Ouderkerksplein Amsterdam, 15:48

Het werd tijd om weer eens wat exposities in Amsterdam te gaan kijken. Veel te lang niet meer geweest, het wordt echt tijd om te gaan verhuizen (iemand nog een woning in de aanbieding?). Het begon in Reflex Galerie met David Lachapelle. Ik weet het niet wat ik daar nu echt van moet vinden. Het is kitch, het is over the edge en op zich heb ik daar geen probleem mee. Tijdens een uitzending heb ik hem wel eens zien werken en het is niet mijn stijl. Maar heb wel bewondering voor de decors en dergelijke die gemaakt worden voor de foto's. Maar toch, het resultaat. Te plat eigenlijk. Waar Erwin Olaf, ook kitch en over the edge, toch wat meer betekenis aan de foto weet te geven, blijft Lachapelle meer hangen bij een trucje. Dat de personen bekende mensen zijn maakt de foto misschien juist nog platter. De mooiste foto's vond ik juist de meest normale foto's.
Daarna naar Foam, toch wel het leukste museum. Genoeg te zien daar in ieder geval. De straatfoto's van Tom Wood zijn super. Met zeer grappige titels overigens. Gewoon heerlijke straatfotografie, perfect uitgevoerd. Het is fotografie die mij enorm trekt natuurlijk. Er hingen meer dan genoeg foto's om veel inspiratie en motivatie op te doen. Een verdieping hoger hangt het werk van de van oorsprong uit Oekraïne afkomstige Boris Mikhailov. Foto's die gemaakt zijn in de tijd dat fotografie in Rusland nog niet echt erkend was. Dat zie je ook aan de foto's, van een heel divers kaliber overigens. Er zit een duidelijke roep van de fotograaf in, om aandacht, om dingen aan de orde te stellen. Ze vertellen veel over de situatie daar toentertijd en over hoe de fotograaf het ervaart. Opmerkelijk is de serie over het Duitser willen zijn. De fotograaf poseert daar inclusief hakenkruis. Het zijn foto's die je tot nadenken zetten, ze hebben een boodschap. Tot nadenken zetten ook de foto;s van Henryk Ross, het Lodz Ghetto Album. De foto's zijn gemaakt tijdens de Tweede Wereldoorlog in het Poolse Lodz. Ross was een van de twee ghettofotografen en moest vooral voor propaganda fotograferen. Maar hij fotografeerde meer en verstopte de duizenden negatieven toen de laatste transporten de ghetto gingen verlaten. Jaren later werden de, beschadigde, negatieven weer opgegraven en ze geven een zeer indringend beeld van hoe het in de ghetto aan toeging. Beelden die je kent van films, maar de foto's zijn echt. En dat beklemt.
Tijd voor een biertje (bij een leuke serveerster) en dan op naar de Oude Kerk. Want de World Press Photo moest ook nog steeds een keer bezocht worden. Nu had ik vrijwel alle foto's al gezien, toch blijft het de moeite waard om ze nog een keer te kijken. Al was het maar omdat je nu wat rustiger kan kijken. De teksten erbij lezen en af en toe weer terug te lopen. Traditiegetrouw hangt er ook een portfolio van de winnaar, dit jaar dus Arko Datta. En die man kan fotograferen, er hing een uitstekende serie van hem. Naast die twee tentoonstellingen hing er tenslotte ook nog Hanoi, Vietnam. Een reportage van een groep jonge fotojournalisten over het leven in Hanoi. Ook hier weer een uitstekende kwaliteit. En leerzaam, via fotografie kan veel verteld worden al blijven bijschrijften bij dit soort fotografie zeker noodzakelijk om het echt te snappen. Meer dan genoeg te zien dus in Amsterdam weer. Een kleine opwarmer voor Naarden, want daar moet ik ook nog steeds heen.
Overigens heb ik ook lekker de portemonnee getrokken want Foam en WPP betekenen boeken. Het overzichtsboek van de Masterclass van de WPP is nu in de aanbieding en te koop voor slechts 30 euro, kon ik dus niet laten liggen. Zeker niet met de korting op de Club Foam pas. En bij de WPP zelf uiteraard het jaarboek gekocht. Naast het boek Hanoi, Vietnam en het boekje over de elfde Masterclass met als thema Pride. De nodige kilo's mee moeten zeulen dus, WPP en Foam blij. Portemonnee misschien minder. En ik moet nog naar Naarden....

Trefwoorden: fotografie, fotojournalistiek, World_Press_Photo, tentoonstelling, Erwin_Olaf, David_Lachapelle

Ik heb wel een woning in de aanbieding, ...

Ok, een betaalbare huurwoning in Utrecht (of Amsterdam). En die heb je niet in de aanbieding weet ik toevallig :)

Ross vond ik inderdaad heel indrukwekkend. Beklemmend zelfs. Ging weg met een behoorlijke brok in mijn keel.
Faom, inderdaad een super plek, met heel vaak heel mooi materiaal.