In een interview zowel online bij de World Press Photo als bij British Journal of Photography legt juryvoorzitter MaryAnn Golon nogmaals uit dat juist voor de foto van Anthony Suau is gekozen omdat je niet gelijk ziet waar het om gaat. De beslissing was niet snel genomen, maar uiteindelijk wel unaniem, vertelt Golon: "I think this is more intelligent than just a slap in the face. You have to think about it. Photography isn't always easy. But we also chose it because it's so strong aesthetically - we only had the captions in the final round." In het interview bij de WPP zegt ze ook dat de foto eerder aan een oorlog doet denken. En eigenlijk is dat ook gaande, zegt ze: "it's a different war, it's an economic war."

Bij PDN Online komt Suau zelf aan het woord over hoe de serie is ontstaan. Hij heeft moeten bedelen bij Times om de serie gepubliceerd te krijgen: "I wanted so badly for that series of pictures to be published in the magazine, and everywhere people could see it." Uiteindelijk is de serie alleen online gepubliceerd via Times.com. Suau was onder de indruk van wat hij in Cleveland aantrof, toen hij daar begon te fotograferen. Zelf ondervindt hij nu ook last van de kredietcrisis, vertelt hij aan PDN: "Do I have to get another job to do something? I don't know. I may have to do something else besides photography." Het wordt steeds moeilijker om geld te krijgen voor langdurig projecten. De laatste twee maanden heeft hij zelfs maar één opdracht gehad.

Bij De Volkskrant vindt Arno Haijtema de winnende foto ook een verrassende keuze. Maar dan vooral omdat het een zwart-wit beeld is (Suau maakte de foto op Tri-X overigens): "De fotograaf die desondanks in zwart-wit werkt, moet stevig in zijn schoenen staan. Hem kan het verwijt treffen dat hij niet met zijn tijd meegaat en zich vastklampt aan een beeldtaal uit het verleden, toen internet nog niet bestond en de krantenpersen kleurenfotografie niet aankonden." Mwah, dat vind ik wel een mager argument. Is het niet ook voor een deel zo dat kranten niet meer in zwart-wit durven plaatsen omdat ze anders bang zijn dat ze minder lezers of adverteerders krijgen? Op vk.tv vraagt hij zich zelfs af of zwart-wit de jongeren nog wel kan pakken. Nou ja. Haijtema ziet ook een terugkeer naar oude normen: "De impliciete boodschap die zij met Suaus bekroning afgeeft is deze: de fotojournalistiek moet terugkeren naar haar wortels, naar het visualiseren van het nieuws en zijn impact op mensen." Dan moet de krant daar ook de ruimte voor geven. Terecht roemt Haijtema de journalistieke kwaliteit van Suau. Hij werkt niet op basis van geluk, maar van gedegen voorwerk.

Trefwoorden: fotojournalistiek, World_Press_Photo, Anthony_Suau

Ik ben het wel eens met Arno. Hoe standaard zwartwit vroeger ook was, je kunt je nu zelfs afvragen of je niet met een bewuste vervorming van de werkelijkheid bezig bent als je willens en wetens in zwartwit blijft werken. Mooie kwestie voor het debat op 4 maart over onacceptabele fotobewerkingen?
(NB: bij de ZC was zelfs een inzender die een en dezelfde foto zowel in kleur als in zw/w aanbood. Bizar, vind ik.)

Zwart-wit is nog steeds een heel valide hulpmiddel voor de fotograaf. Het is in mijn ogen net als de keuze voor een bepaald objectief. Natuurlijk laat je met zwart-wit informatie weg. Dat doe je ook als je met een telelens werkt. Sterker, altijd als je fotografeert. Net als met schrijven geldt bij fotografie de kunst van het weglaten (wat uiteraard wat anders is dan de kunst van manipuleren zoals je wel begrijpt). Met zwart-wit laat je kleur weg. Dat hoeft niet erg te zijn, het kan het verhaal dat je wilt vertellen juist ook sterker maken. Omdat je niet wordt afgeleid door kleuren, informatie die er misschien niet toe doet. En je dus in zwart-wit sterker en bondiger je verhaal vertelt.

Dat van de inzending van ZC vind ik ook wel heel bizar. Welke was sterker?