Vorig jaar ontmoette ik op Rencontres d'Arles de Deense fotograaf Jacob Aue Sobol. Een bescheiden fotograaf, met een prachtig boek onder zijn arm. Een fotoboek over een periode in Groenland. Maar het gaat over veel meer dan alleen het land, of de plaats, Tiniteqilaaq, waar hij vertoefde. Na een kort verblijf keert hij later weer teurg. Omdat hij bij terugkeer in Denemarken ontdekte dat er veel meer lagen waren. Die tweede reis zal lang duren en in het boek neemt hij ons mee naar die wereld. Van zeehondenjagen, tochten door sneeuwstormen en vooral ook naar de liefde. Hij is namelijk verliefd geworden op Sabine, de reden om daar zo lang te blijven. En die liefde zie je terug in de foto's. Onder andere dan, want de foto's van Jacob Aue Sobol laten zien, nee voelen, hoe het daar is. Je voelt de kou, je zit helemaal in het wereldje. Een prachtig boek dus, gelukkig nu ook in mijn bezit. Bij de World Press Photo Days zag ik hem weer. Hij heeft namelijk de eerste prijs gewonnen bij de series dagelijks leven. Niet over Sabine, maar over het dagelijks leven van de inheemse familie Gomez Brito in Guatamala. Hij heeft een paar weken bij het geizn, die hij bij toeval ontmoette, gewoond. Eerst zonder te fotograferen en later pas de camera gepakt. Het resultaat is wederom een indrukwekkende serie. Vol compassie. Nu is hij naar Tokio. Hij heeft nog geen idee wat hij daar gaat doen, maar ik heb er alle vertrouwen in dat hij weer met een prachtige serie terugkomt. In zwart-wit en op film.

Trefwoorden: fotofestival, Arles, fotojournalist, fotograaf, documentaire_fotografie, Jacob_Aue_Sobol