Foto: © Pim Ras

Het hoge woord is er uit, Pim Ras heeft de Zilveren Camera 2009 gewonnen. Verdiend, dat zonder meer. Het is een sterke foto, gemaakt door een fotograaf die instinctief in een fractie van een seconde de juiste beslissingen nam. Het is een nipte overwinning, want de foto van Robin Utrecht maakte ook heel veel kans. In het juryrapport staat dan ook: "De grootst mogelijke meerderheid van de jury kiest voor de foto van Pim Ras." De foto is onderdeel van de serie Binnenlands Nieuws, die Pim Ras ook op zijn naam mocht schrijven. Hij grossierde dit jaar in prijzen. Alsof hij al niet genoeg gewonnen heeft, 38 keer een deelprijs telde hij zelf. En dan nu eindelijk de hoofdprijs. Nogmaals, verdiend. Al was ik zelf voor de foto van Robin Utrecht (waarover morgen meer). Maar ja, ik zat niet in de jury.

Het Fotoverhaal van het Jaar is gewonnen door Emilie Hudig met haar indrukwekkende serie over het verloop van de ziekte Hodgkin bij haar zelf. Ze presenteerde de serie, Controle geheten, als boek. Een hele sterke winnaar in mijn ogen. Ik had de serie al eerder gezien en was toen al onder de indruk. Een heel persoonlijk document, nergens zielig, wel ontroerend en aangrijpend. In het juryrapport staat: "Emilie heeft van haar behandeling een aangrijpend, primair fotodocument gemaakt, dat door voortreffelijke fotokeuzes en originele vondsten als het afdrukken van e-mails van en aan haar behandelde arts, een boek is geworden dat fascineert en ontroert." Het lijkt me een goede start van een interessante prijs die de Fotojournalist van het Jaar vervangt.

Ruben Joachim Terlou is het nieuwe jonge talent en heeft de Canonprijs in de wacht gesleept. Volgens de jury stak hij met kop en schouder boven de andere inzenders uit. In het juryrapport staat onder andere: "Zijn foto’s stralen mededogen uit, warme humaniteit, het is bijna alsof de geneesheer vooral de gezonde, blije kant van mensen ziet. Dat werkt altijd verfrissend." Het is een aanmoedigingsprijs en die lijkt me terecht voor Terlou. Hij legt de zaken anders vast dan we gewend zijn, maar wel in een vertrouwd en veilig zwart-wit. Wat een beetje neigt naar de oudere soort fotografie. Dat is dan de vorm, niet de inhoud. Want die is inderdaad erg sterk. Volgens de jury moet hij nog wel wat aan zijn kleurfotografie werken: "Zo te zien voelt Terlou zich nog niet vertrouwd met kleur. Voor de jury reden hem aan te moedigen ook dit aspect van de fotografie intensiever te verkennen. Zijn onmiskenbare talent en empatische kwaliteiten beloven nog vele verrassende beeldreportages." Of, zou ik zeggen, net als Kadir van Lohuizen gewoon kiezen waar je echt sterk in bent en alles zwart-wit doen. Niets mis mee.

Trefwoorden: fotojournalistiek, Zilveren_Camera, wedstrijd, Pim_Ras, Emilie_Hudig, Ruben_Joachim_Terlou

je bedoelt de kleinst mogelijke meerderheid van de jury? dat is 51%. de grootst mogelijke meerderheid is 100%: unaniem voor pim ras als winnaar.

Ik vind beide foto's erg sterk. Ras pakt het moment waarop op de achtergrond Beatrix nog naar de Swift kijkt. Op alle andere foto's kijkt ze al strak voor zich uit.
De foto van Robin Utrecht is onwerkelijk. Surrealistisch. De politieagent die daar staat en nog niets door heeft terwijl naast hem de mensen door de lucht vliegen.
Maar misschien grijpen beide foto's me wel aan omdat ik daar ook stond. Heel dicht bij waar Ras stond.