© Martin Roemers

Een close-up doorleefd gezicht, in zwart-wit en met een lekker contrast. Klinkt makkelijk en voor de hand liggend als mooi portret. Maar deze foto, uit een serie van oorlogsveteranen, van Martin Roemers is meer dan dat. Natuurlijk speelt het contrast, de geringe scherptediepte en het close fotograferen een grote rol in mijn keuze.

Ik vind de geringe scherptediepte inderdaad prachtig. De ogen scherp, neus en oren alweer onscherp. Het legt de aandacht waar het moet zijn. Wat ik ook mooi vind, is dat je de fotograaf in de pupil ziet. Kun je een beetje spieken hoe hij de foto gemaakt heeft, maar meer nog geniet ik dan van de scherpte. Onscherpte in de foto is heerlijk en niet iedere foto hoeft perfect scherp te zijn. Maar in een opname als deze wel en dat is die.

Fijn vind ik de lekker zwarte delen in de foto. Ik houd wel van zwart. Het mag van mij ook wel dichtlopen. Je hoeft niet per se overal nog net wat in te kunnen zien. Gewoon een pittig contrast, zeker in zwart-wit, knallen met de foto.

Dat zijn de technische redenen waarom ik de foto van Martin Roemers heb gekozen. In de serie zitten meer sterke portretten. Toch is deze het geworden. Vanwege de blik. De eerste foto uit de serie kun je al snel, onterecht, als te humoristisch zien. Deze foto niet. Je ziet een prachtige kop (al vind ik dat wel een beetje een vervelende uitdrukking) van een man die een heel leven achter zich heeft. De man heeft pijn gekend, en kent het waarschijnlijk nog steeds. Zijn rechteroog is behoorlijk aangetast door de oorlogswond. Het knappe van deze foto is, dat dat de man niet zielig maakt. Geenszins, deze man is niet zielig. Het is zoals het is, lijkt hij te denken, en dat is het dan. Een berusting. Afwachtend op wat er nog gaat gebeuren. Hij heeft genoeg meegemaakt en is niet bang voor de nabije toekomst.

Kracht, moed en doorzettingsvermogen. En dat technisch goed vastgelegd.

Trefwoorden: portretfotografie, masterclass, top_10, Martin_Roemers

Een portret om heel lang naar te kijken - dit verveelt nooit.
Je hebt je onderbouwing weer prachtig verwoord, dat kan jij. Ik geniet van de foto, en ook van de tekst - en ik verheug me op meer!

Dus terug naar analoog zwart-wit medium formaat fotografie? Want dat is wat Stephan Vanfleteren gebruikt.

Overigens heb ik daar niets op tegen, want ik gebruik ook nog soms 'ouderwets' analoge fotografie