© Mona Kuhn

Ik mag graag naar de foto's van Mona Kuhn kijken. Veelal naakte mensen, maar het draait niet ineens om het naakt dat mij in haar werk aanspreekt. Het gaat veel meer om de sfeer die zij weet op te roepen. Op zoek naar foto's voor de top tien dacht ik al snel aan een foto van Kuhn. Maar het werd uiteindelijk niet de foto van Merle (nr 12 in de Frankrijk-serie), maar een uit de serie Venezia.

Het is in een aantal opzichten een redelijk klassiek portret. Licht schuin van voren, hoofd naar de camera gedraaid. Door de donkere omranding en het lichte deel rond haar hoofd, wordt de aandacht wel naar haar gezicht getrokken zonder dat de rest van de foto aan interesse inboet. Misschien is het zo op het eerste gezicht niet eens een bijzonder portret. Toch blijft het me trekken.

Ook hier speelt weer de blik en houding van de geportretteerde een belangrijke rol. Zelfbewust, zelfverzekerd en op haar gemak. En toch ook een soort ongemakkelijkheid en onzekerheid. Mooie tweedstrijd vind ik. Een vrouw die in de bloei van haar leven is. Weet wat ze wil, maar ook op zoek is naar wat anderen van haar vinden.

De foto is ook erg rustig wat opbouw betreft. Ook al gebeurt in de achtergrond genoeg. Maar door de donkere delen en de onscherpte krijgt het niet de overhand. Klassiek is het model in het midden geplaatst, de foto wordt ook een beetje in twee delen geknipt. Vooral donker links en meer licht rechts. Terwijl in het gezicht dat precies andersom is.

Ik krijg geen heldere grip op de foto, misschien dat de foto me juist daarom zo boeit.

Trefwoorden: portretfotografie, masterclass, top_10, Mona_Kuhn