Tien portretten verzamelen die ik heel goed vind, dat was de opdracht voor mijn portretten top tien. In drie weken tijd heb ik weer veel portretfoto's gezien. Mooie, hele mooie en minder mooie. Keuzes moeten maken, wikken en wegen. Een leerzaam proces. Waarbij steeds de vraag centraal stond, wat vind ik mooi aan een portretfoto.

Het heeft geleid door de serie die ik afgelopen dagen online heb gezet. Zoals ik al eerder zei een momentopname. Zou ik over een paar jaar weer zo'n serie moeten maken, dan zouden er andere foto's in zitten waarschijnlijk. Niet alleen omdat er in de tussentijd weer mooie portretten zijn geschoten, ook omdat ik verander. Wat deze selectie zegt over hoe ik nu ben, daar mag iedereen zelf een psychoanalyse op los laten. Daar gaat het mij nu ook niet om.
Ik ben tevreden over mijn rijtje, al heb ik nog steeds het onbehaaglijk gevoel portretten gemist te hebben. Dat is dan zo. Het is een vrij divers rijtje portretten geworden. Maar toch ook met een aantal overeenkomsten. De foto's laten veel mensen kwetsbaar zien. Ze gaan voornamelijk over mensen die iets heftigs hebben meegemaakt, of die op een belangrijk punt in het leven staan. Wat bij de foto's ook naar voren komt is dat de geportretteerden zich open durven te stellen voor de fotograaf. Wat een compliment voor de fotograaf is. En wat een fotograaf ook moet kunnen. Veel foto's hebben een (vrijwel) egale achtergrond. En zijn redelijk dichtbij gefotografeerd. Je gaat heel direct naar het belangrijkste van de foto toe, de persoon. En die hebben over het algemeen ook wat te vertellen, ik heb voornamelijk verhalende foto's gekozen. Dat is misschien ook wel logisch, ik ben ook steeds op zoek naar verhalen. Niet een puur esthetische foto. Een foto moet mij pakken, ik wil leren van een foto.

Opvallend vind ik de rust in de foto's. Dat wat ik nog juist mis, maar ik zoek het blijkbaar wel. Of in ieder geval, ik zie het graag. Zowel wat beeldopbouw als de blik van de geportretteerden zijn rustig. Daarvoor moet je als fotograaf ook rustig zijn. Goed om te zien dat rust echt werkt. Tot slot heb ik relatief veel Nederlandse fotografen gekozen. Dat is niet omdat ik vind dat wij de top van portretfotografie in huis hebben, maar denk ik vooral een gevolg dat ik voornamelijk in aanraking kom met werk van Nederlandse fotografen. En dan blijven die foto's toch hangen.

Wat mijn top tien zegt over mij en mijn werk, of althans het werk dat ik wil maken, ga ik zo maar bespreken tijdens de masterclass. Het wordt vast en zeker een boeiend gesprek. Het was goed om de top tien te maken en het is goed om daar even over te praten.

Trefwoorden: portretfotografie, masterclass, top_10

Leuk om over na te denken. Ga ik ook eens doen.