Voor mij is het altijd weer een hoogtepunt waar ik naar uit kijk, de World Press Photo Award Days. Winnende fotografen laten hun werk zien en dat is in de meeste gevallen van een hoog niveau. Logisch, want je wint niet zomaar bij de WPP. Al heb je natuurlijk ook gelukstreffers, zonder geluk geen fotografie. Meer dan ik me kan herinneren van andere jaren vertelden de fotografen over hun werk, in plaats van alleen maar te zeggen "Dit is mijn werk, ik hoop dat jullie het mooi vinden." Die verhalen zijn interessant. Ze geven inzicht in de werkwijze van de fotograaf en over de fotograaf. En je krijgt uitleg van wat je nu eigenlijk te zien krijgt. Een foto kan misschien meer zeggen dan duizend woorden, zonder context is een serie foto's al snel niet meer dan een verzameling beelden. Juist die context geeft een serie een extra lading. De serie Survivors die Lorena Ros liet zien, zou je niet kunnen snappen zonder de uitleg. En dankzij het verhaal hakte de serie er des te meer in. Zeker ook omdat Ros wist te vertellen dat door haar foto's een slachtoffer een betere band met haar moeder kreeg, de moeder durfde eindelijk te accepteren dat haar dochter misbruikt was. En je zou niet weten wat je nu aan diertjes zag bij de serie David Liittschwager. Diertjes die in een druppel water voorkomen en heel veel zeggen over ons milieu. Leuk ook om van Chris Detrick te horen dat de basketbalspeler niet serieus gewond is geraakt en dat hij pas later zag wat voor foto hij gemaakt had. En om te zien wat hij nog meer in zijn mars heeft. Ronduit hilarisch was Platon. Met veel flair vertelde hij hoe hij het portret van Poetin had gemaakt en van vele andere bekende mensen. Dat hij bijna de stekker van de 'rode knop' had losgetrokken, hoe Dustin Hofman bloemen stuurde naar de moeder van Platon en nog veel meer anecdotes. Wat er van waar is, zullen we niet echt te weten komen, dat mag de pret niet drukken. Menig stand-up comedian in Nederland kan een puntje zuigen aan de act van Platon. Het was ook maar goed dat er af en toe wat luchtigs was, want er passeren veel serieuze onderwerpen de revue in zo'n weekend.
Dat fotografen steeds multimedialer gaan werken, blijkt ook uit de diashows met geluid. Daar zat erg goed werk tussen. De hoogzwangere Lana ¦lezić vertelde in Forsaken opnieuw het indrukwekkende verhaal van de Afghaanse vrouwen. Wie het boek nog niet heeft, de Nederlandse titel is Verloochend. Aanschaffen! De simpele, maar aangrijpende woorden van een Afrikaanse asielzoeker in Israel uit de serie van Yonathan Weitzman staan mij nog steeds bij. Het geluid van mitrailleurschoten en kanonnen bij de serie van Balasz Gardi maakte de oorlogsbeelden bijzonder indrukwekkend. Nog meer respect voor de fotojournalisten die in oorlogssituaties werken. Iets wat steeds lastiger wordt. Mike Kamber hield, tijdens het tonen van indrukwekkende en vaak gruwelijke foto's, een vlammend betoog over oorlogsfotografie. Het is in zijn ogen schandalig dat er zo weinig over Irak in de media komt nu. Over dat betoog later meer.
En al duurde de diashow van Tomasz Gudzowaty wat erg lang (maar wel prachtige fotografie) en ben je na twee dagen in een donkere ruimte wel gaar, het is en blijft een genot om zulk werk te kunnen aanschouwen. En al die grote mannen en vrouwen te zien. Het is een weekend vol inspiratie, vol motivatie en met voor mij ook nog goede gesprekken.

Trefwoorden: fotografie, fotojournalistiek, World_Press_Photo, Lana_Slezic, Chris_Detrick, Balazs_Gardi, Lorena_Ros, Mike_Kamber, Tomasz_Gudzowaty, Yonathan_Weitzman

Thanks Bas, heb het boek van Lana ¦lezić meteen besteld!!

Hey Bas,

heb net het boek binnengekregen. Erg heftige verhalen, met prachtige fotografie!!