Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Aankomend weekend begint fotofestival Noorderlicht. Het is voor mij weer een hele goede reden om naar Groningen te gaan. Het programma ziet er goed uit, met zoals altijd veel aandacht voor documentaire fotografie. Misschien dat ik daarom ook veel liever naar het Groningse fotofestival ga, dan naar Naarden. Maar Noorderlicht zit doorgaans ook beter in elkaar, zeker de laatste edities laat het Naarden ver achter zich. Dit jaar wil ik twee keer naar Groningen gaan, op zondag 6 september en op zaterdag 12 september. Dan zijn er ook interessante lezingen waar ik een paar van wil bijwonen. Nu kan ik in mijn eentje foto's kijken en luisteren naar de praatjes, maar het is veel leuker om met iemand anders door de stad te lopen en dan te praten over wat we zien. Ik zoek dus geïnteresseerden die een van de twee dagen met me mee wil gaan. Wie heeft er zin?
Het nieuwsagentschap Assiocated Press (AP) is opnieuw in opspraak in Nederland. En dit keer zijn zij de eisende partij, nadat ze eerder verwikkeld waren in een rechtszaak met de Oranjes. Volgens een persbericht van het Groningse fotofestival Noorderlicht heeft AP de organisatie gedwongen om een tekst uit de catalogus te verwijderen. Zou dat niet gebeuren, dan zou AP hun foto's van de expositie terugtrekken. Het gaat hier om de expositie Point of No Return, waarbij gastcurator Stuart Franklin foto's heeft uitgezocht die door lokale Palestijnse fotografen zijn gemaakt tijdens de Israëlische aanvallen eind 2008. De Palestijnse fotografen waren de enigen die daar konden werken, buitenlandse journalisten werden geweerd. In de catalogus schreef Franklin een betoog waarin hij zegt dat beide partijen, de Israëliërs en de Palestijnen, misdaden hebben gepleegd, maar dat de oorlog begonnen is door Israël. Noorderlicht had hier geen problemen mee, omdat dit oordeel bevestigd wordt door rapporten van de Verenigde Naties en Amnesty International. AP wil desondanks niet dat de tekst met de foto's geassocieerd worden. Het persbureau stelt dat zij alleen informatie verstrekken en geen opinies en door de tekst van Franklin krijgen de foto's een politieke lading volgens hun. Het compromis, een disclaimer of een eigen tekst erbij, wilde AP niet geven volgens het persbericht. Noorderlicht stelt dat AP "is expressly interfering with the content of the political discourse, and thereby is acting in conflict with its
own guidelines"
Besloten is om in de catalogus statements op te nemen, waarbij Franklin schrijft: "So I will say nothing and let the pictures talk. The pictures must speak and one day, we must hope, their stories will be told." In een reactie bij PhotoQ laat Paul Colford, Director of Media Relations The Associated Press, weten dat de afspraak was dat de foto's voor zichzelf zouden spreken en zeker niet gebruikt zouden worden om een politiek standpunt te onderschrijven. En dat is wat volgens hem nu wel zou gebeuren. Ook zegt Colford dat er geen sprake was van een verhitte discussie, maar dat Franklin vrijwillig aanbood om zijn teksten terug te trekken.
De uitspraak van de rechter over de zaak Oranjes versus Assiocated Press heeft wat stof doen opwaaien. En terecht, want het is nogal een bijzondere uitspraak. In hoeverre is het nieuws dat prins Willem-Alexander en zijn gezin op skivakantie gaat in Argentinië tijdens de zomer? Volgens de rechter was het niet echt nieuwswaardig, volgens anderen weer wel. Egbert Dommering zegt in het NRC dat juist het feit dat de koninklijke familie in de zomer op wintersport gaat een nieuwsfeit is: "Het is nu eenmaal geen ‘gewone’ familie en aan een wintersportvakantie in Argentinië zitten allerlei aspecten, zoals de veiligheid, die het verschil kunnen uitmaken." Volgens Dommering is de mediacode zelfs overbodig, omdat het Nederlandse en Europese wetgeving op het gebied van privacy daar al voldoende bescherming biedt. Spits-hoofdredacteur Bart Brouwers is het daar mee eens, zo betoogt hij op True/Slant. Brouwers stelt: "the more insignificant the event, the more it helps the debate on the value of the monarchy." Juist van de kleine dingen als een vakantie zijn dus waardevol als nieuwsfeit. Uiteraard zijn er grenzen, maar die moet de rechtbank bepalen en niet de RVD met een mediacode. Maar de kroonprins moet accepteren dat er nadelen aan zijn functie kleven: "If he wants to be king and likes his children to be his possible heirs, then he should accept some of the disadvantages of this ambition. If not, he can always resign."
Bij het artikel plaatst Brouwers een foto van de prins die bij de finale van het Europees kampioenschap hockey is, gemaakt met een mobiele telefoon. De aanwezige fotojournalisten kregen van de Koninklijke Nederlandse Hockeybond via een brief te horen dat "het bezoek van de koninklijke familie aan het EK hockey was aangemeld als privébezoek," zo meldt De Telegraaf. Oftewel, houd er rekening mee dat de RVD moeilijk kan gaan doen. Of zou de dienst dit wel als nieuwsfeit zien? Op de vraag van de woordvoerder van de hockeybond of de media de foto's wel gaan plaatsen, beantwoordt de Telegraaf in ieder geval met het plaatsen van de foto's. Media die het niet durven, doen aan een zelfcensuur die het niet verdient.
De 35-jarige fotojournaliste Justyna Mielnikiewicz heeft de Canon AFJ Female Photojournalist Award 2009 gewonnen voor haar project 'Shared Sorrow, Divided Lines'. Met het project legt ze het conflict vast in de Kaukasus. Zelf woont de van gemengde Poolse en Georgische afkomstige fotografie in Tbilisi. Dit jaar won ze de tweede prijs bij de World Press Photo in de categorie Mensen in het nieuws: series. Volgens jurylid Catherine Lalanne is het werk van Mielnikiewicz opvallend omdat zij als een van de weinige fotojournalisten het conflict in de Kaukasus op zo'n persoonlijke wijze weet weer te geven: "Justyna always takes photos of life, and life has more power than the violence of weapons."
Als prijs krijgt ze € 8000 om het project voort te zetten. Het is de negende keer dat de prijs wordt toegekend. Doel van de Female Journalist Award is om vrouwelijke fotojournalisten te helpen om een project uit te voeren. Eerder wonnen onder meer Sophia Evans, Ami Vitale en Kristen Ashburn de prijs. Mielnikiewicz zal op 5 september tijdens Visa pour l'Image de prijs in ontvangst nemen.
Het kort geding dat de landsadvocaat had aangespannen tegen het persbureau AP is gewonnen door de Oranjes. De rechtbank oordeelde dat de vier foto's van de Koninklijke familie in Argentinië niet langer mag publiceren of verkopen. De landsadvocaat had namens de Oranjes de rechtspraak aangespannen omdat het persbureau zich niet hield aan de mediacode. De kroonprins vindt dat de foto's erg belastend zijn voor zijn gezin, als kind had hij last van de fotografen en dat wil hij zijn kinderen besparen. Volgens het NRC vond het persbureau de eisen buitenproportioneel en gaf het echtpaar impliciet toestemming omdat ze op het moment van het fotograferen geen bezwaar maakte.
Niet alleen houdt het Nederlands Fotomuseum een lezingendag en debat over de hedendaagse oorlogsfotografie, er wordt ook een workshop gehouden over de geschiedenis van de fotojournalistiek. In twee uur tijd maak je kennis met de geschiedenis aan de hand van voorbeelden. Uiteraard komt Robert Capa aan bod, net zoals Henri Cartier Bresson. Maar daarnaast ook hedendaagse documentaire fotografen als Ad van Denderen en Martin Parr. De workshop wordt op 24 oktober 2009 gehouden, dat is een dag voor de lezingendag, om 14:00. Deelname kost 15 euro exclusief de toegang tot het museum. Met de workshop en de lezingendag/debat biedt het museum een interessant weekend voor wie in de fotojournalistiek geïnteresseerd is lijkt me. Op 18 oktober is er bovendien nog een lezing over de echtheid van Capa's beroemde foto van de vallende soldaat.
Jaren geleden was er een reclame van een verzekering met als openingszin: "Als verzekeringsadviseur kom ik graag bij de mensen thuis." Nu ben ik geen verzekeringsadviseur (god behoede mij), maar het slaat toch wel goed op mijn vak. Een van de aangename aspecten van mijn beroep als fotograaf/fotojournalist is dat ik het hele land doorreis. En dan kom je op vaak ongewone plekken. Gisteren was ook weer zo'n dag. Ik bedoel, bij een dagje uit denk je niet aan gezellig door het Botlekgebied fietsen. Maar het is wel boeiend om daar eens door heen te komen. De industrie, de vreemde geuren, je beseft dat niet alles wat de mens doet even fraai is. Maar zonder kunnen we ook niet meer. Een heel apart stuk Nederland. Niet het mooiste, ook fotografisch niet, maar wel fascinerend. En dan 's avonds vaar ik in een ballon over Breda (waarover later meer). Een enorme tegenstelling. Rust, mooi uitzicht, een hele andere ervaring. Mooi om al die stukken Nederland te mogen ontdekken en dat ook nog eens als werk. En er is nog veel meer te ontdekken in Nederland. Ben benieuwd welke delen ik binnenkort mag bezoeken.
Op 25 oktober 2009 wordt in het Nederlands fotomuseum een lezingendag en debat gehouden over de hedendaagse oorlogsfotografie. Dit heeft ongetwijfeld te maken met de dan lopende tentoonstelling This Is War! met foto's van Robert Capa en Gerda Taro. Aan de dag werken onder andere de Nederlandse fotojournalisten Teun Voeten, Jerry Lampen, Robert Knoth en via Skype Geert van Kesteren mee. Het programma begint om 13:00 en eindigt om 16:00. De kosten bedragen €10,00 exclusief de toegang tot het museum.
Eerder dit jaar kondigde twee Franse nieuwsstations de France 24-RFI Web Documentary Award aan. Een prijs die nieuwe vormen van presentaties en het gebruik van nieuwe media moet stimuleren. Onlangs zijn de nominaties bekend geworden. Opvallend genoeg veel Franse kanshebbers, of is dat juist niet zo opvallend? Hoe dan ook, het zijn op zich sterke series. Allemaal brengen ze achtergrondnieuws op een nieuwe manier. En het wordt ook duidelijk waar de problemen ontstaan bij dit soort uitingen. Waar je bij een foto een bijschrift makkelijk kan vertalen, is dat met multimedia een stuk lastiger. Je ontkomt haast niet aan ondertiteling of een voice-over wil je de documentaire wereldwijd kunnen laten zien. De Franse series ontberen een Engelse variant, wat het voor mij bijvoorbeeld al heel lastig maakt om te snappen waar het over gaat. Al kan ik uit de beelden wel het nodige afleiden, de nuances en achtergronden mis ik. Had ik toch wat beter op moeten letten met Franse les.
Wat de genomineerde series wat mij betreft ook laten zien, is dat multimedia echt de toekomst is van de fotojournalistiek. De geprinte media is zo goed als voorbij voor reportages. En gewoon alleen foto's op internet zetten werkt ook niet. Een combinatie van geluid en, al dan niet bewegend, beeld werkt daarentegen vaak goed. Het zal ook betekenen dat je eerder zult samenwerken. Het is slechts weinigen gegeven om alles te kunnen. Is fotojournalistiek dood, zoals de trailer bij Visa pour l'Image laat zien en onlangs nog gezegd werd in een aantal media? Misschien de traditionele puur op print gerichte fotojournalistiek wel. Maar net als Annelies Kuiper min of meer zegt op Dutch-Doc denk ik: de fotojournalistiek is dood, leve de fotojournalistiek!
Het is eens wat anders dan het alfabet dat een bruidspaar zo vaak te horen krijgt. Het principe is min of meer hetzelfde. De A is van.... Fotojournalist Morten Svenningsen maakte een alfabet over fotojournalistiek. Met Kodachrome, digitale fotografie, Jacob Riis en Flickr, maar zonder Capa.
Fotojournalist Jeroen Swolfs is bezig met een wereldreis waarbij hij in 194 hoofdsteden het straatleven wil vastleggen. Volgens de fotograaf is het hoog tijd "voor een project waarin de wereld wordt gezien als één wereld met één mensheid," zo meldt het persbericht. Na een pilot, waarbij hij ondermeer problemen heeft gehad met Hezbollah en een blindedarmontsteking, is hij vorige maand vertrokken naar Azië en Oceanië. Vanaf september gaat hij aan het werk in Noord-Korea, Myanmar, Irak en Afghanistan. Niet de meest makkelijke plekken voor een fotojournalist. Uiteindelijk moeten na 65 maanden alle hoofdsteden zijn vastgelegd voor zijn project Streets of the World. Slaagt Swolfs, dan is hij volgens het persbericht de eerste persoon die alle hoofdsteden heeft bezocht.
Laatst heb ik voor Zoom een artikel geschreven over naaktfotografie. Daarin zeg ik dat je niet zomaar buiten op straat een naaktmodel kunt fotograferen. De Amerikaanse fotograaf Zach Hyman trekt zich daar weinig van aan in ieder geval. Aan dertig seconde heeft hij genoeg om met een model in een gewone metro wat naaktfoto's te maken.
CNV Dienstenbond biedt minister Plasterk de uitkomsten van een enquête aan die is gehouden onder omroepfreelancers. Volgens de vakbond is de arbeidssituatie van de geluids- en cameramensen ronduit slecht. De betalingen aan freelancers lopen achter bij de inflatie, waardoor de beroepsgroep er in koopkracht achteruit gaat. De maatregelen die toenmalig staatssecretaris Medy van der Laan had genomen om de situatie te verbeteren hebben volgens de vakbond niet geholpen. Vandaar dat een groep freelancers gewapend met camera en microfoon naar minister Plasterk ging om de noodklok te luiden.
Een kumpulan is het Indische woord voor samenkomst. Veel oudere indo's gaan naar kumpulans om herinneringen op te halen en gewoon samen te zijn. In het Tilburgse zorgcentrum Zonnehof worden al 20 jaar kumpulans gehouden, dit jaar konden ritjes op de motor of in een TukTuk worden gemaakt. Ook de vereniging van derde generatie indo's, Darah Ketiga was van de partij.
Meer foto's volgen later.
Fotomanipulatie is van alle tijden. Soms lijken foto's gemanipuleerd maar zijn ze het niet. En soms lijken ze net echt, maar zijn ze juist weer niet echt. Lastige materie. Want sommige van manipulatie beschuldigde foto's, zijn weer echt. Zoals de beroemde foto van de Amerikaanse soldaten die de vlag hijsen bij Iwo Jima. De beschuldiging dat het een in scene gezette foto is, blijkt te berusten op een misverstand, zo staat in de New York Times. Een leuk artikel, met bekende voorbeelden van manipulatie. Of toch niet gemanipuleerd?
Als fotojournalist word je geacht de waarheid weer te geven. Maar hoe doe je dat? Welke keuzes maak je? Bij Reuters vragen ze hardop af welke keuzes jij zou maken als je de stokslagen van de Maleise vrouw Kartika Sari Dewi Shukarno zou moeten fotograferen. En waarom je de keuzes maakt. Best wel lastig eigenlijk, wel goed om er eens over na te denken.
Fotograaf Guus de Jong is het zat dat zijn foto's overal en nergens te zien zijn, zonder dat er toestemming voor gevraagd is, of betaald. En dus schakelde hij iemand in die het misbruik opspoorde. In totaal 450 keer is inbreuk gemaakt op zijn auteursrecht, zegt De Jong tegen het AD. Onder hen twee zonen van twee oud-ADO voetballers. En zij zijn niet blij met hoe het is aangepakt. Ze geven toe dat de fotograaf in zijn recht staat, maar de manier waarop de fotograaf de zaak aanpakt zint hun niet. Ruud Mansveld moet de fotograaf 14.000 euro betalen, Lex Schoenmaker jr. 2650 euro. Volgens de site-eigenaren wil de fotograaf geen schikking treffen en is hij alleen maar op geld uit. De Jong ontkent dit in een reactie bij het AD. Hij stelt bovendien dat ze zich aanstellen. Ze zouden niet weten dat de foto's van De Jong waren. Maar zoals de fotograaf zelf zegt: "Dan ga je toch op zoek naar de herkomst van die foto's?"
Beide mannen zijn nu gedagvaard. Ik ben wel benieuwd naar wat de rechter gaat zeggen. Het is niet de eerste keer dat De Jong in aanvaring komt met internetters. Via Stichting Swordstone van Peter-Vincent Schuld heeft hij menig blogger en site-eigenaar aangeklaagd en daarbij forse bedragen gevraagd. Niet zelden ving Schuld overigens bot, zoals vorig jaar bij Fok. Maar soms schrikken sitebeheerders van de toon en betalen ze, zoals bij FR-Fans.nl. De fotograaf staat op zich in zijn recht als er zomaar een foto van hem op een site getoond wordt. Er zijn een paar uitzonderingen, zoals citaatrecht, maar in principe moet je toestemming hebben van de maker. Dat je site bestaat uit vrijwilligers "die echt niet in hun vrije tijd van elke foto uit gaan zitten zoeken wie de auteursrechthebbende is," zoals bij Fok is te lezen, maakt niet uit. Ook niet dat je site geen geld oplevert, zoals de mannen die nu zijn aangeklaagd. Op het feit dat er werk wordt gemaakt om de inbreuk te corrigeren lijkt mij geen slechte zaak. Te vaak wordt van alles maar gekopieerd onder het mom van 'ik wist het niet', 'ik verdien er niets mee' of wat dan ook. Het is vaak niet eens zo moeilijk om de maker te achterhalen. En als je dan een vriendelijk mailtje stuurt en vraagt om toestemming, dan heb je voor een niet-commerciële site ook nog eens een goede kans dat je de foto mag gebruiken. Anderzijds kun je je afvragen of de wijze waarop De Jong te werk gaat de zaak goed doet. Er is niet altijd opzet in het spel en een vriendelijk mailtje met uitleg naar de sitebeheerder kan ook.
Vandaag werden de slachtoffers herdacht van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië en de bersiap. De vereniging voor de derde generatie Indo's, Darah Ketiga, adopteerde het monument in Den Bosch. Meer informatie over het monument en de herdenking is te vinden bij Vereniging Honi '42-'49.
Later deze week komt er nog meer van vandaag online.
Steeds last van bewegingsonscherpte? Last van je schouder? Misschien heb je de camera verkeerd vast. Fotograaf Joe McNally geeft een paar tips om een camera stabiel te houden. Mits je linksogig bent.
De Iraanse fotojournalist Majid Saeedi, die onder meer voor Getty Images werkt, is dinsdag op borg vrijgelaten uit de Evin gevangenis. Saeedi werd vorige maand gearresteerd toen hij verslag deed van de gebeurtenissen in Iran. Volgens een officiële Iraanse nieuwsbron zou Saeedi samen met fotojournalist Satyar Emami bekend hebben foto's te hebben gemaakt en die naar vijandige nieuwsdiensten te hebben gestuurd. Dat Saeedi nu uit de gevangenis is, betekent niet dat hij weer vrij man is. De aanklachten tegen hem zijn niet ingetrokken, hij moet nog voorkomen en loopt nog steeds risico tot een gevangenisstraf. Emami, die een dag voor Saeedi werd gearresteerd, zit nog steeds vast.
Bij een bermbom in Afghanistan zijn gisteren twee journalisten van het persbureau AP gewond geraakt. De Indonesische cameraman Andi Jatmiko heeft verwondingen aan zijn borst en benen opgelopen. De Spaanse fotojournalist Emilio Morenatti had zodanige verwondingen aan zijn benen, dat een voet geamputeerd moest worden, zo meldt een persbericht. Een paar jaar geleden was Morenatti ontvoerd in het centrum van Gaza. Dit jaar nog werd hij de Newspaper Photographer of the Year bij de POYi. Vorig jaar kreeg hij een eervolle vermelding in de categorie Spot News bij de World Press Photo voor een foto uit de Gazastrook. Bij Edwin Winkels zijn de foto's te zien die Morenatti vlak voor het ongeluk gebeurde nog doorstuurde.
Fotografe Corinne Day heeft £ 100.000,- (ongeveer ¤ 116.000,-) nodig om de behandeling van haar hersentumor te betalen, zo meldt het Britse modeblad Vogue. Ze wil het bedrag bij elkaar sprokkelen door tot kerst iedere maand een nog niet gepubliceerde foto van het topmodel Kate Moss te verkopen in een oplage van 300 voor £ 100,00. De eerste verkoop was een groot succes, binnen drie uur was de hele oplage verkocht. Kate Moss werd op al vijftien jarige leeftijd door Corinne Day gefotografeerd, het was de start van de carrière van het model. Corinne Day is naast modefotograaf vooral bekend van haar serie Diary. Het is een aangrijpende serie, die heel dicht op de huid is gefotografeerd. Zonder meer een van de meest bijzondere boeken in mijn collectie.
Bladen en kranten zien hun oplages dalen of verdwijnen zelfs geheel van de markt. Beeldredacties krijgen steeds goedkopere foto's door concurrerende agentschappen of gewoon foto's van lezers gratis. De tijden dat je als fotojournalist min of meer verzekerd was van een (belegde) boterham zijn voorbij. Niet alleen fotografen zelf ondervinden dit, ook agentschappen lijden onder de afname van gedrukte media. Het Franse Gamma balanceert op de rand van de afgrond en de eigenaar van Gamma heeft nog zes maanden te tijd om order op zaken te stellen. In een goed artikel bij de New York Times laat Eyedea Presse, de eigenaar van Gamma, weten dat nieuwsfotografie voorbij is: "We will stop covering daily news events to more deeply cover issues." Voor een deel komen de problemen bij Gamma ook doordat volgens de Franse wet fotografen in dienst moeten worden genomen zodra een bepaalde hoeveelheid wordt afgenomen. Getty ziet het probleem vooral bij het verdwijnen van de gedrukte bladen: "Photojournalism means the photographers can tell the story themselves in pictures, and there were places where they could publish those photos." En die laatste is nu juist aan het verdwijnen. Jean-François Leroy, organisator van Visa pour l'Image, is van mening dat er teveel aandacht wordt gegeven aan beroemdheden, de "ziekte" van de journalistiek: "When Michael Jackson died, it wasn’t part of the news, it was the news. How many photographs of his funeral did we really need?"
Ook de Digital Journalist besteedt aandacht aan de ondergang van de fotojournalistiek. De dalende budgetten voor fotografie zorgen volgens Dirck Halstead er niet alleen voor dat de uitgevers minder fotografen inhuren, ook de nieuwsagentschappen komen onder druk te staan. Zij krijgen ook minder geld, waardoor zij hu diensten minder kunnen aanbieden. En dat betekent weer dat fotografen hun grote opdrachtgever kwijt dreigen te raken. Eerder al schreef Halstead dat je wel gek moest zijn om fotojournalist te worden en vroeg hij zich af wie de professionele fotojournalisten gaat betalen. Want dat ze nodig zijn, staat volgens hem buiten kijf.
Dat laatste is nu een discussie bij Lightstalkers. Daar vraagt Aaron J. Heiner zich hardop af of fotojournalisten nog wel bestaansrecht hebben nu overal omstanders foto's van gebeurtenissen maken. Heiner zou zelfs gehoord hebben gekregen van een redacteur dat ze de foto's wel kregen van lezers, toen hij om opdrachten vroeg: "Nah, we get most of the little stuff these days online from readers who just email pictures. Saves me the hassle of having to send out a [pho]tog." In een reactie zegt Jon Vidar dat hij tot zijn eigen verbazing vond dat zelfs de slechte foto's die hij zag goed genoeg waren voor het nieuws dat maar 36 uur nieuws is.
Vandaag zijn de nominaties van de Fotoprijs 08/09, een initiatief van de Bond van Verzekeraars, Nikon Nederland, de Steenbergen Stichting en het Nederlands Fotomuseum, bekend gemaakt. De Fotoprijs is bedoeld voor alle studenten aan een fotografieopleiding. Naast vrij werk konden de studentfotografen dit jaar ook werk inzenden met het thema 'What you see is what you get". De jury bezocht op haar beurt eindexamenexposities om werk te selecteren. In totaal hebben 207 studenten meegedaan, goed voor 1377 foto's. Uit die inzendingen zijn zeven fotografen genomineerd in de categorie thema, vijftien in de categorie vrij werk en zes studenten dingen nog mee voor het Steenbergen Stipendium voor hun afstudeerwerk. Het KABK doet goede zaken, tien van hun studenten is genomineerd. De winnaar van iedere categorie krijgt een geldbedrag van ¤ 5000,00. Daarnaast is er een publieksprijs, ter waarde van een Nikon camera. Op 29 september worden de winnaars bekend gemaakt.
Het Britse blad BJP (British Journal of Photography) is vorige maand een campagne begonnen om publiek en politiek bewust te maken van de toenemende beperkingen voor fotografen. Te pas en te onpas worden in Engeland fotografen opgepakt, geïntimideerd of op zijn minst belemmerd te fotograferen. Veelal onder de noemer van de antiterreurwet. Engeland is volgens het blad een no-photo zone geworden. Tijd voor een tegencampagne bedacht het fotoblad. Fotografen worden bij de campagne opgeroepen een zelfportret te maken met een bordje met de tekst 'Not a crime' of 'I am not a terrorist' en die in de speciale Flickr-groep te zetten. Via de site not-a-crime.com zijn de foto's te zien. Daar kun je ook een banner vinden om eventueel op je site te plaatsen.
Om te weten wat je nu wel en niet mag fotograferen en waar je in je recht staat, heeft Simon Moran de Britse wetgeving met betrekking tot fotografie beknopt opgeschreven. Daarvan is ondertussen een tweede versie uit, volgens de laatste wetgeving. Uiteraard heeft het juridisch geen waarde, maar het is wel handig om te lezen en bij je te hebben als je in Engeland wilt fotograferen.
De RVD had het mooi bedacht. We geven de pers een moment om Willem-Alexander en Maxima te fotograferen en dan laat de pers het paar met rust in hun privéleven. Een beetje absurde regel die indruist tegen het recht op vrije nieuwsgaring. Maar tegelijk ook wel begrijpelijk gezien van de kant van het koninklijk paar. Het scheelt een hoop gedoe op vakantie waar iedere scheet anders gefotografeerd zou worden en tot nieuws verklaard. Wie bij een officieel fotomoment aanwezig is, wordt geacht de mediacode geaccepteerd te hebben. Er zijn echter ook een hoop fotografen die niet bij zo'n moment aanwezig (kunnen of willen) zijn. Onlangs nog publiceerden het AD, Trouw, de GPD en Nu.nl foto's van het paar op vakantie in Argentinië. Niet gemaakt door een Nederlandse fotograaf, maar door lokale fotografen. Deze media werden gesommeerd om de foto's niet meer te gebruiken en van de websites af te halen, wat ze ook gedaan hebben. Er ging ook een brief van de landsadvocaat naar de Assiocated Press (AP), die de foto's verspreidde. Volgens de landsadvocaat heeft AP de mediacode onderschreven doordat fotojournalist Cynthia Boll bij het officiële moment namens AP aanwezig was, meldt de Volkskrant. Door nu toch vakantiefoto's van het prinselijk paar te verspreiden schendt het persbureau de mediacode. AP laat bij monde van Jack Stokes, manager mediarelaties van het AP-hoofdkantoor in New York, weten niet onder de indruk te zijn. De landsadvocaat heeft nu een kort geding aangespannen, wat op 14 augustus zou dienen. Als AP toegeeft aan de eisen van de RVD, dan wordt de rechtszaak afgeblazen, volgens het NRC.
Vandaag was ik op pad naar Baambrugge om een portretfoto te maken van een verzorgster van de thuiszorg. De foto zouden we maken bij een van de cliënten. Een allervriendelijkste man. En dat niet alleen, ook een bijzondere man. Ondanks dat de voormalig liftmonteur aan een vorm van dementie lijdt, is hij nog altijd erg pienter. Gaat een discussie over het geloof met de verzorgster aan en weet nog goed wat er speelt. Een man ook die zijn eigen huis heeft ontworpen en gebouwd, een vliegtuigje heeft gemaakt, met een zelfgemaakte boot over de Thames is gevaren en nog veel meer dingen heeft bedacht en gebouwd. Het was genieten om hem te horen praten. Ik kon het dan ook niet laten om naast de opdrachtfoto's ook wat andere foto's te maken (met toestemming uiteraard). Dit soort ontmoetingen maken het vak bijzonder en leuk. En ik besef maar weer eens dat ik een goede keuze heb gemaakt om als fotograaf aan de slag te gaan. Deze man zoek ik graag nog eens op. Voor foto's en gewoon een kopje thee.
Het gebeurt al jaren, fotomanipulatie. En al jaren wordt er over gediscussieerd. Wat mag wel en wat mag niet, waar liggen de grenzen? Om lezers duidelijk te maken dat er wat aan een foto gedaan is, wordt er soms bij de foto 'foto-illustratie' bijgezet, in plaats van foto. Maar wanneer is een foto nu een illustratie en wanneer een foto? Die vraag stelt Jörg Colberg ook, zonder er een antwoord op te geven. Nou ja, zijn antwoord is eigenlijk simpel: "Needless to say, if we were totally pragmatic we'd just call every image a "photo illustration" and be done with it." Maar dat is te simpel en dus legt hij een aantal cases voor, waarin jezelf moet afvragen of er nog sprake is van een foto of van een foto-illustratie. Kun je een grens trekken en waar ligt die dan?