Plekken waar je niet mag fotograferen, daar heb ik al meerdere malen over geschreven. Bijvoorbeeld over het fotograferen bij een metrostation in Amerika. Nu is er weer een mooi staaltje. De Amerikaanse spoorwegmaatschappij AmTrek houdt een fotowedstrijd, waar Kerzic aan mee wil doen. Alleen is de politie het daar niet mee eens. Bij de talkshow Colbert Nation van Comedy Central weet men wel hoe je daar een item over moet maken.

Trefwoorden: fotografie, persvrijheid, humor
1 belichting

Overal vind je wel tips om betere foto's te maken. Het Belgische Standaard heeft tien geboden op een rijtje gezet, waarvan ik er twee wel goed vind: zoom met je voeten en, dat is eigenlijk de meest belangrijke, lap regels aan de laars. Kijk, zo komen we ergens.
Serieuzer is Tim Wimborne van Reuters. Hij geeft wat tips wat je moet doen bij vreemd weer, zoals de stormen in Sidney onlangs. Die tips kun je ook gewoon wel gebruiken. De foto's bij het artikel zijn ook de moeite waard. Moet een vreemde ervaring zijn geweest die storm.

Trefwoorden: fotografie, tips, Reuters
0 belichtingen

Choorstraat Utrecht, 13:17

Trefwoorden: Utrecht, fiets, kind, ijs, straatfotografie
0 belichtingen

Fotojournalisten komen in heel persoonlijke zaken terecht. Daar integer mee omgaan is lastig. Een knap staaltje is de productie bij Dallas News, over Thomas, het zoontje van T.K. and Deidrea Laux. Tijdens de zwangerschap komen ze erachter dat Thomas een DNA afwijking heeft en dat, mocht hij de bevalling al overleven, een heel kort leven zal leiden. Sonya Hebert volgde hen door middel van foto en video. Het resultaat is een absoluut tranentrekkende documentaire, zeker als je zelf een ouder bent. Het is heel intiem, maar ook heel integer. En bovendien ook nog eens een mooi voorbeeld hoe goed je met multimedia een verhaal kunt vertellen.

Trefwoorden: fotografie, documentaire_fotografie, multimedia, Sonya_Hebert
0 belichtingen

Laat de naam Stephan Vanfleteren vallen in fotografie kringen en je zult een zucht van verliefdheid horen, als het al geen orgastisch uitroepen van zijn naam is. Vanfleteren is hot en dat komt zeker niet uit de lucht vallen. Zijn zwart-witfoto's hebben een onmiskenbaar eigen stempel. Vanfleteren heeft al de nodige prijzen op zijn naam staan en prachtige boeken uitgegeven zoals Belgicum en Flandrien. Maar Vanfleteren is vooral bekend van en geliefd om zijn portretten. Die zijn nu gebundeld in het boek Portret 1989-2009 met maar liefst 335 portretfoto's.

Zelfs voor een leek valt het boek op. Tijdens het afrekenen bij mijn favoriete boekwinkel in Utrecht, voelde het meisje achter de kassa het boek. Terwijl het nog in de folie zat. "Dit moet een mooi boek zijn," zei ze. Het lijvige boek voelt alsof je een trouwalbum in je handen hebt. En eigenlijk heb je dat ook. Wat je ziet zijn namelijk de kortstondige huwelijken die de fotograaf is aangegaan met de mensen op de foto. Vanfleteren komt niet even langs en is vlot weer weg. Hij wil de tijd nemen, in tien minuten klaar zijn voelt als een belediging, zo zei de fotograaf in een interview. Je merkt ook dat Vanfleteren een band opbouwt met de geportretteerde. Zozeer zelfs, dat de geportretteerde "kennissen zijn geworden, soms zielverwanten en in de mooiste gevallen vrienden voor het leven," zo schrijft hij in het nawoord.

Aan alles zie je dat Vanfleteren oprechte interesse heeft in wie hij voor de camera heeft. Dan maakt het niet uit of een het een bekende persoon is, of gewoon iemand van de straat. Het boek zelf staat vol met bekende Belgen en Nederlanders. Het gros ken ik niet, maar dat is eerder een voordeel dan een nadeel. Ik kijk naar een boeiend portret, meer dan naar een bekende persoonlijkheid. En altijd in zwart-wit. Bijna altijd met een hoog contrast, waar ik veel van houd. En met een dikwijls grove korrel. Dat gebruik van contrast en korrel is bij Vanfleteren zeker geen trucje, maar echt een stijlmiddel. De scheidslijn tussen die twee kan dun zijn. De variatie tussen de beelden is groot, en toch zie je een overduidelijke samenhang. Dat maakt de door Vanfleteren gebruikte techniek tot een stijlmiddel.

De portretten van Vanfleteren reduceren tot een grofkorrelig hoog contrastrijk zwart-wit beeld met veel rimpels doet de foto's dan ook te kort. Vanfleteren wisselt behendig tussen close-ups vol met rimpels, tot meer omgevingsportretten. Niet alle portretten zijn ook even scherp. Er zitten zelfs gewoon onscherpe foto's tussen. Niet alleen functionele onscherpte, maar ook gewoon scherpteverlies door het gebruik van de groffe korrel, bewegingsonscherpte omdat de camera wat is bewogen, of gewoon net niet helemaal op het juiste punt scherp gesteld. Althans, wat je zou denken dat het juiste punt moet zijn. Storen doet dat zeker niet. Die 'foutjes' staan nergens de foto in de weg. Daarvoor is de blik, het moment en de emotie van de geportretteerde veel te dominant. Eigenlijk is het wel prettig dat je ziet dat niet alles perfect is. Dat maakt de foto's des te interessanter.

Gefotografeerd worden door Vanfleteren is een eer. Dat is het gevoel dat je krijgt als je door het boek bladert. Vanfleteren zelf voelt het andersom, hij vindt het een eer om de geportretteerde te mogen ontmoeten. Zenuwachtig wordt hij zelfs, als hij een bekend persoon moet fotograferen. Dat zal wederzijds zijn, want hoewel Vanfleteren iedereen voor zijn camera respecteert, is het niet zijn streven om een zo glad en flatteus mogelijk portret te maken. Alles kan zichtbaar worden. Maar nooit zal hij je te grazen nemen. Wellicht dat daarom bijna iedereen zich ook, al dan niet letterlijk, bloot durft te geven voor zijn camera. Eigenlijk wil iedereen wel door Vanfleteren worden vastgelegd. Alleen koningin Fabiola en Johny Halliday nog niet.

Bladeren door Portret 1989-2009 is een lust voor de zintuigen. Door de fotografie, de druk en het papier. Het dikke matte papier voelt en ruikt lekker. De foto's komen er goed tot hun recht. Ze zullen wat anders aandoen dan de foto's in de expositie in Gent, waarbij de foto's meer glanzen en het zwart ook zwarter zal zijn. Het boek is meer dan gewoon een boek met mooie portretten. Je hoort Vanfleteren gewoon praten met de geportretteerde, het boek is een al inspiratie en motivatie. En liefde voor het vak en de personen. Ik hoop van harte dat koningin Fabiola het boek onder ogen zal krijgen. En dat ze na het zien van de foto's en het lezen van de brief toch overstag gaat en zich laat fotograferen door een van de beste portretfotografen van dit moment. Ze zal er prachtig op komen staan.

Het meisje in de boekwinkel had het overigens geen gelijk. Het is geen mooi boek, het is een juweel van een boek!

Portret 1989-2009
Fotografie: Stephan Vanfleteren
Gebonden in vollinnen band, 30x30 cm, 312 pagina's, 335 foto's
Uitgeverij: Lannoo
Verschenen 03-09-2009
ISBN 978-90-209-8483-5

Trefwoorden: boek, fotografie, portretfotografie, Stephan_Vanfleteren
1 belichting

Domplein Utrecht, 16:04

Trefwoorden: Utrecht, trouwerij, afval, straatfotografie
0 belichtingen

Lundlaan Utrecht, 14:47

Trefwoorden: kind, zoontje, dreumes
2 belichtingen

Neude Utrecht, 10:47

Trefwoorden: Utrecht, distributie, verkeer, transport, straatfotografie
0 belichtingen

De zoektocht naar portretten voor mijn top tien gaat tussen het werk door gewoon verder. Ik heb, mede dankzij een anonieme bezoeker, al een aardige lijst aan portretten. En vandaag weer een paar toegevoegd. Portretten waarvan ik dacht 'hoe kan ik het vergeten'. Neem de serie oorlogsveteranen van Martin Roemers. Krachtige portretten en koppen. Een afwisseling tussen de fragiele en onzekere portretten die ik nu voornamelijk heb geselecteerd. En natuurlijk Jan Banning. Niet een uit de serie bureaucraten, maar ik ontdekte een foto van zijn nieuwe project over troostmeisjes. Dat wordt een prachtige serie, de eerste foto is al een juweel. Het wordt nog een hele kluif om een top tien samen te stellen. En wat mis ik mijn fotoboeken. Die staan nog steeds in dozen, te wachten tot er een plek is om een boekenkast te bouwen.

(ps ik sta nog open voor tips)

Trefwoorden: portretfotografie, portret, Martin_Roemers, Jan_Banning, masterclass
0 belichtingen

Op zoek naar goede portretten stuitte ik op het werk van Reza Khatir. Niet alles vind ik even interessant, maar over het algemeen erg boeiende fotografie. Met name de portretten en de Polaroid. Grote kans dat een foto uit de reeks East from the moon bij mijn top tien komt.

Trefwoorden: portretfotografie, Reza_Khatir
3 belichtingen

Het ANP moet bezuinigen en dat gaat voor een groot deel ten koste van de fotoredactie, zo werd eerder deze week bekend. Want, zo redeneert het ANP, ook bij kranten zijn er nog maar heel weinig fotojournalisten in dienst, dus waarom zullen wij ze in dienst houden? Een beetje kromme gedachte lijkt me, voor een organisatie die zich richt op het verslaan van nieuws. Dat kan door tekst, maar ook door foto's. Fotografie is voor het ANP zelfs belangrijk, geeft hoofdredacteur en directeur van ANP Media Erik van Gruijthuijsen toe aan De Volkskrant: "Iedereen kent het ANP van het radionieuws en de fotografie." Maar Van Gruijthuijsen lijkt fotografie geen echt vak te vinden: "Iedereen kan foto's maken en aanbieden," zegt hij even verder in het artikel. Natuurlijk kan dat. Iedereen kan ook een stukje tikken en dat aanbieden. Dat betekent niet dat het ook een journalistiek verantwoorde tekst is, zelfs niet eens of het een goede tekst is. Journalistiek is een vak, fotojournalistiek is daar een onderdeel van. Die vakmensen moet je niet zomaar aan de kant schuiven omdat 'iedereen het kan.' Dat is een zwakke smoes.

Trefwoorden: fotojournalistiek, fotojournalist, ANP, bezuiniging
3 belichtingen

Ik had al verwacht dat ik voor de masterclass op zoek moest gaan naar portretten die mij aanspreken. Maar Tessa Posthuma de Boer maakt het nog wat moeilijker; ik moet een top tien samenstellen van portretfoto's. Mijn persoonlijke top tien wel te verstaan. Het moeten niet gewoon mooie portretfoto's zijn, maar foto's die voor mij boven alles staan. De allermooiste portretfoto's die ik ben tegen gekomen, die wat met me doen. Ga er maar aan staan. Ik heb wel besloten om me iets te beperken, ik ga op zoek naar foto's waarvan ik denk 'dat wil ik ook kunnen'. Erwin Olaf valt dus af, goede fotograaf, maakt soms ook prachtige portretten, maar het is niet mijn stijl van fotograferen. En ik wil die kant ook niet op, hoe ik soms ook van zijn werk kan genieten.
Het worden dus andere portretten, maar dat is al moeilijk genoeg. Ik heb ondertussen zoveel foto's gezien en zoveel foto's hebben me op de een of andere manier geraakt of geboeid, dat ik ze niet allemaal meer kan onthouden. Het zijn er zoveel en vergeet ik niemand? Een fotograaf als Stephan Vanfleteren zal hoogstwaarschijnlijk niet ontbreken, Celine van Balen maakt ook een goede kans. Of misschien wel Hellen van Meene. Mag Avedon ontbreken in mijn lijst? Moet ik wellicht Annie Leibovitz opofferen voor bijvoorbeeld Merlijn Doomernik? Vergeet ik geen fotograaf? En als ik al een rij fotografen weet samen te stellen, welke foto moet ik dan kiezen? Veel foto's van Vanfleteren spreken me aan, maar welke het meest?
Het wordt een interessante speurtocht naar mooie foto's. Naar inspiratie en kritisch kijken. Ik zal mijn rijtje ook op mijn weblog plaatsen, met motivatie. Zonder een rangschikking van nummer één tot tien, want zo streng is mijn docent nog net niet.

(Ik houd me overigens aanbevolen voor tips, niet alleen om geen fotograaf te vergeten, misschien ontdek ik wel een parel die ik niet eerder heb gezien)

Trefwoorden: fotografie, portretfotografie, top_10, Tessa_Posthuma_de_Boer, Stephan_Vanfleteren, Celine_van_Balen, Hellen_van_Meene, Avedon, Annie_Leibovitz, Merlijn_Doomernik, masterclass
12 belichtingen

Catharijnesingel Utrecht, 16:40

Trefwoorden: Utrecht, fiets, fietser, verkeer, straatfotografie
0 belichtingen

Vandaag was de tweede les van de masterclass portretfotografie (waarover morgen meer). Dat kost energie, wat goed is, maar levert ook heel veel energie op. Om mijn energieboost verder op te krikken, besloot ik na afloop door te fietsen naar Foam. Ik kom er te weinig eigenlijk. En er hangen nu twee interessante tentoonstellingen, dus ik moest er wel heen vond ik. Eigenlijk heeft Foam nu vier exposities, maar de abstracte werken kunnen mij niet boeien. Dat is iets persoonlijks, dat weet ik. Een beetje in het verlengde van mijn masterclass liggen de foto's van Charlotte Dumas. Portretten, maar dan van dieren. Al eerder had ik haar serie over politiepaarden gezien, nu hangt in Foam een overzichtstentoonstelling. Best wel opmerkelijke foto's. Het zijn echte portretfoto's, de dieren kijken meestal de lens in. Maar echt poseren kunnen ze natuurlijk niet. En toch weet Dumas de dieren een eigen gezicht te geven. Hun koppen vertellen een verhaal, zo lijkt. Het fascineert me wel. Ik moet de uitzending van het Uur van de Wolf, waarin Dumas gevolgd wordt, nog zien. Ik ben wel benieuwd. Hoe maak je een portret van een dier, zo dat het een bijna menselijk portret wordt maar toch ook weer niet?

De andere expositie die ik zeker wilde zien, is In the Shadow of Things van Leonie Purchas. Zij won eerder dit jaar de Paul Huf Award en de tentoonstelling in Foam is onderdeel van de prijs. Het is in mijn ogen een meesterlijke expositie. In een donker hol zit je naar foto's te kijken, met geluid erbij. Alsof je de vakantiedia's aan het bekijken bent (voor de jonge generatie: 'vroeger' keken we dia's, waarbij we de kamer helemaal verduisterde om de beelden te kunnen bekijken). Maar wat je ziet zijn weliswaar foto's van de familie van Purchas, maar alles behalve vakantiefoto's. Je ziet het leven van een gezin dat worstelt met de stoornis van moeder Bron. Foto's die dicht op de huis zijn gemaakt. Foto's met emotie, soms onscherp, soms overbelicht, maar altijd puur. Het zijn foto's die je niet onbewogen kunnen laten. Geen tranentrekkers, dat zeker niet. Het is veel verfijnder, maar ze raken je hoe dan ook. Je probeert je te verplaatsen in haar leven, het lijkt als een speelfilm. Maar dit is echt, zonder documentair te zijn. Het juryrapport van de Paul Huf Award spreekt over een poëtische ondertoon. En poëtisch zijn de foto's zeker. De combinatie met geluid en de losse foto's uit het familiealbum in de zaal ernaast, maken het helemaal af. Dit beklijft. Deze wil ik vaker zien. Op een misschien vreemde manier geven de foto's mij ook weer een positieve energie. Het is fotografie waar ik van houd, fotografie die verhalen vertelt. Geen vrolijk verhaal, maar wel inspirerend. Alsof ik naar een betere filmhuisfilm ben gaan kijken.

Na het bezoek aan Foam ook nog even bij de inktjetwinkel.nl (voorheen S-Color Materiaal) wat rolletjes en dergelijke gehaald. Ook zo'n plek waar je blij wordt en waar je eigenlijk gewoon iets moet kopen. Al was het maar om te zorgen dat de winkel Amsterdam nooit zal verlaten. Een goed dagje, ik heb weer zin in fotograferen.

Trefwoorden: fotografie, foam, fototentoonstelling, Charlotte_Dumas, Leonie_Purchas
4 belichtingen

Broekergouw 't Nopeind, 12:42

Trefwoorden: zelfportret, televisie
0 belichtingen

Buiksloterweg Amsterdam, 10:24

Trefwoorden: fiets, fietser, verkeer, straatfotografie
0 belichtingen

Graafseweg Alverna, 14:58

Trefwoorden: oudere, senior, voetganger, straatfotografie
1 belichting

"Als er al sprake van subsidie voor de media moet zijn komt wat mij betreft de fotojournalist het eerste in aanmerking," dat schrijft Ko van Dijk op zijn weblog naar aanleiding van het dreigend ontslag van de fotojournalisten bij het ANP. Volgens Van Dijk is er een groot verschil tussen fotojournalisten en andere (beroeps)fotografen. Dat kranten bezuinigen op fotografie, vindt hij maar onbegrijpelijk. Een mooie ode aan het vak.

Trefwoorden: fotojournalistiek, fotograaf
15 belichtingen

Croeselaan Utrecht, 12:27


Croeselaan Utrecht, 12:29


Croeselaan Utrecht, 12:30


Croeselaan Utrecht, 12:35


Croeselaan Utrecht, 15:07


Croeselaan Utrecht, 15:09


Croeselaan Utrecht, 15:13


Croeselaan Utrecht, 15:22

Trefwoorden: beurs, senior, oudere, 50_plus
3 belichtingen

Het persbureau ANP gaat 35 banen schrappen in haar organisatie. De grootste klappen vallen bij de divisies fotografie en video. Bij de fotoredactie gaan tien mensen weg en bij Capital, een dochteronderneming in opdrachtfotografie, nog eens vijf. Dat staat te lezen in een ANP-bericht. Het persbureau neemt de stappen onder druk van de concurrentie. Ook vindt er een prijsdumping plaats, waartegen het ANP moeilijk kan concurreren. Ik vraag me overigens af of ANP zelf niet deels verantwoordelijk is voor de prijsdumping. Niet alleen bureauredacteuren moeten vrezen voor hun baan. Indirect geeft de algemeen directeur van het ANP, Luc van Gompel, aan dat ook de vaste fotografen niet zeker zijn van hun aanstelling: "Bij kranten zijn al jaren geen vaste fotografen meer in dienst; het ANP moet nu aansluiten." Niet duidelijk is nog of de fotografen ontslagen zullen worden, of dat via een natuurlijk verloop het aantal fotografen in loondienst zal afnemen. "Foto is een freelancesector geworden," zegt Van Gompel. Dat is al jaren zo, maar door de maatregelen van het ANP verdwijnt zo'n beetje de laatste plek waar je als fotojournalist in loondienst kunt zijn. Momenteel zijn er dertien fotografen in loondienst bij het ANP.

Trefwoorden: fotojournalistiek, ANP, bezuiniging
0 belichtingen

Koningslijn Apeldoorn, 17-09-2009 15:01

Trefwoorden: Apeldoorn, fiets, fietser, paleis, toerist, straatfotografie
1 belichting

Vredenburg Utrecht, 16-09-2009 20:31


Vredenburg Utrecht, 16-09-2009 20:45


Vredenburg Utrecht, 16-09-2009 20:47

Trefwoorden: Utrecht, Lunatics, theaterfotografie
1 belichting

Het Loolaantje Utrecht, 12:36

Trefwoorden: Utrecht, Wilheminapark, fiets, fietser, verkeer, straatfotografie
0 belichtingen

Een groter verschil dan tussen een conflictgebied en de modewereld is bijna niet mogelijk. Van pure ellende naar de top van de decadentie. Er zijn maar weinig fotografen die in beide werelden opereren. Fotojournalist Marcus Bleasdale werkt normaal gesproken alleen in de conflictgebieden. Oorlog, dood en verderf zijn zaken die hij meestal fotografeert. Onlangs echter dook hij achter de schermen van de modewereld op verzoek van New York Magazine: "New York magazine wanted someone who had no preconceptions of the fashion world, someone who was completely lost. They found the right person." In een aardig artikel legt Bleasdale uit hoe hij het ervaren heeft als oorlogsfotograaf in de modewereld. Een totaal andere wereld zegt hij, maar toch ook met overeenkomsten. Hij paste uiteindelijk hetzelfde proces toe als hij gebruikt voor het verslaan van conflicten: "So what I try to do is show the truth but with a little bit more poetry. I applied the same process to the fashion world."

Trefwoorden: fotojournalistiek, fotojournalist, mode, Marcus_Bleasdale
0 belichtingen

Afgelopen zaterdag is op 99-jarige leeftijd de Franse fotograaf Willy Ronis overleden. Ronis wordt in één adem genoemd met Henri Cartier-Bresson en Robert Doisneau, met wie hij bevriend was. In 1964 trad hij toe tot Rapho Agency en hij was de eerste Franse fotograaf die voor Life Magazine ging werken. Ronis fotografeerde vooral in Parijs. Naast het straatleven en nieuws, fotografeerde hij ook veel naakten. Ronis was er nooit op uit om iemand belachelijk te maken op een foto, zei hij in 2005 tegen AP. Op zijn 85e maakte Ronis nog een foto van hemzelf terwijl aan het skydiven was.

Trefwoorden: fotograaf, Willy_Ronis, Robert_Doisneau, Henri_Cartier_Bresson, overleden
0 belichtingen

Akerkhof Groningen, 12-09-2009 15:05

Werkzaamheden aan het spoor en fotofestival Noorderlicht blijken een band te hebben. Want net als vorige week, mocht ik gisteren er extra lang over doen om naar Groningen te komen. Wat later dan gewild stapte ik uit de trein, voor een tweede dag Noorderlicht. Nu liep ik gelijk naar de expositie aan de Trompsingel. Het ligt wat buiten het centrum en met zoveel dingen te zien, moet je een beetje gaan plannen. Eerst CBK Trompsingel dus en dan weer naar het echte centrum van de stad.

Thema bij CBK is War Machines, samengesteld door de vaste curator Wim Melis. Melis laat vooral oorlogstuig, en dan vooral de raketten, zien als ze niet gebruikt worden voor een gevecht. Maar als simpele oefening om te kijken of de raketten nog werken, zoals de serie van Simon Norfolk. Groot en glanzend gepresenteerd, als een gewoon onderdeel van het landschap. Bizar. Ook bizar, maar nog meer traditioneel documentair zijn de series van Simon Roberts en Paul Shambroon, die wapentuig als attractie laten zien. Het meeste indruk maakte desondanks de kleine serie van de Japanse fotografen Yosuke Yamahata en Shunkichi Kikuchi die vlak na de bombardementen tijdens de Tweede Wereldoorlog de foto's maakten in Nagasaki en Hiroshima. Het is de fotojournalistiek zoals we die kennen, ruw, hard en puur. Niets te maken met een kunstzinnige uiting of een persoonlijke visie. Gewoon, hier zijn atoombommen gevallen en dit is het gevolg. Huiveringwekkend.

Bijna schattig is dan The Persuit of Happinness, van dezelfde curator in Minerva, ware het niet dat je ook daar niet altijd even fijne onderwerpen treft. Via een doolhof loop je tegen foto's van het dagelijks leven aan. Soms een wat kunstzinnigere foto, soms duidelijk puur documentair. Zeventig foto's van zeventig fotografen hangen er en dan wisselt het wel natuurlijk. Ook afhankelijk van je smaak. Fijn om er doorheen te lopen is het zeker. Het brengt wat lucht in het festival, gewoon plaatjes kijken. En ondertussen wel beseffen dat dagelijkse dingen soms minstens zo interessant kunnen zijn als ellende. In dezelfde ruimte hangt ook Photolab, met drie series over Belgrado van de fotografen Boogie, Dirk-Jan Visser en Mark Nozeman. Ook hier dagelijks leven, maar dan wel uit een stad met een onrustige geschiedenis. Je voelt het aan de foto's. Hier smeult nog wat na, de stad is nog niet klaar met het recente verleden. De fotografen hebben een persoonlijk verbintenis met de stad, maar dat uit zich vooral in de onderwerpskeuze. De foto's zelf zijn goed, veel zwart-wit en zonder nadrukkelijk persoonlijk standpunt gefotografeerd. Dat doet Teun Voeten ook. Zijn overzicht van werk uit diverse conflictgebieden hangt onderin de USVA galerie. De bekende soort foto's van ellende, met een fijn oog vastgelegd door Voeten. Dit is journalistieke fotografie in de engste zin des woords. En dan ook nog in zwart-wit.

Zwart-wit en traditionele fotojournalistiek is ook te zien in de Aa-kerk, de hoofdlocatie van het fotofestival. De kerk is min of meer opgedeeld in twee delen, als je binnenkomt is rechts het meer persoonlijke werk, links het meer traditionele werk. Over het persoonlijke deel heb ik eerder al wat geschreven. Ook na een tweede bezoek weet ik niet goed raad met wat ik daar zie. Het zal waarschijnlijk aan mij liggen, maar de serie Drowned van Seba Kurtis vind ik toch te ver gezocht. Leuk idee, maar documentair? Ik weet het niet. Dat geldt voor meer series van het onderdeel Closing In van gastcurator Lauren Heinz. Een uitzondering is Lurdes R. Basolí, met een serie over Caracas. Gewoon foto's, meer niet en ze zijn nog goed ook. Ook bij Lost zijn het toch vooral de traditionele series zijn die mij het meeste doen. Zoals Marseille van Arja Hyytiäinen of de serie over zelfmutilatie van Kosuke Okahara. Je leest de bijbehorende tekst, je bekijkt de foto's en het verhaal is duidelijk. Misschien is het wel mijn manco, dat zou heel goed kunnen.

Ik kom duidelijk meer aan mijn trekken in de linkerhelft van de kerk. Daar hangt werk van Jodi Bieber bijvoorbeeld. Gewoon sterk. Zowel wat betreft de inhoud, als de selectie en de fotografische techniek. Het staat als een huis, net zoals de foto's van David Damoison of Viviane Dalles. Achter de series zit soms ook een persoonlijk verhaal, zoals het geval bij Damoison, maar dat zit de serie niet in de weg. Het meest indrukwekkend zijn echter de foto's van de Palestijnse fotografen, samengesteld door Stuart Franklin. Je hebt geen tekst nodig om te weten waar het over gaat. Het zijn keiharde foto's van een keihard conflict. Ze grijpen je bij de ballen. Boem! Wat een ellende zie je. Wie er schuldig is, daar gaat het niet om bij de foto's. Dit is oorlog, dit gun je niemand. De foto's zijn ook persoonlijk, de fotojournalisten wonen zelf in de getroffen gebieden. Het zijn heftige verhalen, heel direct en confronterend. Je zou vraagtekens kunnen zetten bij de objectiviteit van de fotojournalisten, hoewel diverse fotografen in de interviews zeggen dat je vooral eerlijk moet fotograferen. Ze stellen ook vraagtekens bij de eerlijkheid van buitenlandse fotografen. Objectiviteit bestaat niet, ook niet in de fotojournalistiek. Eerlijk zijn de foto's zeker; er zijn heftige bombadementen geweest en daarbij zijn veel slachtoffers gevallen. Die wordt getoond door lokale fotografen die hun leven riskeerden, zodat de wereld kon zien wat er gebeurde. "Will they still need to send foreign photographers ... in this war did we pass the exam?" vraagt Abid Ketab zich af. Ik denk dat weinig fotografen het hadden kunnen verslaan zoals de Palestijnse fotografen deden.

Bij fotofestival Noorderlicht zie je eigenlijk altijd wel veel confronterende beelden. Logisch, bij een festival dat zich met name richt op documentaire en journalistieke fotografie. Ook deze keer ontkom je niet aan een dosis ellende op je netvlies. Dat geeft niet, mits het goed gebracht wordt. Deze editie is duidelijk gekozen voor een wat bredere benadering. Een meer persoonlijke benadering van de fotografen, zo staat her en der te lezen. Dat werkt soms goed, soms helemaal niet. Documentaire fotografie verandert, dat is bekend. En dus verandert ook Noorderlicht. Dat is goed. Alleen komt het nu soms wat geforceerd over. Het gevaar dreigt dat de fotograaf het onderwerp wordt en de foto zelf minder van belang. Zover is het nog niet bij Noorderlicht gelukkig. Het mooie van Noorderlicht is namelijk dat je weer eens met de neus op de feiten gedrukt wordt. Zo mooi is de wereld niet altijd. Dat laat Noorderlicht ook dit jaar weer zien, zonder te pessimistisch te zijn.

Groningen mocht door werkzaamheden nog wat verder weg liggen dan normaal, beide dagen waren de moeite waard. Er is veel te zien. Ondanks twee bezoeken heb ik nog lang niet alles kunnen bekijken. Het is een onmogelijke opgave bij een fotofestival lijkt wel. Maar wat ik heb gezien heeft mij weer geïnspireerd en gemotiveerd. Documentaire fotografie is een geweldig vakgebied en er zijn nog verhalen genoeg te vertellen. Aan de slag!

Trefwoorden: fotografie, fotofestival, documentaire_fotografie, tentoonstelling, Noorderlicht
0 belichtingen

De in mei afgestudeerde fotografe Robin de Puy (23) is de winnaar van de Photo Academy Award. De prijs wordt sinds 2003 uitgereikt aan laastejaars studenten van een fotografie-opleiding en fotografen die maximaal een jaar het diploma op zak hebben. De Puy ontvangt een bedrag van ¤ 5.000 voor haar serie over jonge prostituees. In het juryrapport zegt Hans Aarsman dat je de beste fotografen niet ziet in de foto's, maar dat zij iets laten zien: "Een raadselachtige combinatie van wegcijfering en doorzettingsvermogen is daarvoor nodig. Robin de Puy heeft dat niveau op haar 23ste bereikt met haar portretten van jonge hoertjes." Helene van den Enden won de tweede prijs overall en de derde prijs is voor Pim Leenen.
Naast drie algemene winnaars, zijn er ook tien prijzen voor diverse categorieën toegekend. In totaal zijn 2113 foto's door 175 fotografen ingezonden.

Trefwoorden: fotografie, wedstrijd, prijs, Photo_Academy_Award, Robin_de_Puy, Helene_van_den_Enden, Pim_Leenen
0 belichtingen

Het kan geen toeval zijn, net nu ik begonnen ben met een masterclass portretfotografie plaatst PhotoQ een zeer boeiend interview met de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren naar aanleiding van zijn expositie Portret 1989-2009 in Gent. Het werk van Vanfleteren vind ik echt geweldig, zijn foto's blijven boeien. Er is zoveel te zien, zowel in zijn reportagewerk als zijn portretten. Er zit ook rust in zijn portretfoto's, wat bij mij dus een manco is. In het interview zegt Vanfleteren ook: "Ik vind het ook vaak ... een gebrek aan respect als ik binnen tien minuten weer buiten sta. Dan denk je 'ik heb mijn best niet genoeg gedaan'." Vanfleteren zegt wel meer interessante dingen over het maken van een portretfoto. Het is een interview dat ik waarschijnlijk nog vaak zal beluisteren.

Trefwoorden: fotografie, portretfotografie, Stephan_Vanfleteren
3 belichtingen

Het gebrek aan rust, dat is wel de belangrijkste kritiek die ik kreeg bij mijn eerste masterclass die ik sinds maandag bij Tessa Posthuma de Boer volg. Een masterclass over portretfotografie, en dan heb je aan Tessa een goede master lijkt me. Dat ik rustiger moet werken, is niet heel nieuw voor mij. Tijdens een eendaagse workshop/masterclass zei Koos Breukel het ook al tegen mij. En ik probeer er wel rekening mee te houden, maar het is zo lastig voor iemand met zoveel onrust in zijn lijf. Hoewel het met middenformaat wel wat beter gaat. Een van de opdrachten die ik dan ook kreeg is een portretfoto maken en daar moet ik dan minimaal 30 minuten de tijd voor nemen. Een eeuwigheid voor mij volgens mij. Maar wel goed. Ik weet dat ik rustiger aan moet doen, maar zonder dwang val ik al snel in een bekend patroon. Tijd om het te doorbreken. Op naar betere portretfotografie. Nu nog iemand vinden met een ambachtelijk beroep die voor me wil poseren. En rolletjes kopen voor mijn oude vertrouwde Bronica.

Trefwoorden: masterclass, portretfotografie, Tessa_Posthuma_de_Boer, Koos_Breukel, persoonlijk
1 belichting

Plaza de la Aduana Valencia (E), 10-09-2009 8:59

Trefwoorden: boom, palmboom, architectuur
0 belichtingen

Carrer de Cristóbal Colón Valencia (E), 16:33


Gran Via de les Germainas Valencia (E), 16:49


Calle de Sevilla Valencia (E), 16:54


Plaza del Ayuntamiento Valencia (E),17:41


Calle del Poeta Quintana Valencia (E), 17:58


Calle del Poeta Quintana Valencia (E), 18:07

Trefwoorden: Valencia, meisje, straatfotografie
1 belichting

Pont de les Flors Valencia (E), 16:18


Avinguda de Navarro Reverter Valencia (E), 16:24


Gran Via de les Germanies Valencia (E), 16:51


Plaza de América Valencia (E), 18:22


Valencia (E), 18:29

Trefwoorden: fiets, fietser, verkeer, straatfotografie, Valencia
0 belichtingen

Rembrandtkade Utrecht, 11:59

Trefwoorden: Utrecht, bank, water, straatfotografie
0 belichtingen

Visschersplein Utrecht, 07-09-2009 17:05

Trefwoorden: kind, zoontje, dreumes
2 belichtingen

Galggouw Broek in Waterland, 13:24


Broekergouw Broek in Waterland, 13:28


Broekergouw Broek in Waterland, 13:32


Broekergouw Broek in Waterland, 13:37

Trefwoorden: weiland, polder, voetganger, hardlopen, fiets, fietser, koe, straatfotografie
0 belichtingen

De Poolse fotojournalist Wojciech Grzedzinski heeft in Perpignan de Visa d'Or News Award gewonnen voor zijn serie over het conflict in Georgië, zo meldt BJP. Eerder dit jaar kreeg Grzedzinski voor de serie ook de derde prijs series in de categorie Hard Nieuws bij de World Press Photo en de eerste prijs in de categorie Current Affairs bij de Sony World Photography Awards. Grzedzinski wint met de Visa d'Or ¤8.000 aan contant geld. Hij mag zich in een rijtje scharen met beroemde voorgangers, zoals Philip Blenkinsop en Joachim Ladefoged.

Trefwoorden: fotojournalistiek, wedstrijd, prijs, Wojciech_Grzedzinski, Visa_dor, World_Press_Photo, Sony_World_Photography_Award
1 belichting

PhotoQ heeft de hand weten te leggen op de originele tekst die gastcurator Stuart Franklin heeft geschreven voor de catalogus van Noorderlicht. Het stuk zinde AP niet, het was te politiek en het persbureau eiste dat het werd terug getrokken. Wat uiteindelijk ook gebeurde. In de tekst vertelt Franklin onomwonden over het conflict en legt, zoals het het persbericht van Noorderlicht ook vermeldde, schuld bij beide partijen. Zowel de Israëli's als de Palestijnen hebben misdaden gepleegd. Maar, vertelt Franklin, de Israëli's hebben wel buitensporig gereageerd op de aanvallen van de Palestijnen, die hij omschrijft als "small attacks". Het is een bevlogen artikel, waar de nadruk wel licht op de rol van de Israëli's, als Goliath tegen David. Krijgen de foto's door deze tekst een politieke lading? Ja en nee. Want wie het nieuws heeft gevolgd is bekend met wat er gebeurd is en daardoor hebben de foto's al een politieke lading. Voor de een misschien meer pro-Israëlisch, voor de ander misschien meer pro-Palestijns. Je ontkomt niet aan politiek als je de foto's ziet. Dus het is wellicht niet zozeer de tekst zelf die die lading geeft. Het geeft wel een context en een mening van een curator. Die niet heel erg op de hand van Israël lijkt te zijn. En juist dat lijkt AP in het verkeerde keelgat te zijn geschoten. Waarmee het persbureau misschien zelf de foto's een grotere politieke lading hebben gegeven. Iets wat ze juist niet wilden.

Trefwoorden: fotojournalistiek, AP, Noorderlicht, Stuart_Franklin
0 belichtingen

Akerkhof Groningen, 06-09-2009 15:54

Gezien de nadruk op documentaire fotografie zou je Noorderlicht wellicht beschouwen als het Perpignan van Nederland. Maar waar het ontmoeten op Visa pour l'Image een belangrijke rol speelt, draait het bij Noorderlicht toch vooral om de foto's. Wat niet wil zeggen dat ik de nodige bekenden heb gesproken vandaag. Logisch eigenlijk, want het Groningse fotofestival is een plek waar je met plezier naar toe gaat. Waar fotofestival Naarden steeds verder afglijdt, weet Noorderlicht een opvallend goed niveau te behouden. Ook dit jaar, met naast de vaste curator een voor Noorderlicht ongekend aantal gastcuratoren. Die hebben allemaal een andere visie en om die visie te delen mochten ze, samen met fotografen uit hun tentoonstelling, gisteren en volgend weekend een lezing houden. Twee daarvan heb ik bijgewoond, de geplande derde werd mij iets teveel. Gastcurator Simon Njami ("I'm Swiss not African," antwoordde hij op de vraag of hij bewust geen Afrikaanse foto's had geselecteerd) wilde vooral persoonlijke foto's. Foto's die misschien meer vertellen over de fotograaf dan over de het onderwerp. Human Conditions, het thema van Noorderlicht dit jaar, is niet zozeer wat op de voorpagina staat van de krant, maar wat er juist niet op staat. Het gaat ook niet om de waarheid volgens Njami, die bestaat in de fotografie helemaal niet. Het gaat om de fotograaf als mens en wat zijn visie is. Die zoektocht naar zichzelf, daar voldoet David Damoison helemaal aan. Ooit als fotograaf begonnen omdat hij toch ergens geld mee moest verdienen, kwam hij na het bekijken van werk van Susan Meiselas erachter dat fotografie veel meer kan doen. En dus gebruikt hij het medium om zijn verleden te construeren door middel van foto's. Geen vage beelden, maar documentaire foto's uit gebieden waar zijn vader vandaan komt. Zou je niet weten dat het zijn zoektocht is, dan zie je een goede documentaire. En daar is ook niets mis mee. Voor Damoison betekenen de foto's meer. Marie Ange Bordas is op zoek gegaan naar haar innerlijk. Ze heeft op veel plekken gewoond en veel talen geleerd, maar tegelijk raakte ze ontworteld van wie ze was; een Braziliaanse. Zij zocht haar wortels door vluchtelingen op te zoeken. Ook zij zijn immers ontworteld. Zij laat echter de bewoners van vluchtelingenkampen zelf fotograferen en filmen. Niet door gewoon een camera te geven, maar door workshops de vluchtelingen te laten nadenken over beelden. Het levert een niet alledaags beeld op van vluchtelingen. De foto's van de vluchtelingen vertellen zo ook veel over de fotograaf.

Wat de fotografen duidelijk maakten is dat een persoonlijke zoektocht goed kan werken in de documentaire fotografie. Het hoeft zeker niet vaag kunstig te worden, ook zonder de zoektocht blijft het interessant materiaal. Toegegeven, het werk van Laurence Leblanc en in iets mindere mate Marie Ange Bordas kun je nauwelijks tot de traditionele documentaire fotografie rekenen. Het gaat meer om de emotie en gevoel. Ze vertellen wel een verhaal.

Bij de tweede lezing ging het over de expositie Multivocal Histories die Bas Vroege heeft samengesteld. Centraal staat daar het gebruik van niet zelf gemaakte foto's naast je eigen werk. Slow journalism volgens Vroege, maar waarom het slow journalism heet werd niet duidelijk. Oorspronkelijk zou Tim Hetherington komen, maar die was weer in Afghanistan. En dus moest er geïmproviseerd worden. Wat de lezing niet ten goede kwam. Er werd veel gesproken, vooral door Vroege, maar weinig gezegd. Jammer, want op zich is het best een interessant onderwerp. Vroege had mij al behoorlijk lam geslagen, het monotone geluid van Taco Hidde Bakker en het gebrek aan frisse lucht in de zaal deden de rest. Niet dat het verhaal van Taco Hidde Bakker niet interessant was. De vergelijking maken tussen de foto's van Grozny zoals wij die kennen en de foto's die een vluchteling heeft verzameld als herinnering aan zijn stad is boeiend. Ook Andrea Stultiëns had een goed verhaal over de serie uit Uganda. Zij combineerde foto's uit een archief van een Ugandees met haar eigen foto's. "Wie ben ik om de verhalen van andere mensen te vertellen?" is haar motivatie. Ik was weer even wakker, maar Vroege praatte mij al snel weer in slaap, waardoor ik bij Susan Meiselas me niet meer kon concentreren. Het had ook lang genoeg geduurd. Te lang eigenlijk en als het aan Vroege had gelegen, waren we nog even doorgegaan.

Gelukkig was het tijd om foto's te kijken. En zo kon ik in de Noorderlicht Galerie zien waar Stultiëns en Hidde Bakker het over hadden. En ja, dat is interessant. Zeker de installatie van Stultiëns is boeiend. Die ga ik volgende week nog eens bekijken, hopelijk met een frissere blik. In dezelfde galerie hangt ook Out Of Context van Anastasia Khoroshilova. Portretten van kinderen die de gijzeling in Beslan hebben overleefd en in Duitsland waren, tegenover de foto's die in Beslan hingen van de slachtoffers. Simpel idee, met een goede impact. Ook sterk is de expositie van Tim Hetherington in dezelfde galerie. De combinatie van foto, video en geluid werken erg goed. Het heeft niets te maken met de gevonden beelden van bijvoorbeeld Stultiëns of Steelworks van Julian Germain, maar zeker multivocaal. Dat geldt ook voor Reframing History van Susan Meiselas, in het filiaal van het CBK ernaast. Zij hing de foto's die ze in de jaren zeventig maakte in Nicaragua op in dat land en registreerde de reacties. En ze interviewde personen die zij gefotografeerd had. Verleden, heden en toekomst komen zo bij elkaar. Boeiende installatie. Het bezoek aan de Noorderlicht Galerie en de naastgelegen vestiging van het CBK, met ook een interessante serie van Jiang Jian en een redelijke serie van Wouter den Bakker, vertelde mij veel meer dan de lezing over de expositie.

En dan is er de hoofdexpositie in de Aa-kerk. Ik ging daar direct na de lezing heen en dan moet je even schakelen. Dat kost tijd en je hebt alle tijd nodig in de kerk. Er hangt veel, heel veel en dat moet je gedoseerd consumeren wil je het echt meemaken. Natuurlijk is niet alles even interessant. Ik word wel altijd weer getrokken door de foto's van Pieter ten Hoopen, onderdeel van de expositie Lust. Puur journalistiek kun je het niet noemen, het is zeker geen registratieve fotografie. Maar wat een gevoel in die foto's. Misschien snap ik niet altijd precies wat Ten Hoopen wil laten zien, maar dat geeft niet. Fotografie is ook veelal de interpretatie van de kijker. De expositie Lust zit in dezelfde hoek als Closing In van gastcurator Lauren Heinz. De twee exposities lopen in elkaar over, ondanks een andere thematiek. Heinz zocht vooral naar de mening van de makers. Dat levert soms wat meer kunstzinnige presentaties op als Beyond History van Vincent Delbrouck of de serie Drowned van Seba Kurtis, die ik, moet ik toegeven, niet altijd snap.

Ik heb ook nog veel overgeslagen, zoals de expositie waar het meest om te doen is geweest: Point of no return door gastcurator Stuart Franklin. Die laat ik graag even wachten tot volgende week. Want lopend door de kerk zie je veel foto's en dan besef je weer eens dat je een fotofestival niet in een dag moet doen. Er hangt teveel om te kunnen bevatten en er even snel langs lopen is zonde van tijd en geld. Dus volgende week weer een nieuwe blik. Misschien minder lezingen volgen. Want drie keer naar Groningen, dat is mij denk ik toch letterlijk te ver.

Trefwoorden: fotografie, fotofestival, tentoonstelling, Noorderlicht, David_Damoison, Susan_Meiselas, Marie_Ange_Bordas, Tim_Hetherington, Taco_Hidde_Bakker, Andrea_Stultiens, Anastasia_Khoroshilova, Pieter_ten_Hoopen
2 belichtingen

Een uitgebreider verslag volgt nog, maar ik kan nu alvast zeggen dat een reis naar Groningen deze maand zeker de moeite waard is. Er hangt goed werk in de Aa-kerk. Ik heb daar even vlug doorheen gelopen, omdat ik ook twee lezingen heb gevolgd, waarvan er een wel erg uitliep. Maar wat ik zo snel zag is boeiend. Ook de Noorderlicht Fotogalerie is goed. En als je er dan toch bent, loop even Het Filiaal van CBK binnen. Er hangt teveel werk om in 1 dag goed op te nemen. Dus ik zou zeggen, doe eens gek en boek een weekendje Groningen. Kun je 's avonds ook nog stappen in een leuke stad! Enfin later meer.

Trefwoorden: fotofestival, Noorderlicht, Groningen
0 belichtingen

Het fotofestival Visa pour l'Image pakt goed uit voor de Afghaans/Zwitserse fotojournalist Zalmaï. Eergisteren kreeg hij te horen dat hij de Getty Grants for Editorial Photography had gekregen, goed voor $20.000. En gisteravond werd bekend dat hij de Visa d'Or Feature Award heeft gewonnen voor de serie. Het is een van de belangrijkste prijzen die tijdens het festival wordt uitgereikt en is goed voor $8.000 cash. Volgens BJP heeft Zalmaï tijdens de uitreiking gezegd: "I promised the people I photographed that I would bring their message as far as possible. I think I couldn't have done more than this." Het is een kroon op jaren werk. In een interview met BJP zei Zalmaï eerder dat Afghanistan geen soldaten nodig heeft, maar echte hulp.

Trefwoorden: fotojournalistiek, documentaire_fotografie, prijs, visa_dor, Zalmai, Afghanistan
1 belichting

Amsterdamsestraatweg Utrecht, 15:40

Trefwoorden: Utrecht, braderie, zanger, straatfotografie
0 belichtingen

Hoewel de code voor embedded fotojournalisten het niet toestaat om gewonde militairen herkenbaar in beeld te brengen, en dan zeker niet te publiceren, stuurde AP fotojournalist Julie Jacobson toch de foto's naar haar werkgever AP waarop de zwaargewonde Lance Cpl. Joshua M. Bernard te zien is. Bernard zou even later overlijden op de operatietafel. Ik vroeg me na het lezen van haar verhaal af wat er met de foto's is gebeurd. Het blijkt dat AP ze donderdag heeft aangeboden voor publicatie. Er zat wel een embargo op tot vandaag 12:01 (plaatselijke tijd) "to give newspaper editors time to consider publication of one of the photos in the package, a graphic image showing Bernard being assisted by his fellow Marines in the midst of the firefight," zo meldt het persbericht van AP. Het persbureau vond het belangrijk dat deze foto's verspreid worden: "We feel it is our journalistic duty to show the reality of the war there, however unpleasant and brutal that sometimes is."
Ap heeft ook een soundslide online gezet, waarin Jacobson het verhaal vertelt wat ze eerder heeft opgeschreven over de dag. Helaas vond men het nodig om wat geweerschoten onder enkele delen te zetten, waardoor ze niet altijd goed te horen is. In de serie is ook de foto van Bernard te zien.
Zowel de vader van Bernard als het Pentagon hebben geprobeerd te publicatie te voorkomen. Zij vroegen AP de foto niet te publiceren uit respect voor de overleden militair, zo meldt Lens. Het artikel op Lens is het lezen meer dan waard, het gaat onder andere in op de afwegingen die gemaakt zijn.

Trefwoorden: fotojournalistiek, AP, embedded, Afghanistan, Julie_Jacobson
0 belichtingen

Bemuurde Weerd Oostzijde Utrecht, 11:33

Trefwoorden: Utrecht, pasfoto, straatfotografie
1 belichting

Vijf fotojournalisten hebben van Getty Images een beurs gekregen voor hun werk. Op Visa pour l'Image kregen drie professionele fotojournalisten en twee studenten fotojournalistiek te horen dat zij de Grants for Editorial Photography gekregen hebben. De drie professionele fotografen zijn Krisanne Johnson, Brenda Kenneally (beiden uit de Verenigde Staten) en Zalmaï (Afghanistan/Zwitserland). Zij krijgen ieder $20.000 en ondersteuning van Getty om hun project af te maken. Johnson is bezig met het project "Love You Real Fast" over HIV in Zuid-Afrika. Kenneally kan haar serie "Upstate Girls: What Became of Collar City" afmaken. Die serie gaat over de armoede in het Amerikaanse Troy. Met de serie won Kenneally ook al een prijs bij de World Press Photo dit jaar. Het project van Zamaï, "Promises and Lies", gaat over de gevolgen van de oorlog in Afghanistan voor de gewone bevolking.
Bij de studenten hebben Carl Kiilsgaard en Ed Ou de beurs gekregen. Naast ondersteuning van Getty krijgen zij ieder $5.000. Kiilsgaard krijgt de beurs voor de sterke serie "The White Family" waarmee hij eerder dit jaar meedong bij de Burn Emerging Photographer Grant. Ed Ou tenslotte volgt voor zijn project "Perilous Journey" Somalische vluchtelingen op weg naar de rijke Golfstaten.
Getty Images kent twee keer per jaar de Grants for Editorial Photography toe. In de vijf jaar hebben 24 fotografen geld en steun gekregen. Dit jaar hebben voor het eerst ook studenten een beurs toegewezen gekregen.
Eerder deze week is ook de winnaar bekend gemaakt van de France 24-RFI Web Documentary Award: Le Corps Incarcere van Philippe Jannet. De voorzitter van de jury vond dat de documentaire Words of War in Eastern Congo van Cédric Gerbehaye niet op de shortlist van de prijs thuishoorde, zo meldt Dutch-Doc. De serie is in opdracht van Artsen Zonder Grenzen gemaakt en dat is conflict met het journalistieke uitgangspunt van de prijs.


Trefwoorden: fotojournalistiek, documentaire_fotografie, beurs, Getty, Krisanne_Johnson, Brenda_Kenneally, Zalmai, Carl_Kiilsgaard, Ed_Ou, Grants_for_Editorial_Photography, Web_Documentary_Award
0 belichtingen

Een camera waarbij je zelf kunt programmeren hoe de belichting werkt, of de scherpstelling, of zelf speciale functies kan toevoegen. Dat is de grote wens van Marc Levoy, professor Computer Sience and Electrical Engineering aan de Stanford University. De eerste open source camera heeft hij nu gebouwd. Met vreemd genoeg een sensor uit een Nokia telefoon. Dat kan beter lijkt me. Het is hoe dan ook een interessant project. Volgend jaar moeten de eerste camera's beschikbaar zijn voor universiteiten.

Trefwoorden: apparatuur, camera
0 belichtingen

Fotojournalist Julie Jacobson, werkzaam voor Associated Press, vertelt een heftig verhaal van een week in Afghanistan. Zij is daar embedded en gaat de week voor de verkiezingen mee naar de stad Dahaneh, die door Taliban gecontroleerd wordt. En daar wordt op een gegeven moment flink gevochten. Een marinier wordt zwaar getroffen en ook Jacobson ligt in de gevarenzone. Ze blijft foto's maken, tot haar eigen verbazing: "This whole time amidst gunfire, I lay flat on my stomach trying to brace my camera steady, but not doing very well at a 1/2 second. It was strange to be worrying about my shutter speed with all the bullets flying overhead." Hoewel ze een papier heeft ondertekend waarin staat dat dode militairen niet herkenbaar in beeld mogen worden gebracht, doet zij dat toch. "Death is a part of life and most certainly a part of war. Isn't that why we're here?" schrijft ze. Ze besluit zelfs om de foto's door te sturen naar het AP kantoor in New York. Juist omdat ze vindt dat het verhaal vertelt moet worden: "And with great respect and understanding to all the opposing arguments to publication, I feel that as journalists it is our social responsibility to record AND publish such images. We have no restrictions to shoot or publish casualties from opposition forces, or even civilian casualties. Are those people less human than American or other NATO soldiers?"
Het verhaal geeft een goed beeld van wat je als (foto)journalist mee kunt maken en voor welke dilemma's je komt te staan. Zeker als je embedded meegaat. Wat is op zo'n moment belangrijker, je taak als journalist of je houden aan de regels?

Trefwoorden: fotojournalistiek, oorlogsfotograaf, Afghanistan, embedded, AP, Julie_Jacobson
0 belichtingen

De Frans-Spaanse fotojournalist en filmmaker Christian Poveda is in zijn woonplaats San Salvador doodgeschoten. Zijn lichaam werd in een auto aangetroffen in een arme buurt. Poveda versloeg als oorlogsfotograaf in de jaren tachtig de burgeroorlog in El Salvador. Vanaf de jaren negentig vestigde Poveda zich voorgoed in San Salvador. Hij is mede-oprichter van persagentschappen Atelier en Visions en fotografeerde later onder meer voor Sipa Press, Keyston, VU en later Corbis. Naast fotograaf was Povedo ook filmmaker en vorig jaar maakte hij de documentaire La Vida Loca over de jeugdbende Mara 18. Christian Poveda is 54 jaar geworden.

Trefwoorden: fotojournalistiek, dood, moord, Christian_Poveda
0 belichtingen

Lepelenburg Utrecht, 11:34

Een meisje glijdt van de Domtorenglijbaan in het park Lepelenburg. De glijbaan is een idee van Millie, Jutta, Yara en Tamar van de Agatha Snellenschool. Zij wonnen vorig de eerste dromenwedstrijd van het CU Kidsfonds. Hun droom voor Utrecht was een mini Domtoren met daaromheen een spannende glijbaan. In de toren leer je van alles over de historie van de Dom.

Trefwoorden: glijbaan, Domtoren
0 belichtingen

Een compacte camera met verwisselbaar objectief, goede kwaliteit en betaalbaar. Daar ben ik al een tijd naar op zoek en toen Olympus de E-P1 aankondigde, was ik gelijk enthousiast. Dat enthousiasme bleef na een eerste indruk met de E-P1 en nog steeds is het een camera waar ik oren naar heb. Er zitten wel een paar nadelen aan de E-P1, waarbij de autofocus voor mij het zwaarst telt. Want zeker in vergelijking met de Panasonic G(H)-1, net als de Olympus een camera van het Micro Four Thirds, is het niet echt snel te noemen. Een combinatie van de twee camera's zou geweldig zijn. En dat lijkt vandaag min of meer gebeurd te zijn, want Panasonic komt ook met een soortgelijk model, de Panasonic GF-1.
Toegeven, de camera oogt minder mooi dan de E-P1. Niet dat het belangrijkste is, verre van, maar toch. Het lijkt veel meer een compactcamera. De GF-1 heeft een paar dingen die de E-P1 niet heeft: ingebouwde flitser, een optionele elektronische opsteekzoeker en de snelle scherpstelling. Maar een ingebouwde beeldstabilisatie ontbreekt weer. De specificaties zien er goed uit en ik verwacht een kwaliteit als de G(H)-1. Tegelijk met de GF-1 komt Panasonic met een pancake, een 20 mm. En uiteraard kun je de 17 mm pancake van Olympus ook gebruiken. Zo wordt het leuk. Voor de filmers, in tegenstelling tot de GH-1 kan de GF-1 alleen 720p aan. Beetje jammer wel. Een externe microfoonaansluiting ontbreekt (net als bij de E-P1).
Leuke camera die GF-1? Ja, zeker. Maar mijn hart gaat niet heel veel sneller kloppen. De specificaties zijn min of meer gelijk met de E-P1, heeft wel de snelle autofocus, maar schijnt ook weer duurder te worden. De opsteekzoeker vind ik niet per se een pluspunt, de ingebouwde flitser ook niet. Toch lijkt op papier de GF-1 voor mij een betere keuze, maar dat is dan een rationele keuze. Mijn gevoel zegt wat anders. Maar dat is na een test misschien ook wel anders.

Commentaar is uitgeschakeld om zinloze discussies over camera's te vermijden. Graag ook niet reageren bij andere posts over dit onderwerp.

Trefwoorden: apparatuur, camera, Panasonic
0 belichtingen

Bij Nu.nl krijgen ze een enorme berg aan foto's binnen per dag. Virtuele berg dan weliswaar. Daar zit soms goed materiaal bij, of in ieder geval goed genoeg voor het doel. Nu.nl wil de snelste zijn, liet hun beeldredacteur eerder weten in een debat. En dan kan het zijn dat je een fotomanipulatie over het hoofd ziet. Zoals gisteren gebeurde bij een item over een brand in het Philips stadion. Bij het artikel plaatste Nu.nl in eerste instantie een foto met een enorme rookwolk. Weblog Copytijgers ontdekte de manipulatie en beschuldigde in eerste instantie de beeldredacteur van manipuleren. Dat bleek net zo onjuist als de foto echt was. De foto was door een lezer samengesteld uit twee foto's en ingestuurd. De dienstdoende redacteur zag in de haast niet direct dat het een manipulatie betrof. Toen de fout ontdekt was, is de foto onmiddellijk door een andere vervangen. En hoofdredacteur Laurens Verhagen ging door het stof. Terecht en netjes.
Nu wordt zo nu en dan wel eens geopperd dat ingezonden foto's zelden gemanipuleerd zullen zijn, omdat ze meestal via een mobieltje worden doorgezonden en lezers geen zin hebben in gedoe op de computer. Tegelijk zeggen anderen dat het risico van lezersfoto's juist manipulatie is. Laat deze kwestie zien wie er gelijk heeft? Ik denk het niet. Het maakt wel duidelijk dat een beeldredactie beter dan ooit goed moet opletten op wat ze binnen krijgen aan materiaal. Of het nu hectisch is of niet en of het nu van een professionele fotograaf afkomt of van een toevallige voorbijganger. Want allebei kunnen ze wel eens wat gaan rommelen, voorbeelden genoeg (Alexander Pleijter vraagt zich zelfs hardop af of manipulatie bij beroepsfotografen niet eerder voor zal komen). Hoewel het in beide groepen gelukkig nog meer uitzondering dan regel is, blijft het zaak alert te blijven en dat is iets wat de beeldredactie zich goed moet realiseren. Meer tijd en scholing voor beeldredactie kan volgens mij geen kwaad. En een gezond wantrouwen hebben in wat je ziet.

Trefwoorden: fotojournalistiek, fotomanipulatie, Nu.nl
0 belichtingen

De R zit in de maand en dat betekent weer de nodige nieuwe camera's. Iets eerder introduceerde Sony haar tweede fullframe spiegelreflexcamera, de Alpha 850. Een wat eenvoudigere versie naast de Alpha 900 en aantrekkelijk geprijsd. Vandaag was het de beurt aan Canon om een nieuwe reflex aan te kondigen. Dat werd niet, zoals ik aanvankelijk verwachtte en ook wel hoopte, de Eos 1D Mark IV, maar een Eos 7D. Hoewel de naam zou kunnen doen vermoeden dat het om een fullframe camera gaat, is het eerder een luxere versie van de Eos 50D, want de 7D heeft ook een APS-C sensor en dus een sensorfactor van 1,6. Bummer. Het is wel een opvallende camera. Canon heeft, zo melden zij trots, goed geluisterd naar de gebruikers en 5.000 fotografen om input gevraagd. En wat krijg je dan? Een camera met een lichtmeetsysteem dat ook met kleurinformatie heet (iFCL geheten), een elektronische waterpas, draadloze flitssturing vanaf de ingebouwde flitser en een matglas met LCD bijvoorbeeld. Waar kennen we dat allemaal van? Precies, van de grote concurrent Nikon (ok, waterpas ook van andere merken). Is dat vreemd? Nee, want waarschijnlijk weten de fotografen die ze hebben geïnterviewd heel goed wat bij Nikon goed werkt. Wel opvallend voor een merk dat zo prat gaat dat ze zelf zoveel uitvinden, dat ze nu goed leentjebuur spelen. Is dat erg? Nee, want waarom zou je niet de goede dingen van je concurrent proberen te gebruiken. En Canon past het uiteraard op een eigen manier toe, een precieze kopie kan niet. Zo wordt bij de lichtmeetsensor een dubbellaags filter gebruikt om de kleurscheiding te maken. Bij het lichtmeten worden ook autofocuspunten gebruikt rondom het gekozen scherpstelveld, die bijna dezelfde afstand weergeven. Zo, zegt Canon, kan het onderwerp beter worden gemeten. Wat bij portretten best goed kan werken, maar ik kan me ook situaties indenken waar het juist tegen je gaat werken. Het maakt wel duidelijk dat je goed moet blijven nadenken met al die automatiek.
De kleurinformatie wordt overigens niet alleen gebruikt voor de lichtmeting, maar ook bij de autofocus zo werd mij vandaag bevestigd. Dat doet Nikon inderdaad ook al een tijdje. Interessant is ook dat voor het volgen van bewegende onderwerpen je niet meer met het middelste scherpstelpunt hoeft te beginnen. Het hele AF-systeem is op de schop gegaan en je kunt, net als bij Nikon, groepen gaan maken en nog meer. De interface waarmee je het allemaal regelt is wel erg overzichtelijk. Dat geldt ook voor het menu waarin je de knoppen kunt toewijzen aan een functie. Een hele vooruitgang.
Het 100% zoekerbeeld vind ik wel een groot pluspunt van de camera. Uiteraard is het wat donkerder dan bij een Eos 5D Mark II bijvoorbeeld, maar dat je goed kunt kadreren is heerlijk. Ook wat betreft video loopt Canon voor. Full HD (dus 1080p), met de mogelijkheid de belichting helemaal handmatig te controleren. De autofocus loopt dan wel via de beeldsensor en dat blijft nog wat traag. Goed is wel dat er een aparte knop op de camera zit om de video-opname te starten en te stoppen. En die zit inderdaad op een goede plek.
Fijn is ook om te weten dat de afdichtingen van de Eos 7D zodanig zijn dat je met een gerust hart in de stromende regen kunt fotograferen. Ze zijn op het niveau van een Eos 1N, meldt het persbericht. Dat is een oude analoge camera, ben benieuwd hoe het zich verhoudt met de moderne Eos-modellen. Nog steeds heeft Canon geen aansluiting voor GPS in de camera gebouwd. Je hebt daar nog steeds een dure WiFi module voor nodig. Trots werd gezegd dat het GPS signaal nu ook via Bluetooth kan worden doorgegeven, niet gezegd werd dat daar weer een dongel voor nodig is. En over de WiFi module gesproken, met het nieuwe WFT Server protocol kun je tien camera's draadloos aansturen vanaf ieder apparaat dat WiFi ondersteunt en een de interface kan weergeven. Dat kan dus een mobiele telefoon zijn (hoeft eens niet per se de iPhone te zijn), of een laptop.
Helaas kon Canon het niet nalaten om meer pixels op de camera te gooien. Het verschil met de Eos 50D is niet zo heel groot, maar toch. Waar ze het bij de G11 aandurfden om het aantal pixels te verlagen, krijgt de Eos 7D meer pixels. En daarmee wordt toch duidelijk dat de Eos 7D niet primair voor de professionele fotograaf bedoeld is. Het is een camera in het middensegment. En een directe concurrent van de Nikon D300s. Want dat is ook opvallend, voorheen liepen de series van beide merken niet synchroon, met de Eos 7D is een 1-op-1 vergelijk veel beter mogelijk. En die mag ik hopelijk binnenkort maken. Niet zozeer om te kijken naar ruis, wel om te ontdekken hoe de nieuwe technieken voor Canon hun werk doen.

Commentaar is uitgeschakeld om zinloze discussies over camera's te vermijden. Graag ook niet reageren bij andere posts over dit onderwerp.

Update: ten onrechte opgemerkt dat de concurrentie van de 7D geen 100% zoekerbeeld heeft, dat is nu aangepast

Trefwoorden: apparatuur, Canon, Sony, camera, eos