Parkzichtlaan Utrecht, 09:28

Een huilend kind die een inenting krijgt. Het is een clichébeeld. Dat vindt Myriam Verhelst, medewerker pedagogische zorg van het UMC-WKZ, ook. In De Volkskrant van vandaag vertelt zij de zorgen die zij en haar collega's hebben over het effect van dit soort beelden. Ze zegt in de krant: "Ik vind ze nogal eenzijdig. Niet alle kinderen moeten huilen. De beelden dragen niet bij als je als ouder op een ontspannen manier wilt voorbereiden op het halen van een prik." Ze heeft denk ik voor een groot deel gelijk. Steeds als er foto's van inentingen en andere prikken worden gepubliceerd zie je op zijn minst verbeten gezichten en bij kinderen als het even kan tranen. Zijn er geen andere foto's van te maken? Vast en zeker wel. Maar het scoort ook wel makkelijk. Een huilend kind doet het nu eenmaal goed op foto's. Want dat is zo zielig. En zielig willen fotojournalisten toch wel graag vastleggen. Ik kan niet ontkennen dat ook ik zielig snel fotografeer. Maar het hoeft niet. Want inderdaad, niet ieder kind huilt bij een prik. En door alleen huilende kinderen te fotograferen geef je een wat vertekend beeld van de waarheid.
Ok, de foto die hier bij is geplaatst is ook van een huilend kind. Mijn eigen zoontje notabene. Wat helaas niet op de foto is vast te leggen, is dat hij eigenlijk vooral huilde op de manier waarop de prikvrouw aan zijn mouw zat te trekken. Want een prikfoto zonder huilend kind is heel goed mogelijk, zeker met het stoere zoontje van mij.

Trefwoorden: griepprik, zoon, kind, gezondheid, fotojournalistiek