Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Jan-Joseph Stok is een betrokken fotojournalist. Dat zie je aan zijn foto's en het wordt bevestigd door het verslag van een debat in Tumult op De Nieuwe Reporter. Stok, winnaar van de Canonprijs 2005, vertelde daar hoe hij met rebellen optrok om het verhaal te kunnen maken. Ze bouwen een goede band op, maar dat staat volgens Stok de journalistiek niet in de weg. Het geeft hem juist de mogelijkheid om het verhaal te kunnen vertellen. Met de camera voert hij actie, Stok wil de wereld verbeteren. Iets wat hem met organiseren van debatten niet lukte, volgens het verslag. In het interview zegt Stok dat hij het waard vindt om zijn leven een maand op het spel te zetten om het verhaal te vertellen van vluchtelingen in Darfur. Volgens Stok zijn de media de stem van de mensen daar. En hoewel hij weet dat hij als journalist neutraal moet blijven, geeft hij toe dat hij het daar wel eens moeilijk mee heeft.
Afgelopen weekend is fotojournalist Bob Friedländer door medewerkers van de NS afdeling Service en Veiligheids belaagd toen hij een foto wilde maken van een collega van hun. De NS-er was vorige week donderdag door zes personen aangevallen en gewond geraakt. Toen hij na een gesprek, onder begeleiding van collega's naar buiten liep, maakte Friedländer foto's van hem. Drie NS-ers sprongen daarop op de fotograaf en vertelde hem dat hij niet zomaar de foto's kon maken. De fotograaf is er beduusd van: "Ze hadden me toch normaal kunnen vragen wat ik daar deed?" De woordvoerder van de NS keurt het gedrag niet goed, maar kan het wel enigszins begrijpen. Ze reageerden uit emotie.
In navolging van het ANP gaat ook fotoagentschap Hollandse Hoogte richtlijnen opstellen voor de fotografen. Hollandse Hoogte stelt de regels in overleg met ANP op en ze zullen sterk overeenkomen, meldt het NRC. In de code komt te staan dat je niet van te voren mag ingrijpen in een situatie die je fotografeert en niets mag veranderen aan het beeld achteraf. In het debat over beeldmanipulatie in de fotojournalistiek eerder deze maand, kwam naar voren dat nog maar weinig redacties een code hebben voor fotografen.
Google heeft nu ook Streetview voor een paar Nederlandse steden. Met Streetview kun je rondkijken alsof je op straat rondloopt. En je kunt veel zien, heel veel zien zelfs. In Amerika heeft Streetview al tot een paar rechtszaken geleid in verband met de privacy, in Engeland wilde men Streetview tegenhouden. Onlangs won Google er een tegen de famile Boring. Google neemt de privacy serieus zeggen ze en verwijderen beelden als er bezwaar tegen wordt gemaakt. Ondertussen worden in Nederland al een aantal ontdekkingen gedaan. Twitteraar PeterJaap ontdekte dat het blurren van gezichten niet perfect is, Beau van Erven Dorens zou zijn gespot. En Jaap Stronks vond een bevallige dame, gefotografeerd in haar huis. Schendt Google, zeker in het laatste geval, hier niet de privacy? Op straat mag je gewoon fotograferen, publiceren mag veel, maar hier heb ik mijn twijfels over.
Ieder jaar worden vlak voor de uitreiking van de World Press Photo de zogenaamde Award Days gehouden. De winnende fotografen laten hier hun series zien. Hoewel je een paar dagen opgesloten bent in een donker hol, altijd de moeite waard om heen te gaan. Onderdeel van de Award Days is de Sem Presser lezing. Dit jaar wordt die verzorgd door Nan Goldin. De lezing is naderhand ook te zien via internet. De Award Days vinden dit jaar plaats op 2 en 3 mei in Felix Meritus.
De Britse Leonie Purchas (1978) is de winnares van de KLM Paul Huf Award 2009. De internationale prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een fotografietalent onder de 35 jaar. In totaal 81 fotografen waren genomineerd. De jury heeft gezocht naar zowel inhoudelijke als visuele vernieuwingskracht, zegt ze in het persbericht. Daar staat ook in vermeld dat de jury erg tevreden was over de kwaliteit van de inzendingen. Over de winnares zegt het juryrapport: "De fotografie van Purchas is zowel visueel als emotioneel aangrijpend. Haar werk, dat zich richt op het leven van haar directe familie, laat de beperkte en complexe omgeving van hun gezin zien. De gecompliceerde situaties die zij in haar beelden vastlegt worden gekenmerkt door een poëtische ondertoon." Leonie Purchas wint € 20.000, een artist-in-residence in Amsterdam en een tentoonstelling in Foam in september 2009.
Vanaf 1 mei wordt Annelies Kuiper (1974) intendant voor de documentaire fotografie. In die taak zal zij de documentaire fotografie een impuls moeten geven. Haar werkzaamheden volgen uit een concept programmadocument dat onder meer documentair fotograaf Rob Hornstra en Frits Gierstberg van het Nederlands Fotomuseum hebben opgesteld. Als speerpunten staan in het document onder meer het instellen van een jaarlijkse prijs voor de documentaire fotografie, het samenbrengen van fotografen en opdrachtgevers en het stimuleren van vernieuwing en experimenten. Tijdens Fotofestival Naarden wordt het programma gepresenteerd.
Annelies Kuiper is geen onbekende, zij heeft als fotoredactrice van NRC.Next de krant een duidelijk gezicht gegeven. Daarvoor was zij beeldredactrice bij Volkskrant Magazine. De aanstelling als intendant is voor twee jaar.
De Amerikaanse National Press Photographers Association (NPPA) heeft het voor elkaar gekregen dat de richtlijnen voor het fotograferen op het terrein van Amtrak (spoorwegen) zijn verbeterd. Fotojournalisten werden geregeld lastig geval door personeel en politie van Amtrak. De nieuwe richtlijnen geven duidelijk aan dat fotograferen is toegestaan: "It is the policy of Amtrak that the taking of photographs and/or videos is permitted within public access areas on Amtrak property." In de richtlijnen staat per tak van fotografie duidelijk omschreven wat de randvoorwaarden staan. Verder staat in de richtlijnen voor de politie expliciet vermeld dat ze onder geen beding foto's mogen wissen of vernielen, of iemand vragen dat te doen. De NPPA zag al haar eisen ingewilligd.
Reuters fotojournalist Larry Downing vliegt geregeld met de president van de Verenigde Staten (ook weel aangeduid als POTUS) mee. Uiteraard in de Air Force One. Een vliegtuig met de nodige mysterie. Downing geeft ons een kijkje in het vliegtuig. Een interessant verhaal over niet alledaags werk.
Al eerder had ik een link naar een filmpje over hoe de Britse politie de (foto)journalisten in de gaten houdt. De Guardian heeft nu een film waarin de beelden te zien zijn die de politie ook echt opneemt, met commentaar van de agenten. De films worden enkele jaren bewaard en de politie heeft een opmerkelijke interesse in de journalisten. En niet omdat ze zo graag mogen, zo zegt een agent op een gegeven moment als hij de filmploeg van ITV in beeld heeft: "I trust them less than the protesters."
Update: nog tweefilmpjes gevonden van dezelfde protestactie, nu van de kant van de journalisten gezien.
Bij digitale camera's gaat het om steeds meer pixels. Nou ja, ging het, als het aan Olympus ligt. Het bericht dat Olympus twaalf miljoen pixels meer dan genoeg vindt is blijkbaar groot nieuws. Ik geef Olympus overigens op zich wel gelijk. Als de objectieven het niet meer aankunnen, hebben meer pixels ook geen zin. Tegelijk vraag ik me af of Olympus twaalf megapixels echt genoeg vindt, of dat er andere redenen zijn.
Bekijk je het portfolio van Bruce Haley, dan sta je versteld van wat er allemaal is gebeurd in de wereld. En dat iemand dat allemaal heeft gezien en ook nog eens vastgelegd. Mensen met een zwakke maag kunnen beter oppassen, of alleen vlug the thumbnails kijken. Zeker de serie over een executie (met een mes) in Burma is bijzonder heftig. En dan heeft niet eens het ergste gefotografeerd zegt hij in een beschrijving. Haley is alles behalve bang uitgevallen en weet wat oorlogsfotografie is. Hij heeft voor de aankomende fotografen die in oorlogsgebieden willen werken een tao van de oorlogsfotografie opgesteld, al vindt hij het zelf ook wel wat verouderd. Met het nodige cynisme en zwartgallige humor, die je blijkbaar nodig hebt (regel 64 b). Regel 22 luidt "Dead photographers don't take any more good pictures, and your agent and relatives will be the only ones to profit from the sudden interest in your old stuff"
Wat kan er allemaal met Photoshop, wat mag wel en wat mag niet en hoe controleer je dat het niet gebeurt? Is het sowieso te stoppen? Dat zijn de vragen die het panel vanavond mag beantwoorden tijdens het tweede Nieuwspoort fotografiedebat. "Het jaarlijks terugkerende debatavond," zoals voorzitter Max van Weezel (Vrij Nederland) mooi omschrijft. In het panel zitten Martijn Beekman (freelance fotograaf voor onder andere De Volkskrant), Annelies Kuiper (beeldredactie NRC.Next en jurylid Zilveren Camera), Edie Peters (hoofdredacteur PhotoQ en P/f) en Eduard de Kam (Nederlands Instituut voor Digitale Fotografie). Eduard de Kam mag de spits afbijten met een serie gemanipuleerde foto's. Een bekend rijtje beelden komt voorbij. De boodschap is duidelijk, van een mooie vrouw kunnen we een monster maken, zoals Eduard lekker stellig kan zeggen.
Voordat Eduard echt van wal steekt, wil hij eerst een paar grenzen aangeven. Alles wat voor de opname gebeurt, zoals de keuze voor een objectief, is volgens hem geen beeldmanipulatie. Sommige dingen die vroeger nodig waren, zoals het inkleuren van foto's omdat er simpelweg geen kleurenfoto's waren, was toen geen manipulatie. Nu schaart Eduard het onder de spielerei van de fotograaf. De serie waarmee Pep Bonet de tweede prijs gewonnen heeft bij de World Press Photo noemt hij doorgeslagen esthetiek. Dat de serie van Martin Roemers bij de Zilveren Camera niet uit de wedstrijd is gehaald, is dan ook geen keuze van Eduard. De jury had echter geen problemen met het wegdrukken van de achtergrond. Terwijl Eduard duidelijk maakt dat het wegwerken helemaal niet had gehoeven:"het is een soort amateurisme, je kunt immers ook gewoon een zwarte doek achter de mensen hangen. Dan hoef je niets weg te drukken." Je kunt in de fotojournalistiek niet streng genoeg zijn. Laat je manipulatie toe, dan hol je het vak uit, is de stelling van Eduard. "Over een jaar of vijftig hebben de foto's van nu dan geen historische waarde meer." Die waarde hebben de foto's van vijftig jaar geleden ook al niet meer, volgens Edie Peters. De voorzitter vraagt of het geen ouderwets standpunt van Eduard is, waarop hij antwoordt "ik hoop het." Voor duidelijke standpunten kun je wel op Eduard vertrouwen. Dat is ook goed voor het debat. Want zodra hij stelt dat een gemanipuleerde foto geen foto maar een illustratie is, breekt het debat echt los.
Het moet niet gekker worden in Engeland. Een man is daar aangehouden op verdenking van terroristische activiteiten door het fotograferen van een rioolput. Het is alleen jammer dat hij helemaal niet fotografeerde.
Volgens een persbericht heeft voor de firma Franke & Heidecke GmbH uitstel van betaling aangevraagd. Daarmee scheert het roemruchte merk Rollei wederom langs de rand van de afgrond. Vorig jaar werd het bedrijf nog overgenomen door een investeerder. De firma slaagde er niet in om op tijd de fouten van het verleden te herstellen. Mocht Franke & Heidecke failliet raken, dan is weer een beroemd merk van het toneel verdwenen. Vooral de twee-oog spiegelreflecamera's, een geweldig concept overigens, bracht Rollei wereldfaam.
Naar aanleiding van de expositie in Huis Marseille, besteedt NOVA vanavond aandacht aan de daguerreotypieën. De allereerste foto in Nederland is volgens dat principe gemaakt van Johannes Enschedé III, inderdaad die van de drukkerij. Taco Anema, die eveneens in Huis Marseille exposeert, fotografeert de nazaten van Enschedé opnieuw en komt ook in NOVA aan het woord. Beide onderwerpen komen overigens ook aan bod in het recente nummer van P/f.
Bij het ANP wordt binnenkort een voorschrift voor de fotografen opgesteld die een duidelijke richtlijn geeft over ensceneren van foto's, zo meldt De Nieuwe Reporter. In het kort komt het er op neer dat ensceneren bij nieuwsfoto's niet langer toegestaan is. "Tijdens een storm een voorbijganger vragen om even tegen de wind in te hangen, is dan ook uit den boze," zo zegt Leo Blom, nieuwsmanager bij ANP Photo, tegen De Nieuwe Reporter. Wat betreft Blom gaat het verbod ook op voor speciale persmomenten. Dus ook het opspelden van een lintje mag wat betreft Blom niet meer in scene gezet worden. Bij portretten gelden andere regels, die zijn immers altijd in scene gezet. Over een aantal weken houdt het ANP een bijeenkomst over de nieuwe voorschrift. Ik denk dat een aantal fotografen van het ANP zullen moeten wennen.
Het is mijns inziens goed dat er nu richtlijnen op papier komen, dan weet je als fotograaf waar je je aan moet houden. De vraag is natuurlijk of de fotografen zich er echt aan gaan houden en hoe het ANP denkt te weten of een foto wel of niet geënsceneerd is. Er zal zeker een grijs gebied zijn, waarbij je de fotograaf op zijn woord moet geloven, dat erkent ook de chef vormgeving van De Gelderlander. Het initiatief is in ieder geval lovenswaardig. Het maakt de fotojournalistiek weer wat meer geloofwaardig, toch een basiseigenschap voor nieuwsfoto's lijkt me. Ik ben benieuwd of ik het beleid ga terug zien in de foto's van het ANP.
De donkere kamer, het lijkt iets van vervlogen tijden. De kamer waar het rook naar fixeer, ontwikkelaar en andere geurtjes. Waar je geconcentreerd bij weinig licht naar een straaltje licht aan het kijken was. Letterlijk met je handen aan het wapperen boven het papier. Een kamer waarin een magisch proces afspeelde. Langzaam maar zeker verdwijnt die kamer steeds meer. Richard Nicholson legde de laatste professionele doka's vast, waarvan er ondertussen alweer enkele zijn opgedoekt. Het is een mooie kijk in een bijzondere wereld. Tussen allerlei papieren, afdrukken en meer troep staat de vergroter. Te wachten tot er weer een negatief in wordt gezet en een papier belicht mag worden.