelijk tot een fotoboycot. Fotografen werd te kennen gegeven dat alle foto's die ze van Anouk maakten vooraf aan het management ter goedkeuring moesten worden gegeven. Het was de enige act waarbij dat moest. De fotografen, moe van de zoveelste ridicule eis, besloten tot een boycot. Bij de aanvang van het concert werd een groepsportret gemaakt en vervolgens verlieten de fotografen de fotopit. Ook ANP deed mee aan de actie, nadat volgens Danny van Schenkel de fotograaf even had overlegd. Een goed actie lijkt me, zeker omdat nu alle beroepsfotografen meededen. Zo maak je een duidelijkere vuist.
In Kenia zijn twee mannen aangehouden die ervan worden verdacht fotojournalist Trent Keegan te hebben vermoord. Naar een derde verdachte wordt nog gezocht. Keegan werd in een greppel dood aangetroffen. Zijn laptop en camera's waren gestolen, maar zijn portemonnee is niet meegenomen. De familie van de fotograaf gaat ondanks de arrestatie door met een eigen onderzoek naar de dood van Keegan. Zij zijn ervan overtuigd dat Keegan is vermoord omdat hij werkte aan het verhaal over het illegaal verdrijven van Masaai krijgers van hun grond door een safaribedrijf. Keegan stond bekend als een zeer bevlogen fotograaf die misstanden aan de kaak wilde stellen en daarvoor veel diepgaand onderzoek deed. Een fotojournalist pur sang.
Ooit werden foto's als erg betrouwbaar gezien. Op een foto werd niet gelogen, dacht men. Maar ook in het verre pre-digitale tijdperk zijn er voorbeelden te over van manipulatie. Voor- dan wel achteraf. En als de foto niet liegt, dan kan het bijschrift wel liegen. Neem het verhaal van de nog niet ontdekte indianenstam. Een fotograaf trof de indianen bij aan toen hij met een vliegtuig over het gebied vloog. Het blijkt dat de fotograaf, Carlos Meirelles , de stam al enkele jaren eerder had ontdekt. Sterker, de stam is in 1910 al ontdekt door anderen. En daar staat de foto dan prominent op de voorpagina van de krant. De foto liegt niet, de tekst wel.
Ik moet mijn excuses aanbieden aan iedereen die niets met ligfietsen heeft, wat vermoedelijk het gros van de bezoekers is hier. Het is een beetje ligfietsen wat de klok slaat afgelopen weekend. Dat krijg je nu eenmaal als ik een weekendje Cycle Vision ga doen. Nu fotografie toch vooral werk is, is ligfietsen mijn grootste hobby. En dan betekent Cycle Vision een weekend genieten. Kijken naar geile fietsen, proefrijden op hele fijne fietsjes, prachtige races zien, af en toe lekker schreeuwen naar de racers en vooral over wat anders praten dan fotografie. Hoewel ook veel gesprekken daarover zijn gegaan. En dan ook nog eens fotograferen. De grootste uitdaging is toch om weer wat anders te verzinnen, zeker in een velodrome zit je al gauw dezelfde plaatjes te maken. Maar ik kan me goed voorstellen dat er een hoop bezoekers hier denken, heb je hem weer met die ligfietsers. Tja, het is dan even zo. Sorry, maar het duurt weer een jaar voor er weer een Cycle Vision is. En misschien af en toe tussendoor nog een race of wat anders met ligfietsen ;) Ow ja, als je je afvraagt hoe hard het nu gaat, als je maar hard genoeg trapt behoorlijk hard.
Fotoagentschap Hollandse Hoogte (HH) is in het gelijk gesteld bij het kort geding dat tegen hun was aangespannen. Een vrouw eiste verwijdering van de foto waarop zij joggend achter een kinderwagen is afgebeeld. De vrouw kan geen aanspraak maken op het portretrecht omdat volgens de rechter het om een onschuldige foto gaat die niet in een diskwalificerende context is geplaatst, zo staat op Villamedia. Volgens de rechter is het recht op privacy niet zodanig geschonden dat het recht op openbaarmaking van de foto daarvoor moet wijken. Louis Zaal van HH is uiteraard blij met de uitspraak Het gaat voor hem ook om een principiële kwestie, zo zegt hij: "Als de rechter dit had toegewezen zouden bijvoorbeeld ook Marokkaanse hangjongeren zich op het portretrecht kunnen beroepen, wanneer ze in de openbare ruimte in beeld worden gebracht." Het lijkt me een terechte uitspraak. Had de rechter de vrouw gelijk gegeven, dan was het nog lastiger om op straat gemaakte foto's te kunnen verkopen.
Het argument van HH dat het niet om een portretfoto ging, omdat ze niet herkenbaar was op de thumbnails in de database, volgde de rechter niet. Bovendien stelde de rechter dat ook bij het tonen in een online database er sprake is van een publicatie. Iets waar ik me wel in kan vinden.
Er gaan alweer wat geruchten op internet over een nieuwe Nikon camera. Welnu, volgens een 'zeer betrouwbare bron' wordt het een Nikon D90 met unieke eigenschappen. Zoals uVR, waarmee je een beeldstabilisatie van maar liefst 10 stops kunt halen.
Je moet als fotograaf ervoor waken dat je indut vind ik. Als je niet oppast ga je jezelf alleen maar herhalen en wordt werken echt werk in plaats van iets leuks. Zo af en toe moet ik dus weer wat nieuws verzinnen en ik ben na ik begin van het jaar bij Strobist terecht ben gekomen, helemaal gefascineerd door het draadloos flitsen met de standaard flitsers. Zeker ook door het weblog van Bert Stephani, die de techniek goed beheerst, goed fotowerk maakt en daar aanstekelijk over kan vertellen. In mijn enthousiasme heb ik al PocketWizards aangeschaft, die ik pas vorige week voor het eerst gebruikt hebt. Er is nog een hoop te leren, dat ontdekte ik al gauw. Maar het is nu al leuk. Om mijn kennis wat versneld te laten groeien, heb ik ook gelijk de DVD box bij Strobist besteld en die heb ik van de week ontvangen. Het is even een investering, zeker omdat er toch aardig wat invoerrechten erbij bleken te komen, maar dan heb je ook wel wat. Ik heb een paar delen even doorgekeken en het stimuleert me nu al. Voor ik alles gezien heb, ben ik wel een paar uur verder. Mocht het hier lang stil zijn, dan is de kans groot dat ik voor de beeldbuis zit. Informatie opslurpen, te lang niet meer gedaan eigenlijk.
Heel af en toe doe ik het nog eens, een trouwerij fotograferen. Het is gewoon niet mijn kopje thee. Vooral al dat gedoe achteraf. Nee, ik laat het graag aan mijn collega's over. Dat de Britse fotograaf David Wadley aan zijn 2500e trouwerij toe is, fotograferen dan he, gaat mij helemaal boven mijn pet. Wadley heeft er in ieder geval nog steeds zin in: "Although I’ve been covering weddings for more than 30 years it is something I never get tired of and still love every minute."
Tijdens de gijzeling gisteren van de Almelose wethouder Kuiper is door de burgemeester van de gemeente een noodbevel afgekondigd die het maken van foto- en filmmateriaal verbiedt. Alleen bevoegde ambtenaren mochten nog opnames maken, in het bevel wordt geen uitzondering gemaakt voor fotojournalisten. Het verbod werd van kracht omdat het maken van opnames het beëindigen van de gijzeling zou kunnen bemoeilijken, de onderhandelingen hinder zouden kunnen ondervinden en vanwege de veiligheid van de personen. Het Almelo's Weekblad vraagt zich af of het bevel niet in strijd is met het recht op vrije nieuwsgaring. De gemeente heeft het de fotografen en cameramensen in ieder geval zo moeilijk mogelijk gemaakt, dat is ook duidelijk te zien aan de foto's en filmbeelden van gisteren. Het weekblad meldt dat mogelijk twee fotografen die voorbij de afzettingen kwamen om hun werk te doen zijn aangehouden. Het noodbevel is uiteraard ondertussen weer ingetrokken.
Voor het eerst wordt een expositie gewijd aan het werk van de van oorsprong Hongaarse fotografen Eva Besnyö en Ata Kandó samen. Beide fotografen verschillen, maar hebben ook veel raakvlakken. Zo zijn ze allebei getrouwd geweest met een Nederlandse man, Kandó met Ed van der Elsken en Besnyö met John Fernhout en later Wim Brusse, zijn ze allebei geboren in Boedapest en uiteindelijk in Nederland beland. Het lijkt me zeker een boeiende expositie, een tijdsbeeld van twee vrouwelijke fotografen die een duidelijke stempel hebben weten te drukken op de (Nederlandse) fotografie. De tentoonstelling is tot en met 30 augustus te zien in de HUP Gallery in Amsterdam.
Er zijn nogal wat uitspraken over fotografie gedaan. De een wat beter en/of bekender dan de ander. Toby Melville heeft een paar van die uitspraken verzameld.
Lang geleden vertelde mijn oom, die toen geregeld bruiloften fotografeerde, dat hij met de dominee altijd een afspraak maakte om na de zegening even net te doen alsof er een zegening plaats vond. De zegening zelf fotograferen was namelijk niet netjes. Net zoals het fotograferen van bidden is mij wel eens gezegd. En meestal doe ik dat dan ook niet als ik niet nadrukkelijk toestemming heb. Het is toch iets intiems. Toen ik de foto van Jean-Pierre Jans in de Volkskrant zag, die volgens het bijschrift bij Hollandse Hoogte al op 18 november 2007 is gemaakt, was ik dan ook een beetje verbaasd. Aan de andere kant, dacht ik dat het wel afgesproken zou zijn. Op het congres van afgelopen weekend heeft ChristenUnie de fotografen en cameramensen verzocht geen opnames te maken van de congresleden die aan het bidden zijn of de momenten van samenzang. Dat laatste zie ik wat minder, maar eerlijk gezegd ben ik ook niet zo erg ingevoerd in alle gebruiken van het geloof. Goos van der Veen van Hollandse Hoogte legde het verzoek naast zich neer en leverde de foto's alsnog aan het agentschap. De Christenunie wil het fotograferen van de, wat zij noemen, intieme momenten niet verbieden. Maar ze willen de aandacht bij het bidden houden, zo zegt een woordvoerder: "Dan moet je niet afgeleid worden en je continu moeten afvragen: trek ik nu wel het goede gezicht?" Het is wel een dilemma waar je ook als fotojournalist mee zit volgens mij. In hoeverre is het echt nieuwswaardig, wat wil je met die foto laten zien? Dat de leden van de Christenunie bidden tijdens hun congressen klinkt mij niet vreemd in de oren, ik zal het niet als iets bijzonders zien. Ik zie het soms ook bij het CNV, waar ik wel eens voor werk. En uiteraard ook bij de EO Jongerendag. Waarschijnlijk zou ik mede daarom het bidden tijdens het congres van de Christenunie niet vastleggen. ik begrijp hun verzoek ook wel een beetje. Aan de andere kant ben je daar wel als onafhankelijk fotojournalist die weergeeft wat er gebeurt. Al is het steeds maar weer weergeven van bidden natuurlijk ook wel eenzijdig. Logisch dat de partij graag andere beelden wil zien en een verzoek indient bij de fotografen. Dat Van der Veen toch fotografeert is zijn recht, het is immers niet meer dan een verzoek. Het is te hopen dat het verzoek niet omgezet wordt in een verbod en dat de fotojournalisten op hun plek ook gehoor geven aan het verzoek. Al hoeft het niet altijd.
Volgens persbureau AFP zijn bij ongeregeldheden in de Westelijke Jordaanoever twee fotojournalisten gewond geraakt. Daarbij is ook de camera van de AFP fotograaf beschadigd. Soldaten zouden stenen naar de demonstranten hebben gegooid en naast enkele demonstranten ook de fotografen geraakt hebben.
Fotograferen wordt steeds moeilijker gemaakt. Is het niet de privacy die ineens beschermd moet worden, dan is het wel een terreurdreiging die speelt. En dan zijn fotografen al snel verdacht. Dat merkte ik een tijd terug, maar ook Bruce Schneier valt het op. In een artikel in de Guardian vraagt hij zich af hoe gevaarlijk een fotograaf nu eigenlijk is. Veel terroristen blijken, in tegenstelling tot wat gesuggereerd wordt, niet vooraf hun doel te fotograferen. De suggestie dat fotografen dat wel doen, is volgens Scnheier wat hij noemt 'movie-plot threat'. Niet zelden een verspilling van tijd en geld: "If we teach everyone to be alert for photographers, and terrorists don't take photographs, we've wasted money and effort, and taught people to fear something they shouldn't." Ook al is de angst niet terecht, de rechten van de fotograaf worden al snel geschonden. Aan het einde van het artikel vind je dan ook links naar handige pdf's waar de rechten van de fotograaf opstaan. Zou mooi zijn, als ook zoiets niet in Nederland te vinden was.
Bij Reuters vertelt fotojournalist Goran Tomasevic over zijn werk in Afghanistan. Onlangs vielen zijn foto's van een Amerikaanse soldaat die bijna geraakt werd nog op. Voor Tomasevic geldt dat woorden slechts een uitleg zijn: "Words can only explain. With pictures I am trying to show the reality." Tomasevic beschrijft de arrestatie van een groep Taliban aanhangers. Een situatie waar ook Tomasevic niet helemaal veilig is, ook niet voor 'friendly fire': "a policeman fires off four or five rounds from his PKM by mistake, hitting the ground less than a metre from my feet. I just look at him. It was not the time to say anything." In de heet van de strijd sneuvelt zijn groothoek, zonder dat hij het eigenlijk in de gaten heeft: "more than half of them [the pictures] were unusable because my 24 mm lens was damaged when I dived for cover on the hilltop. I had been so busy I didn’t even notice the lens was broken." Geen bange jongen.
In navolging van de World Press Photo komt er een prijs voor homoseksuele fotografen, de World Pride Photo. Jelle Houtsma,PvdA raadslid in de Amsterdamse stadsdeelraad Centrum, is op dit moment bezig om de organisatie van de grond te krijgen. Het doel van de wedstrijd en de bijbehorende tentoonstelling in Amsterdam is het steunen van professionele 'gay-fotografen'.
Afgelopen weekend heeft Theo Maassen voor eigen rechter gespeeld en een fotograaf behoorlijk wat schade berokkend. Het is een absurd voorval. Tijdens een optreden van Theo Maassen op het Comedy Festival in Amsterdam mocht niet gefotografeerd worden. Fotojournalist Ilvy Njiokiktjien, die op dat moment fotografeerde voor de Spits, was echter niet op de hoogte. Toen Maassen Njiokiktjien zag fotograferen, pakte hij haar camera af en gooide de camera kapot. Njiokiktjien heeft gelijk aangifte gedaan bij de politie en eist vergoeding van haar camera en de gedefde inkomsten. De camera was de prijs die ze heeft gewonnen bij de Zilveren Camera dit jaar. Het is extra wrang dat de fotojournalist eerder dit jaar ook al beroofd is geweest van haar spullen. Ook al mocht Njiokiktjien niet fotograferen, je gaat niet de spullen mollen. Het is te belachelijk voor woorden. Dat is ook de mening van de hoofdredacteur van de Spits, Bart Brouwers: "De wijze waarop Theo Maassen daarop reageerde is buitenproportioneel, provocerend en onacceptabel. Hij heeft haar niet alleen grote financiële schade berokkend, maar met zijn actie tevens rechtstreeks de persvrijheid aangevallen. Een man met zijn ervaring zou beter moeten weten."