Vandaag was de tweede les van de masterclass portretfotografie (waarover morgen meer). Dat kost energie, wat goed is, maar levert ook heel veel energie op. Om mijn energieboost verder op te krikken, besloot ik na afloop door te fietsen naar Foam. Ik kom er te weinig eigenlijk. En er hangen nu twee interessante tentoonstellingen, dus ik moest er wel heen vond ik. Eigenlijk heeft Foam nu vier exposities, maar de abstracte werken kunnen mij niet boeien. Dat is iets persoonlijks, dat weet ik. Een beetje in het verlengde van mijn masterclass liggen de foto's van Charlotte Dumas. Portretten, maar dan van dieren. Al eerder had ik haar serie over politiepaarden gezien, nu hangt in Foam een overzichtstentoonstelling. Best wel opmerkelijke foto's. Het zijn echte portretfoto's, de dieren kijken meestal de lens in. Maar echt poseren kunnen ze natuurlijk niet. En toch weet Dumas de dieren een eigen gezicht te geven. Hun koppen vertellen een verhaal, zo lijkt. Het fascineert me wel. Ik moet de uitzending van het Uur van de Wolf, waarin Dumas gevolgd wordt, nog zien. Ik ben wel benieuwd. Hoe maak je een portret van een dier, zo dat het een bijna menselijk portret wordt maar toch ook weer niet?

De andere expositie die ik zeker wilde zien, is In the Shadow of Things van Leonie Purchas. Zij won eerder dit jaar de Paul Huf Award en de tentoonstelling in Foam is onderdeel van de prijs. Het is in mijn ogen een meesterlijke expositie. In een donker hol zit je naar foto's te kijken, met geluid erbij. Alsof je de vakantiedia's aan het bekijken bent (voor de jonge generatie: 'vroeger' keken we dia's, waarbij we de kamer helemaal verduisterde om de beelden te kunnen bekijken). Maar wat je ziet zijn weliswaar foto's van de familie van Purchas, maar alles behalve vakantiefoto's. Je ziet het leven van een gezin dat worstelt met de stoornis van moeder Bron. Foto's die dicht op de huis zijn gemaakt. Foto's met emotie, soms onscherp, soms overbelicht, maar altijd puur. Het zijn foto's die je niet onbewogen kunnen laten. Geen tranentrekkers, dat zeker niet. Het is veel verfijnder, maar ze raken je hoe dan ook. Je probeert je te verplaatsen in haar leven, het lijkt als een speelfilm. Maar dit is echt, zonder documentair te zijn. Het juryrapport van de Paul Huf Award spreekt over een poëtische ondertoon. En poëtisch zijn de foto's zeker. De combinatie met geluid en de losse foto's uit het familiealbum in de zaal ernaast, maken het helemaal af. Dit beklijft. Deze wil ik vaker zien. Op een misschien vreemde manier geven de foto's mij ook weer een positieve energie. Het is fotografie waar ik van houd, fotografie die verhalen vertelt. Geen vrolijk verhaal, maar wel inspirerend. Alsof ik naar een betere filmhuisfilm ben gaan kijken.

Na het bezoek aan Foam ook nog even bij de inktjetwinkel.nl (voorheen S-Color Materiaal) wat rolletjes en dergelijke gehaald. Ook zo'n plek waar je blij wordt en waar je eigenlijk gewoon iets moet kopen. Al was het maar om te zorgen dat de winkel Amsterdam nooit zal verlaten. Een goed dagje, ik heb weer zin in fotograferen.

Trefwoorden: fotografie, foam, fototentoonstelling, Charlotte_Dumas, Leonie_Purchas

Bas, door één van je tweets kwam ik op het spoor van Tessa. Kende haar wel als fotograaf, maar wist niet dat ze ook masterclasses gaf. En laat ze nu net sterk zijn in hetgeen ik nog mis. Ook ik ben dus inmiddels vol goede moed en zin begonnen. Waarvoor dank!

En de docu over Charlotte Dumas: aanrader. Heb de expositie nog niet gezien, maar wil deze n.a.v. documentaire nu zeker zien!

@Arnold: ah, jij bent de fotograaf die door mij de masterclass ook gaat volgen. We hadden het er vandaag toevallig over. Leuk! Ben benieuwd naar jouw ervaringen.

Helaas zullen jouw en mijn aankopen dat leuke winkeltje niet redden.

http://link.marktplaats.nl/...

@J-E: Dat wist ik niet. Erg jammer