© Céline van Balen

Een goede foto herinner je je altijd. Dat doet deze foto van Céline van Balen mij zeker. Het is een portretfoto die mij niet loslaat, al is het echt jaren geleden dat ik de foto voor het eerst zag. In het toen nog NFI geheten fotomuseum, rechts om de hoek vrijwel direct na binnenkomst. Lang heb ik voor deze foto gestaan.

Het meisje kijkt je indringend aan. In tegenstelling tot andere portretten uit mijn top tien, is dit ook gewoon nog een echt meisje. Een zelfbewust meisje ook. Redelijk onbevangen kijkt ze je aan. Indringend ook wel, onder welke hoek je de foto ook bekijkt, ze blijft je aankijken. Heel bewust van wie ze is, dat wil ze ook laten zien. Ze staat ook open voor contact met jou.

De foto komt uit 1998 en dat is ver voor malloten als Geert Wilders het anti-moslimvuurtje opstookten. Het mooie van de foto van Van Balen is dat er ook helemaal geen oordeel geveld wordt. Dit is een moslima, niet meer, niet minder. Ja, de hoofddoek speelt een belangrijke rol in de foto. Ook in het leven van het meisje. Dat respecteer de fotograaf. Dit is wie je bent en dat is goed zo.

Het zachte licht, iets schuin van voren, zorgt er mede voor dat je niet zo snel een oordeel velt. Je ziet vooral mens. Als je de foto in het echt ziet, en dat is een flinke vergroting, dan zie je ook prachtige details. Dat komt onder andere door het gebruik van een grootformaat camera. Het zorgt voor een mooi spel tussen scherpte en onscherpte, zonder af te leiden van de inhoud van de foto. Niets in deze foto leidt af. De blik laat mij niet los.

Een indringend portret, dat een pure registratie lijkt, maar ook veel vertelt.

Trefwoorden: portretfotografie, masterclass, top_10, Celine_van_Baalen

Toen ik je tweet zag, wist ik het meteen... Ik heb deze serie in De
Hallen in Haarlem gezien en het bijhorende boek ook.

Je ziet inderdaad een moslima, natuurlijk, maar je ziet vooral "mens" zoals je zei. En dat maakt de serie voor mij, toen én nu nog steeds, zo krachtig en
inspirerend.