© Hellen van Meene

Al jaren ben ik een groot liefhebber van het werk van Hellen van Meene. De eerste keer dat ik de foto's van de breekbare en tegelijk sterke tienermeisjes zag, ik meen in Huis Marseille jaren geleden, was een openbaring. Niet verwonderlijk dat een foto van Van Meene in mijn top tien zou komen.

Uit het oeuvre heb ik gekozen voor het meisje uit Riga. Ze kwam ook even ter sprake bij Kunststof TV waar de fotograaf onlangs nog te gast was. In tegenstelling tot het portret van Martin Roemers, licht van toon. Mooie zachte tinten, fraai lichtval. Beetje overstraling. Prachtig ver- en belicht.

Zeker in combinatie met de blik van het meisje geeft het de foto iets sprookjesachtig en iets teders. Een mooi meisje om te zien ook. Op zich bijzaak om een foto mooi te vinden, maar het mag gezegd worden. Kwetsbaar, tussen jeugd en volwassenheid in. Ze lijkt na te denken wie en wat ze nu is. Nog net de arm voor de borst om niet haar groei naar volwassenheid volledig prijs te geven. Ze is ook nog een meisje, naast dat ze een vrouw is. Hele verhalen kun je verzinnen als je wilt. Wegdromen ook. In haar wereld. Je denkt met haar mee over wie ze is en wat haar toekomst is.

Uren kan ik naar het portret kijken. Ze is ook goed in beeld gebracht. Prima vlakverdeling. En de tonen zijn perfect, de lichte blauwgroene achtergrond complementeren de oogkleur. Het zachte van de achtergrond komt ook naar voren in haar huid. En dan rechtsonder nog net wat van een plant. Een klein, maar mooi detail.

Een mooi breekbaar portret, liefdevol gefotografeerd.

Trefwoorden: portretfotografie, masterclass, top_10, Hellen_van_Meene