Fotojournalist Julie Jacobson, werkzaam voor Associated Press, vertelt een heftig verhaal van een week in Afghanistan. Zij is daar embedded en gaat de week voor de verkiezingen mee naar de stad Dahaneh, die door Taliban gecontroleerd wordt. En daar wordt op een gegeven moment flink gevochten. Een marinier wordt zwaar getroffen en ook Jacobson ligt in de gevarenzone. Ze blijft foto's maken, tot haar eigen verbazing: "This whole time amidst gunfire, I lay flat on my stomach trying to brace my camera steady, but not doing very well at a 1/2 second. It was strange to be worrying about my shutter speed with all the bullets flying overhead." Hoewel ze een papier heeft ondertekend waarin staat dat dode militairen niet herkenbaar in beeld mogen worden gebracht, doet zij dat toch. "Death is a part of life and most certainly a part of war. Isn't that why we're here?" schrijft ze. Ze besluit zelfs om de foto's door te sturen naar het AP kantoor in New York. Juist omdat ze vindt dat het verhaal vertelt moet worden: "And with great respect and understanding to all the opposing arguments to publication, I feel that as journalists it is our social responsibility to record AND publish such images. We have no restrictions to shoot or publish casualties from opposition forces, or even civilian casualties. Are those people less human than American or other NATO soldiers?"
Het verhaal geeft een goed beeld van wat je als (foto)journalist mee kunt maken en voor welke dilemma's je komt te staan. Zeker als je embedded meegaat. Wat is op zo'n moment belangrijker, je taak als journalist of je houden aan de regels?

Trefwoorden: fotojournalistiek, oorlogsfotograaf, Afghanistan, embedded, AP, Julie_Jacobson