Je kijkt in mijn archief. Ik log nu verder onder mijn eigen naam: Bas de Meijer. Navigatie oude site: ontwikkelaarfixeercontactsheetzelfportret Weten waar de foto gemaakt is? Klik op de straat/plaats onder de foto en zie het in Google Maps
Details, dat willen we graag zien op een foto. Daar heb je veel pixels voor nodig. Er zitten echter grenzen aan, zowel optisch als in de sensor zelf. Het is op te lossen door foto's aan elkaar te monteren. Dan krijg je een reuzebeeld. Dat is niet heel nieuw, in 2003 werd de gigapixelgrens al overschreden. Nu is een nieuw record gevestigd met een panorama van Dresden. 1165 foto's gemaakt met een Canon Eos 5D Mark II en een 400mm objectief zijn gemonteerd tot een foto van maar liefst 26 gigapixel. Op dit moment de grootste digitale foto ooit. Als je denkt, dat doe ik ook even, weet waar je aan begint. Voor het fotograferen is een fotorobot gebruikt die 172 minuten bezig is geweest. Dat leverde 102 GB aan ruwe data om, wat door een computer met 16 processoren en 48GB RAM in 94 uur is omgewerkt tot de foto. Het is fascinerend om de foto te zien, een enorme schat aan informatie. Over de privacy hebben we het verder niet.
Zo zeker als je kunt zijn van lijstjes, zo zeker is de afgelopen jaren ook de speciale fotobijlage Obervatorium van de Volkskrant geworden. Altijd een lust voor het oog aan het einde van het jaar. Dit jaar verschijnt het op 19 december, aankomende zaterdag dus. Een reden om de krant te kopen. Wie niet tot dan wil wachten en/of graag het geluid bij de foto's wil horen, kan nu al genieten. De Volkskrant heeft in samenwerking met het Fonds BKVB de series uit Observatorium online gezet. En dan zaterdag nagenieten in de dode bomen.
Aan het einde van het jaar komen de vele lijstjes weer. Ik ben daar niet zo van, behalve dan van foto-overzichten. Omdat die vaak een goed beeld geven van wat er in een jaar allemaal is gebeurd. En dat is best wat. Bij het vermaarde Big Picture van de Boston Globe wijden ze maar liefst drie pagina's aan hun keuze. Een sterke keuze, met heel veel goede fotojournalistiek. Opvallend is dat ook de Nederlandse fotojournalist Robin Utrecht genoemd wordt, met zijn foto van de aanslag op de koningin. Een ijzersterke foto van een gruwelijk moment. Nog steeds grote kanshebber voor de Zilveren Camera denk ik. Daarover gesproken trouwens, de geitenfoto van Marcel van den Bergh vanmorgen in de Volkskrant verdient ook wel een prijs (en de fotograaf mag wel fotojournalist van het jaar worden, nu het nog kan).
Mirella Plug mag een dag meehelpen met Ko Veltman en zijn stagiaire Rebecca in de vlindertuin van Artis. Mirella is winnaar van de droombaanactie van de vakbond CNV en heeft als droom dat ze dierenverzorger wordt in een dierentuin. Behalve in de vlindertuin, mocht Mirella ook kijken bij de zeeleeuwen en andere dieren.
Een huilend kind die een inenting krijgt. Het is een clichébeeld. Dat vindt Myriam Verhelst, medewerker pedagogische zorg van het UMC-WKZ, ook. In De Volkskrant van vandaag vertelt zij de zorgen die zij en haar collega's hebben over het effect van dit soort beelden. Ze zegt in de krant: "Ik vind ze nogal eenzijdig. Niet alle kinderen moeten huilen. De beelden dragen niet bij als je als ouder op een ontspannen manier wilt voorbereiden op het halen van een prik." Ze heeft denk ik voor een groot deel gelijk. Steeds als er foto's van inentingen en andere prikken worden gepubliceerd zie je op zijn minst verbeten gezichten en bij kinderen als het even kan tranen. Zijn er geen andere foto's van te maken? Vast en zeker wel. Maar het scoort ook wel makkelijk. Een huilend kind doet het nu eenmaal goed op foto's. Want dat is zo zielig. En zielig willen fotojournalisten toch wel graag vastleggen. Ik kan niet ontkennen dat ook ik zielig snel fotografeer. Maar het hoeft niet. Want inderdaad, niet ieder kind huilt bij een prik. En door alleen huilende kinderen te fotograferen geef je een wat vertekend beeld van de waarheid.
Ok, de foto die hier bij is geplaatst is ook van een huilend kind. Mijn eigen zoontje notabene. Wat helaas niet op de foto is vast te leggen, is dat hij eigenlijk vooral huilde op de manier waarop de prikvrouw aan zijn mouw zat te trekken. Want een prikfoto zonder huilend kind is heel goed mogelijk, zeker met het stoere zoontje van mij.
Ondanks dat een politieofficier in Engeland heeft laten weten dat fotografen niet per definitie verdacht zijn als terrorist en dus niet onnodig moeten worden onderzocht onder artikel 44 van de Counter Terrorism Act, gaat het nog steeds mis. Zelfs Martin Parr is volgens de Indepentent bijna gearresteerd toen hij in Liverpool aan het fotograferen was. Parr vertelt aan die krant dat er snel een einde aan de trend van de politie moet komen, omdat het anders vrijwel onmogelijk wordt om in Engeland nog op straat te fotograferen. Onlangs is een fotograaf van de BBC onderzocht toen hij foto's maakte van Sint Paul's Cathedral en Andrew White werd om zijn gegevens gevraagd toen hij kerstverlichting fotografeerde. Vorige week is een gerenommeerde Engelse architectuurfotograaf, Grant Smith, door zeven agenten aangehouden. Smith maakte foto's van de Sir Christopher Wren's Christ Church. Het meest recente voorbeeld is Paul Lewis van de Guardian. Hij maakte opnames van de Gherkin in Londen. Lewis doet zijn verhaal bij de krant en plaatst daarbij een video, waarin de gesprekken met de agenten goed te volgens zijn. Lewis laat zich niet zomaar intimideren door de beveiliging, wat een mooie en interessante discussie oplevert. De fotograaf van de stills in de video, Martin Godwin, werd ook gelijk ondervraagd.
De strijd tussen fotografen en politie is nog niet gestreden. Op 23 januari 2010 wordt een demonstratie gehouden bij Trafalger Square om te protesteren tegen de ridicule maatregelen van de politie. Wordt vervolgd...
Onlangs is bij uitgeverij d'Jonge Hond een boek verschenen van de in 2006 overleden Magnum fotograaf Leonard Freed. Freed volgde in 1959-1960 de stroom immigranten die van Indonesië naar Nederland trokken. Hij volgde de immigranten van de boot tot hun bestaan in Nederland. Het boek laat voor het eerst de foto's bij elkaar zien. Helaas heeft, zoals het weblog Indisch4Ever terecht opmerkt, het boek een vreemde naam gekregen: Indonesiërs in Holland. Vreemd, omdat de immigranten Indo's waren, nazaten van Europeanen met de oorspronkelijke bewoners van Indonesië (toen nog Nederlands-Indië geheten). Ondanks dat wel een interessant boek lijkt me.
Wellicht is het opgevallen dat het hier de laatste tijd vrij rustig is. Dat kan kloppen. Ik ben even te druk met andere dingen, waardoor ik de site even een lagere prioriteit geef. Maar waarschijnlijk ben ik in het nieuwe jaar weer op volle kracht terug. Misschien in een iets andere vorm, maar dat merk je dan wel.
In De Volkskrant wordt vandaag terecht ruim aandacht besteedt aan de serie die Kadir van Lohuizen maakte over ontbossing in Brazilië. De serie is een onderdeel van een project van zijn agentschap Noor. Ieder lid van het collectief fotografeerde ergens in de wereld de gevolgen van de klimaatveranderingen. Het resulteerde in indrukwekkend series, die onder de noemer Consequences by Noor tot en met 12 januari in Kopenhagen te zien zijn. Uiteraard vanwege de klimaattop die daar dan wordt gehouden. Het Deense Information gaat volgende week de series publiceren in een gratis uitgave (als iemand op 7 december in Kopenhagen is, ik houd me aanbevolen ;) ). Het is de bedoeling dat Consequences by Noor over de hele wereld gaat reizen, zodat iedereen bewust wordt van de klimaatveranderingen. En ik denk dat de tentoonstelling daar echt toe bijdragen. De serie van Van Lohuizen zag ik al eerder tijdens twee presentaties en ik ga nu echt veel beter nadenken bij de aanschaf van rundvlees. Want de ontbossing die Van Lohuizen fotografeerde is het gevolg van onze hunger naar rundvlees. Alles behalve 'duurzaam' vlees.